مشاوره مديريت - آموزش مديريت - آموزش فروشندگي حرفه‌اي
 
نويسندگان
عضویت
نام کاربری :
پسورد :
تکرار پسورد:
ایمیل :
نام اصلی :
آمار
امروز : 3449
دیروز : 1950
افراد آنلاین : 17
همه : 5159838

 

اگر دوستم داري،با من حرف بزن!   اهميت نقش گفتگو در زندگي زناشويي


به نظر مي رسد اغلب مردان آن طور كه همسرشان نياز دارد، با او صحبت نمي كنند. از طرف ديگر، به نظر مي رسد زنان ازخود گفتگو لذت مي برند در حالي كه مردان تمايلي به صحبت درباره خودشان يا احساساتشان ندارند.

مساله مهم اين است كه زن مي خواهد همسرش براي او با تمام وجود اهميت قايل باشد و زماني كه ازوي چنين توجهي دريافت مي دارد، با او احساس صميميت و نزديكي مي كند. در روان زنان، گفتگو با محبت تركيب مي شود تا به آنها كمك كند با ديگري احساس يگانگي كنند. تا زماني كه محبت و گفتگو ادامه دارد، زن احساس پيوند و وابستگي مي كند.

بنابراين اگر مردي به طور جدي بخواهد نياز همسرش را بر طرف كند تا او احساس نزديكي و صميميت كند، بايد وقت صرف كند و توجه كافي نشان دهد. به مردان توصيه مي شود بياموزند زماني را در هفته به توجه غير مشروط به همسرشان اختصاص دهند. اگر سر شما خيلي شلوغ است و وقت نداريد چنين موقعيتهايي را فراهم آوريد، بايد بدانيد كه دقيقا به همين دليل به چنين جلسات و گفتگوهايي نياز داريد. آگاهي از نگراني ها و شكايات همسر كافي نيست. شما بايد به همسرتان كمك كنيد نگراني هايش را رفع كند و نيازش به محبت و توجه شما برطرف شود.


در روان زنان، گفتگو با محبت تركيب مي شود تا به آنها كمك كند با ديگري احساس يگانگي كنند. تا زماني كه محبت و گفتگو ادامه دارد، زن احساس پيوند و وابستگي مي كند.

چگونه اين زمان در دوران نامزدي مهيا مي شد اما الان نمي شود؟ چگونه است كه زوجين براي با هم بودن در دوران نامزدي فعاليتهاي مختلفي مانند سينما، پارك، رفتن به رستوران، ساعتها صحبت كردن و... را تدارك مي بينند اما اين برنامه ها پس از ازدواج رنگ مي بازد؟

زوجيني كه مشتاق زندگي مشترك شاد و و رضايت بخش باشند، به اين رفتار در سراسر زندگي شان ادامه مي دهند. براي رسيدن به اين هدف در ابتدا بايد زماني را براي با هم بودن تعيين كنيد و هدف اوليه تان بايد گفتگو باشد، گفتگويي صميمي و خصوصي و احيانا بدون حضور فرزندان يا دوستان.

 توجه داشته باشيد كه بدون سپري كردن زمان كافي در كنار يكديگر، زنان نمي توانند با همسرشان احساس صميميت كنند. گوش دادن، ابراز احساسات كردن، بازخورد دادن و بازخورد گرفتن، روشن كردن منظور و.. جز اصلي مهارتهاي گفتگو است كه به شما در راه توافقات رضايت بخش و فهم درست يكديگر كمك مي كند.

گفتگوهاي منظم، مجالي براي تمرين منظم و دقيق مهارتهاي ارتباطي است و با تاكيدي كه بر مشاركت و مسئوليت پذيري برابر دارد، وقت و مجال لازم براي تصميم گيري و حل مساله را به زن و شوهر مي دهد.

وقتي زن و مرد گفتكوهاي منظمي برگزار مي كنند، در واقع بر اهميت زندگي زناشويي خود صحه مي گذارند. وقتي مشكلاتي پيش مي آيد  كه نمي توانيد آنها را به سرعت حل كنيد، آنها را در دستور العمل گفتگوي بعدي بگذاريد تا به اتفاق همسرتان بتوانيد به حل آن بپردازيد. براي شروع مي توانيد گفتگوها را مطابق با غالب پيشنهادي زير برگزار كنيد و سپس آنها را با نيازهاي خود هماهنگ كنيد:

دستورالعمل يك گفتگوي موفق


1- وقت مناسبي براي گفتگو ترتيب دهيد. براي هر جلسه گفتگو حداقل 40 دقيقه وقت بگذاريد.

2- موضوع مورد نظر در هر جلسه گفتگو را مشخص كنيد. به اين شكل شما و همسرتان بايد موضوعات قابل طرح در جلسه گفتگو را فهرست وار مشخص كنيد. اين فهرست مي تواند شامل موارد زير باشد:

- نكات مثبت و مورد علاقه من

- بحث كار و وظايف روزانه

- برنامه هاي تفريحي

- مشكلات و دردسرها

3- مشاركت شما بايد برابر باشد. بدون تناقض و صادقانه حرف بزنيد. به حرفهاي يكديگر، همدلانه گوش دهيد.

4- بخشي از جلسه گفتگو را صرف دلگرم كردن يكديگر كرده و در آن به نكات مثبت يكديگر و زندگي مشتركتان اشاره كنيد.

5- مشتركا تصميم بگيريد.زن و شوهر بايد در مورد تصميم گرفته شده، اتفاق نظر داشته باشند.

6- در آغاز گفتگو موضوعات بسيار جنجالي و اختلاف برانگيز را مطرح نكنيد.

7- وقتي را كنار بگذاريد تا با انجام برخي كارها براي يكديگر، مهر و محبت تان را نشان دهيد.

8- اجازه ندهيد جلسات گفتگو صرفا صرف بحث و بگو مگو شود. گلايه ها را شنيده و به يكديگر مجال تخليه هيجاني بدهيد.

منابع تكميلي:

افضل نيا، محمدرضا.بهداشت رواني خانواده. انتشارات نسل نوانديش.1387.

كارلسون،جان. دينك ماير، دان. براي زن و شوهر ها وقت زندگي بهتر رسيده. فيروزبخت، مهرداد(مترجم). انتشارات دانژه.1387.

هارلي، ويلارد اف. نيازهاي مردان نيازهاي زنان. حسيني و آرام نيا(مترجمان). انتشارات نسل نوانديش.1387.

http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=107923


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۱۲ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چگونه سر صحبت را باز كنيم؟

 

من خيلي خجالتي هستم و نميـدانـم بايد از كجا سر صحبت را باز كنم.

مشاور عزيز: من يك مرد 35 ساله خيلي خجالتي هستم كه هيچ وقت ياد نگرفته چگونه مي تواند سر صحبت با يك خـانم را باز كند؟ اصلا نمي دانم كه در چنين شرايطي بايد در مــورد چه چيزهايي حرف بزنم؛ بهمين دليل هم معمولا حـرفي بـراي گـفتن ندارم. رفته رفته تمام دوستانم در حال قـطــع كردن رابطه شان با من هستند و مرا به مهمانيهايخود دعوت نمي كنند. البته من خودم هم به آنها حق مي دهـم و ســرزنششان نمي كنم. به همين دليل خودم هم ديـگر تــمايلي به شركت در جشن ها و مهماني ها ندارم. من آدم بد قيافه اي نيستم؛ چون چه در محل كار و چه در خارج از آن، خانم هايي كه در نگاه اول مرا مي بينند، به من لبخند مي زنند و رفتار خوبي از خود نسبت به من نشان مي دهند. مشكل من اينجاست كه نمي دانم بايد چه چيزي به آنها بگويم و چه عكس العملي از خود نشان دهم. هيچ گاه نمي توانم جمله اي را كه شروع مي كنم به درستي به پايان برسانم و اين كار مرا واقعا عصباني مي كند و باعث مي شود كه احساس بدي نسبت به خودم پيدا كنم و خونسردي ام را از دست بدهم. سوال من اين است كه بعد از "سلام" چه چيز ديگري بايد بگويم؟- هومن-

 

هومن عزيز: براي حل مشكل خود مي تواني از شيوه يكي از چهره هاي موفق تلويزيوني بهره بگيري. هدف اوليه اين است كه تا جاييكه مي توانيم بايد در مورد طرف مقابل خود اطلاعات بدست آوريم. شايد به تو ياد داده باشند كه در اولين برخورد بايد در خانم ها تاثير بگذاري، ولي ما به تو مي گوييم كه اين حرف ها را فراموش كن؛ تو بايد به دنبال اين باشي كه خصوصيات بارز و منحصر به فرد مخاطب را براي خودش آشكار كني. بيشتر افراد دوست دارند با كسي صحبت كنند كه آنها را مورد توجه خود قرار دهد. اگر اين توانايي را پيدا كني كه ديگران در هنگام صحبت كردن با تو احساس كنند جالب توجه، استثنايي و بي نظير هستند، اين تصور در آنها ايجاد مي شود كه تو خودت نيز به شخصه انسان فوق العاده و بي همتايي هستي. من به تمام خانم ها و آقايوني كه براي مشاوره نزد من مراجعه مي كنند، توصيه مي كنم كه همه ما دوست داريم با افرادي ارتباط داشته باشيم كه سبب شوند در مورد خودمان احساس بهتري پيدا كنيم.   آسان ترين راه اين است كه وانمود كنيد شما همان مجري موفق هستيد؛ همانطور كه مي دانيد آنها با مطرح ساختن سوالاتي كه نياز به تشريح و تفصيل دارند، توانسته اند شهرت جهاني براي خود برهم زنند. سعي كنيد از شخص مقابل سوالاتي بپرسيد كه پاسخ آنها چيزي بيشتر از يك "بله" و يا "نه" ساده هستند. براي مثال، اگر قصد داريد تا با كسي در محل كار سر صحبت را باز كنيد، مي توانيد از او سوال كنيد: "تو چه جوري اينجا استخدام شدي؟"  اگر در مهماني به كسي برخورديد و جذب او شديد مي توانيد بپرسيد: "چي شد كه تصميم گرفتي امشب بياي اينجا و در اين مهماني شركت كني؟" نمونه هاي ديگر براي شروع يك مكالمه اثر بخش از اين قرار است: "بجز كار، علاقه به انجام چه امور ديگري داري؟ در چند سال اخير چه اتفاقات شايان ذكري در زندگي ات رخ داده؟ فكر مي كني در چند سال آتي چه تغييراتي در زندگي ات ايجاد شود؟ با چه تكنيك هايي قصد فائق آمدن بر مشكلات را داري؟ و ... " دقت داشته باشيد كه پرسش هاي شما نبايد جزء سوالاتي باشند كه طرف مقابل بتواند با يك "بله" يا "خير" خشك و خالي به آنها پاسخ دهد و سر و ته قضيه را هم بياورد. بايد سوالاتي مطرح كنيد كه دامنه پاسخ دادن به آنها كاملا باز باشد. به عنوان نمونه سوالي نظير " خوش مي گذره؟" چيزي بيش از يك پاسخ كوتاه در بر ندارد و شما را به هيچ كجا نمي برد و چيزي دستگيرتان نخواهد شد. اما اگر مشاهده كرديد كه فردي به تنهايي در گوشه اي ايستاده مي توانيد جلو برويد و از او بپرسيد: "تو خيلي جدي - يا خوشحال - به نظر مي رسي ( بسته به شرايط)، مي تونم بپرسم به چي فكر مي كني؟" اين سوال باعث مي شود كه آنها به صورت ناخودآگاه اطلاعاتي هم در مورد خودشان و هم در مورد شرايط موجود، در اختيارتان قرار دهند.

در اكثر موارد انسان هاي خجالتي خودشان را بيش از اندازه تحت فشار قرار مي دهند و تصور مي كنند كه بايد به طور پيوسته براي مطرح كردن موضوعات جالب و سرگرم كننده، در تلاش باشند. هيچ الزامي به انجام چنين كاري وجود ندارد. بيشتر مردم صرفاً در پي مشاهده توجه و علاقه ديگري نسبت به خود هستند. بنابراين پس از اينكه شما سوال را مطرح و پاسخ خود را دريافت نموديد، چيزي را كه چند لحظه پيش به عنوان جواب دريافت كرديد، مجدداً تكرار كنيد. شايد اين كار در نظر اول امري طوطي وار به نظر رسد، اما رفته رفته به آن عادت پيدا خواهيد كرد. خوب مثلا فرض كنيد كه مي پرسيد: "هي، تو خيلي جدي به نظر مي رسي، تو ذهنت به چي فكر مي كني؟" و در جواب مي شنويد كه: "اخيراً شركت تصميم دارد افراد بسيار زيادي را به طور موقت از كار معلق نمايد و من دچار دلهره شده ام كه مبادا اسم من هم جزء اين ليست باشد. "با پاسخ هاي قديمي كه در ذهنتان نقش مي بندد، بجنگيد؛ و سعي كنيد حتي الامكان از آنها استفاده نكنيد: "اگر مثبت فكر كني هيچ گاه اين اتفاق رخ نخواهد داد." و يا "چرا؟! هنوز كه چيزي اتفاق نيفتاده پس بهتره نگران نباشي." به جاي آن مي توانيد از جمله هاي روشنفكرانه اي نظير: "منظورت اين است كه شركت در حال نقل و انتقال است و تو بايد به فكر كار ديگري باشي؟" استفاده كنيد. نمونه اي ديگر: "دوستم قرار بوده با من تماس بگيرد و خيلي دير كرده، اطلاع ندارم كجا است و نگرانم كه اتفاقي برايش نيفتاده باشد" مي توانيد در جواب بگوييد: "قرار بوده دوستت سر يك ساعت مشخصي به تو تلفن بزند و هنوز اين كار را انجام نداده؟ به خاطر همين نگران شده اي؟" اگر او احساس كند كه بالاخره كسي را پيدا كرده كه از توانايي درك بالايي برخوردار است، تمايل پيدا مي كند كه به صحبت هايش با شما ادامه دهد.

نكته مهم ديگري كه بايد هميشه به ياد داشته باشيد اين است كه مردم عاشق اين هستند كه احساس كنند چيزي كه در مورد آن صحبت مي كنند از اهميت ويژه اي برخوردار است. بنابراين در اين قسمت مي توانيد جمله هاي اينچنيني بگوييد، "خيلي جالب است، من جداً از ديدگاه شما خوشم آمده، به نظر مي رسد كه در مدرسه تكاليفت را خوب انجام مي دادي كه الان اينقدر باهوش و با مزه شده اي، و ...." تمامي اين حرف ها صرفاً به اين خاطر گفته مي شوند كه فرد احساس خوبي نسبت به خودش پيدا كند .


http://ravanshenasi.ravabet.com/


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۱۱ ] [ مشاوره مديريت ]

 

نكته هاي طلايي جهت برقراري ارتباط سازنده با ديگران


 در ذيل نكته هاي مهم و كليدي در باره مهارتهاي شنيداري، برقراري ارتباط، ايجاد انگيزه در طرف مقابل، ارتباط رو در رو و … را مرور مي كنيم. چنين نكاتي به ما مي آموزند كه ارتباط يك مهارت و يا حتي يك هنر مي باشد و بايد جهت فراگيري و به كارگيري آن تمرين و تمرين و تمرين كنيم. اما قبل از تمرين بايد آنها را دقيقا بياموزيم.
 
1 – مودب باشيد.
از كلماتي مانند « بفرمائيد» و « متشكرم » در صحبت هايتان استفاده كنيد اما بيش از حد آنها را به كار نبريد. مودبانه اما قاطعانه « نه» بگوييد و اگر بار نخست به جواب منفي شما توجه نشد، روي حرف خود تاكيد كنيد براي مثال بگوييد: « مي فهمم اما.....»
 
2 – به كارايي توجه داشته باشيد ، نه ملاحظه كاري و محبوبيت. گاه لازم است كه خشم خود را به طرف مقابل نشان دهيد اما خويشتنداري خود را از دست ندهيد. ابتدا براي خود معلوم كنيد كه چه احساسي داريد سپس تصميم بگيريد كه چه وقت با فرد مورد نظر مذاكره كنيد. مطلب خود را با آرامش مطرح كنيد. براي مثال بگوييد: « من خيلي از اين گفته شما متاسفم ، اما....»
 
3 – اگر از چيزي ناراضي هستيد صريح ابراز كنيد. آه نكشيد يا اخم نكنيد و با بداخلاقي و بي حوصلگي رفتار نكنيد. اما خود را زياد نيز خوش رو نشان ندهيد و مرتب لبخند نزنيد. ممكن است اين حركت شما، نگراني و ترديد تلقي شود.
 
4 – در برخورد اول تصميم بگيرد كه با طرف مقابل دست بدهيد يا خير. سعي كنيد از سوء تفاهم جلوگيري كنيد. محكم و دوستان دست بدهيد اما زياد دست او را در دست خود نگيريد و نفشاريد. از تماس نگاه با او اجتناب نكنيد.
هنگامي كه طرف مقابل شما نگاه مي كند به نگاه او پاسخ دهيد. بر مطالب مهم گفته هاي خود با چشم دوختن به طرف مقابل تاكيد كنيد. با سئوال كردن مي توانيد گفتگو را حول مطلبي كه مي خواهيد متمركز و از اتلاف وقت جلوگيري كنيد.
 

5 – هنگامي كه مشكلي پيش مي آيد خونسردي خود را حفظ كنيد. كنترل اوضاع را در دست بگيريد و مشكل را به شكل اصولي برطرف كنيد ، سراسيمه، و دستپاچه (احساساتي) نشويد.
 
6 – مراقب رفتارهاي عصبي خود باشيد . اگر دوستان به شما مي گويند كه حرف خود را مرتب تكرار مي كنيد، دست خود را روي دهانتان مي گذاريد يا با موهايتان بازي مي كنيد ، گفته هاي آنها را مد نظر قرار دهيد و سعي كنيد اين عادت ها را كنار بگذاريد.
 
7 - صادق باشيد. كنايه يا طعنه زدن خلاف اصل صراحت گويي و قاطعيت است. واضح آنچه را كه مي خواهيد بيان كنيد. از به كار بردن واژه هاي و اصطلاحات عاميانه يا فني و تخصصي اجتناب كنيد مگر آنكه مطمئن باشيد حرف شما را طرف مقابل درك مي كند.
 
8 – حتما يك فرهنگ لغات خوب در اختيار داشته باشيد و سعي كنيد با پيدا كردن لغاتي كه برايتان جديد است دامنه لغات خود را افزايش دهيد. دفتر يادداشتي از لغات جديد همراه با معني آنها براي خود تهيه كنيد.
 
9 – سعي كنيد با نگاه كردن به شرايط از ديدگاه طرف مقابل و با توضيح مزايايي كه پذيرفتن نظرات شما براي او دارد طرف مقابل را متقاعد سازيد.
 
10 – اشتياق خود را براي بيان ديدگاهها نشان دهيد. اين كار تظاهري ساختگي و تصنعي نيست، بلكه در واقع ابراز صادقانه عقايد و باورهاي عميق شما است.
 
11 – هنگام عصبانيت صداي خود را بلند نكنيد. زور و خشونت باعث نمي شود نظرات شما متقاعد كننده تر شود. منطق ، حربه بسيار قوي تري است.
 
12 – هيچ گاه به قصد لطمه و طعنه زدن به طرف مقابل چيزي نگوييد يا ننويسيد. اگر چنين كاري كرديد ديگر نمي توانيد حرف خود را پس بگيريد حتي اگر اظهار پشيماني و تاسف كنيد.
 
13 – براي آنكه حرفتان تاثير گذار باشد مبالغه نكنيد. اگر طرف مقابل تصور كند هميشه مسايل را بزرگ مي كنيد درباره تمامي حرفهاي شما چنين خواهد انديشيد. كوچك جلوه دادن مسايل بسيار موثر تر است.
 
14 – سعي نكنيد لهجه خود را پنهان كنيد اما واضح صحبت كنيد. اگر طرف مقابل در درك گفتار شما مشكل دارد آرام تر صحبت كنيد و در نگاه او دقيق شويد و دنبال نشانه هاي شك و ترديد بگرديد تا متوجه شويد حرف هاي شما را فهميده است يا خير.
 
15 – از علايم غير كلامي مانند «اوم» يا «آها» يا عبارتهايي مانند «مي دانيد»، « اصولا» و « در واقع » براي جلب توجه فرد به سخنان خود استفاده نكنيد. اين عبارت ها تنها مكث هاي كلام شما را پر مي كنند و از ارزش پيام مي كاهند.
 
16– فنون مكالمه را تمرين كنيد. افراد را با نامشان صدا كنيد. سئوال كنيد، علاقه نشان دهيد و با دقت گوش كنيد.
 
17 – حرف طرف مقابل را قطع نكنيد مگر آنكه از موضوع بحث خارج شده باشد. اگر او كند يا با مكث صحبت مي كند جملات او را تمام نكنيد. با حركت هاي لب، حرفهاي او را تكرار نكنيد يا او را در ادامه صحبت كمك نكنيد. صبور باشيد.
 
18 – به ياد داشته باشيد تنها گفته شما نيست كه در خاطر مي ماند، بلكه نحوه بيان شما نيز در ذهن ثبت مي شود بنابراين از لحن تند و خشن اجتناب كنيد.
 
19 – صداي خود را ضبط كنيد و منتقدانه به آن گوش كنيد. اگر لازم بود جلوي آينه با تمرين عبارت ها و كلماتي كه تلفظ آنها مشكل است، تلفظ و طرز بيان خود را بهبود بخشيد.
 
20 – تند و بلند صحبت نكنيد. اگر احساس كرديد آهنگ صدايتان يكنواخت است ، نفس عميقي بكشيد و تمام سعي خود را به كار ببريد تا هنگام صحبت با قدرت بيشتري هوا را بيرون بدهيد. اين كار مستلزم آن است كه دهان خود را بيشتر باز كنيد.
 
21 - سعي كنيد از طريق نگاه با طرف مقابل ارتباط برقرار كنيد اما هرگز خيره نشويد. تحقيقات نشان مي دهد كه در مكالمه ، اغلب آن فردي كه از توانايي ابراز وجود بيشتري برخوردار است، اول تماس چشمي خود را قطع نمي كند بلكه بعد از 2 تا 3 ثانيه آرام آرام اين كار را مي كند نه يكباره. هنگامي كه با كسي رو در رو صحبت مي كنيد سعي نكنيد در آن واحد به هر دو چشم او نگاه كنيد زيرا چشم هايتان چپ به نظر مي آيد. ابتدا به يك چشم و سپس به چشم ديگر نگاه كنيد.
 
22 – سريع صحبت نكنيد زيرا اين امر نشان دهنده عدم اعتماد به نفس است.

23 – در پايان جملات صدايتان را پايين نياوريد زيرا شنونده اين طور برداشت مي كند كه خسته و بي حوصله شده ايد يا علاقه اي به اين صحبت نداريد.
 
24 – هنگامي كه با طرف مقابل صحبت مي كنيد نگذاريد مسايل ديگري كه در اتاق رخ مي دهد حواستان را پرت كند. تمام توجه خود را به گفت و گويتان معطوف كنيد. از نظر طرف مقابل بسيار ناشايست و بي ادبانه است كه نگاهتان مرتب به اين سو و آن سو حركت كند.
 
25 - عقايد خود را به گونه اي مطرح نكنيد كه گويي حقيقت محصند براي مثال بگوييد: « به نظر مي رسد كه .... باشد» نه آنكه : « اين طور هست ». اكراه نداشته باشيد قبول كنيد كه تصميم گيري برايتان دشوار است. اما تعلل نكنيد يا مدام در فكر مساله خاصي فرو نرويد زيرا به نظر مي رسد كه قدرت تصميم گيري نداريد.
 
26 – با دقت به حرف هاي طرف مقابل گوش دهيد به خصوص به نوسانات صداي او دقت كنيد زيرا اين امر اغلب كمك مي كند بهترين طرز فكري را كه در پس گفتار او نهفته است درك كنيد.
 
27 – سعي نكنيد مقدار زيادي اطلاعات و وقايع را از يك گفت و گو يا جلسه به خاطر بسپاريد . اطلاعات مهم و كليدي را يادداشت كنيد.
 
28 – از علايم غير كلامي براي نشان دادن علاقه و توجه خود استفاده كنيد مانند لبخند، تكان دادن سر به نشانه تائيد، در هم كشيدن چهره و اخم كردن. هر وقت لازم بود با كلماتي مانند «بله» ، «واقعا» ، «ادامه بدهيد» و «البته» طرف مقابل را تشويق به صحبت كنيد.
 
29 – اگر مطلبي را نمي فهميد ، توضيح بخواهيد تا مطلب را درك كنيد. هيچ وقت تظاهر به فهميدن نكنيد اما طرف مقابل را خسته و ناراحت نكنيد . براي مثال بگوئيد: « خيلي ببخشيد اما ممكن است آن مطلب را دوباره توضيح بدهيد؟»
 
30 – سعه صدر داشته باشيد. هنگامي كه كسي با شما صحبت مي كند به حرف هاي او گوش كنيد. فرضيه بافي نكنيد. ممكن است تصورات شما اشتباه باشد . اگر موضوع يا بحثي برايتان جالب نيست، اجازه ندهيد تمركزتان به هم بخورد و نگذاريد حواستان متوجه موضوعي شود كه قصد گفتنش را داريد. تمام توجه تان به مواجهه باشد.
 
31 – تحت تاثير كلمات احساسي قرار نگيريد. مراقب استدلالهاي غير منطقي باشيد كه ميان حرف هايتان به كار مي بريد.
 
32 – از جملات كوتاه و سبك نگارشي معمول استفاده كنيد. نشانه گذاري ها را به كارببريد تا در درك پيام به خواننده كمك كند. پيش نويس خود را از ابتدا تا انتها بخوانيد و كلمات و عبارتهاي غير ضروري را حذف كنيد. براي تاثير گذاري بر طرف مقابل از سبك نگارشي فخر فروشانه، خشك يا كتابي استفاده نكنيد. با اين كار تنها خواننده را گيج و سردر گم مي كنيد بي آنكه به نتيجه دلخواهتان دست يابيد. تا آنجا كه مي توانيد پيام ها را ساده تر بنويسيد.

 
منبع:
اين مطالب عينا از كتاب مواجهه طلايي( چگونه ديگران را به توافق بر سر ايده هايمان ترغيب كنيم)، انتخاب شده است.


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۱۰ ] [ مشاوره مديريت ]

 

من و همسرم، بلد نيستيم حرف بزنيم

 وقتي به عنوان يك ناظر سوم به زندگي مشترك اين دو تن نگاهي بيندازيد، بي ترديد نقش كم رنگ شده گفتگوي خوب و موثر را خواهيد ديد كه چراغ پر نورش از دور دو دو مي‌كند ولي...
 
بسياري از اشخاص مدعي هستند كه نمي‌توانند با همسرشان راحت صحبت كنند،

*** زني شكايت مي‌كند كه :

نمي‌توانم با همسرم صادق باشم

همسرم مرتب سر من داد مي‌كشد

نمي‌توانم خودم باشم

شوهرم فقط به خودش فكر مي‌كند و به صحبت‌هاي من گوش نمي‌دهد.

وقتي به شوهرم حرفي مي‌زنم واكنش بسيار بدي نشان مي‌دهد

با هم صحبت مي‌كنيم اما صحبت ما سرد و بي روح است.

مدام مي‌گويد: خسته شدم خانم‌ها چقدر حرف مي زنن

بايد مواظب باشم، بايد روي كلماتم فكر كنم

از هم صحبتي هم لذت نمي‌بريم

كو گوشي كه حرف‌هايم را بشنود.

از بهترين و پرشكوه‌ترين تجليات زندگي متعادل، داد و ستد عاطفي بين زوجين است. در هيچ مرحله‌اي از مراحل زندگي نمي‌توان احساس بي نيازي از عواطف نمود
 
هم صحبتي زن و شوهر با هم، براي رشد و بقاي احساس صميميت آن‌ها نقش قطعي دارد. متأسفانه «بسياري از زوج‌ها» و شايد بتوان گفت «اغلب» آن‌ها از مهارت‌هاي لازم براي گفت و گو با يكديگر برخوردار نيستند و بي آنكه بخواهند گرفتار سوءتفاهم و دلسردي و تكدر خاطر مي‌شوند.
 
به نظر شما جنبه‌هاي حياتي يك گفتگوي خوب چيست و در واقع ارتباط و گفتگوي بد چه گفتگويي است. اگر اين سوال به ذهن شما نيز متبادر شده است،
 
پيشنهاد مي‌كنيم در ادامه اين يادداشت، 5 جزء اصلي يك رابطه و گفتگوي خوب را مطالعه بفرماييد:
 
گفتگوي خوب در ازدواج توأم با احترام است
من و همسرم بلد نيستيم، حرف بزنيم

گفتگوي خوب در ازدواج كمّي است

بيشتر زوج‌ها كمتر از 15 دقيقه در هفته با هم يك گفتگوي جدي و معقول دارند. خانواده‌هايي كه در آن هم مرد و هم زن كار مي‌كنند سعي مي‌كنند فرزندان را تشويق كنند در هر فعاليت تفريحي شركت كنند و همين باعث مي‌شود آن مشكل ديرتر نمود پيدا كند. مشكل لاينحل نيست اما مي‌توان از انجام هم‌زمان چند كار فايده برد.
 
گفتگوي خوب مي‌تواند موقع شركت در فعاليت‌هاي ديگر هم اتفاق بيفتد. موقع راه رفتن، كار كردن در خانه، تماشاي تلويزيون، جلسات خانوادگي يا وقتي كنار هم در ماشين نشسته‌ايد با هم حرف بزنيد.
 
گفتگوي خوب در ازدواج يك ارتباط دوجانبه است

درست مثل حرف زدن توأم با احترام در يك گفتگوي خوب، گوش دادن توأم با احترام هم ضروري است. ارتباط بد زماني شروع مي‌شود كه يك زوج عنان گفتگو را در دست مي‌گيرد اما شنونده هم مي‌تواند موجب بد شدن گفتگو شود. فقدان ارتباط بصري، اشارات منفي صورت و زبان و بدن ضعيف هم مي‌تواند موجب شود ارتباط خوب صورت نگيرد.
 
به زوجي كه در فرودگاه يا فروشگاه با هم حرف مي‌زنند خوب نگاه كنيد. آيا يكي از آن‌ها بر گفتگو تسلط دارد؟ آيا وقتي همسرش سعي مي‌كند چند كلامي براي دفاع از خود يا ابراز نظراتش بگويد، صحبتش را قطع مي‌كند؟ آيا فرد مسلط بر گفتگو حاضر به شنيدن حرف‌هاي طرف مقابل خود نيست؟ اگر اين‌طور است، اين گفتگو يك رابطه متقابل نيست و جزء بدترين گفتگوهاست.
 
درست مثل حرف زدن توأم با احترام در يك گفتگوي خوب، گوش دادن توأم با احترام هم ضروري است. ارتباط بد زماني شروع مي‌شود كه يك زوج عنان گفتگو را در دست مي‌گيرد اما شنونده هم مي‌تواند موجب بد شدن گفتگو شود
 
گفتگوي خوب در ازدواج بينش بيشتري طلب مي‌كند

مهم نيست كه يك حرف چقدر خوب بيان شود، بيشتر شنونده‌ها نمي‌توانند مفهوم و منظور واقعي و كامل گوينده را دريافت كنند. تنها راه غلبه بر سوء تفاهم‌ها در گفتگوها اين است كه سوال بپرسيد. اما براي داشتن يك گفتگوي خوب اين سوالات بايد در كمال احترام و محتاطانه پرسيده شود.
 
پاسخ‌هايي مثل، «اين احمقانه‌ترين چيزي است كه تا به حال شنيده‌ام، منظورت اين نيست كه...؟» به دنبال منظور واقعي گوينده است اما در كمال بي ادبي اين كار را مي‌كند. از طرف ديگر، يك عبارت مقدمه قبل از سوال مثل، «ببخشيد كه نتوانستم متوجه منظورت شوم، ميشه كمي بيشتر در مورد منظورت توضيح دهي»، با ادب و احترام كامل به دنبال منظور گوينده است.
 
گفتگوي خوب در ازدواج صادقانه است

هر زوجي كه مي‌فهمد همسرش در مورد چيزي به او دروغ گفته است، از آن به بعد هر وقت مشكلي پيش مي‌آيد نمي‌داند كه همسرش با او صادق است يا نه. متأسفانه دروغ‌گويي اثرات طولاني مدتي در رابطه دارد. صداقت فقط به معناي پرهيز از دروغ نيست. صداقت به اين معنا است كه از پنهان كردن چيزي كه همسرمان حق دانستنش را دارد خودداري كنيم. چرا اينكار را مي‌كنيم؟ معمولاً يا از قضاوت او واهمه داريم و يا مي‌ترسيم كه احساسات او را جريحه‌دار كنيم.
 
در يك گفتگوي خوب در ازدواج، جاي پنهان‌كاري و تغيير واقعيات از همديگر نيست. البته صداقت در گفتگو لزوماً به معناي خشونت نيست. صداقت بايد توأم با احترام باشد.

http://ravanshenasi.ravabet.com/


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۹ ] [ مشاوره مديريت ]


 
چگونه كودك رابه حرف آوريم  ؟
 
سلامت نيوز: يادگيري صحبت كردن يكي از هيجان‌انگيزترين كارهايي است كه كودكان انجام مي‌دهند. اين اتفاق خود به خود مي‌افتد؛ آنقدر كه حتي خودتان بسياري مواقع متوجه پيشرفت آنها نمي‌شويد. در چند سال نخست زندگي، نوزاد گريان شما به كودك كنجكاوي تبديل مي‌شود كه مدام از شما سوال مي‌پرسد، براي شما قصه مي‌گويد و احساسات واقعي‌اش را براي شما بيان مي‌كند. مردم معمولاً در مورد اينكه چگونه كودكان حرف زدن را ياد مي‌گيرند، كنجكاوند. در سه‌ چهار سال اوليه زندگي، كودكان همه چيزهاي اصلي و ضروري را براي صحبت كردن ياد مي‌گيرند؛ بدون آنكه درسي به آنها داده شود. در واقع، تمام كودكان زبان را ياد مي‌گيرند. فرقي نمي‌كند چه زباني باشد: انگليسي، عربي، پرتغالي، اسپانيولي و … زبان يكي از ويژگي‌هاي غريزي و ذاتي است و پتانسيل آن در تمام انسان‌ها وجود دارد. چيزي كه ما مي‌دانيم، اين است كه كودكان زبان را به سرعت ياد مي‌گيرند. آنها با برخي از مكانيزم‌ها متولد مي‌شوند كه باعث مي‌شوند اين تغييرات در كودكان به وجود آيد. مهم‌ترين تغييرات كه باعث رشد زباني كودكان مي‌شوند، در اوايل زندگي نوزاد شروع مي‌شوند؛ اما مهارت‌هاي زباني در بزرگسالي رشد و شكوفايي مي‌يابند.

نقش شما در اين فرايند
 در ابتدا، نوزاد شما براي برطرف كردن نيازهاي اصلي‌اش از ابزاري مثل گريه كردن استفاده مي‌كند؛ اما چند ماه بعد شروع به استفاده از صداها و كلمات ساده مي‌كند. چيزي كه او نياز دارد، محرك است و او محرك‌هاي مورد نيازش را از اطرافيان خود به دست مي‌آورد. توجه، علاقه و حرف زدن با كودك، آن چيزي را كه براي شروع نياز دارد، فراهم مي‌كند. اغلب پدر و مادرها نياز به آموزش در اين زمينه ندارند؛ چرا كه از همان بدو تولد نوزاد و نخستين لحظه‌اي كه چشم در چشم او مي‌دوزند، ارتباط برقرار كردن و حرف زدن با او را آغاز مي‌كنند.

چرا حرف زدن با نوزاد تا اين اندازه اهميت دارد؟
 تحقيقات نشان مي‌دهند كه حرف زدن با نوزاد اهميت بسياري دارد. اخيراً مهارت‌هاي كلامي نوزادان در كشورهاي بزرگ، مثل كانادا و آمريكا كاهش يافته و علت آن كاهش ارتباط كلامي والدين با كودكان ۳-۱ ساله است. به دلايل فراوان، از جمله مشغله‌هاي كاري، مسئوليت نگهداري از كودكان معمولاً به پرستارها واگذار مي‌شود و معمولاً پرستارها وقت كمتري را صرف حرف زدن با كودكان مي‌‌كنند. از طرفي، پدر و مادر پس از بازگشت به خانه نيز وقت كافي براي كودك‌شان نمي‌گذارند و به اندازه نياز با آنها حرف نمي‌زنند. آنها بيشتر به اسباب‌بازي‌ها و عروسك‌ها اكتفا مي‌كنند. انبوه برنامه‌هاي تلويزيوني و بازي‌هاي رايانه‌اي هر روز فاصله ميان والدين و كودكان را بيشتر مي‌كند. براي آنكه كودكان‌تان سخنوران متبحري شوند، نياز دارند كه از همان روزهاي ابتداي زندگي اين مهارت را تمرين كنند.

اصول صحبت كردن
 براي آنكه بدانيد كودكان چگونه حرف زدن را ياد مي‌گيرند، بايد با عوامل مختلف آن آشنا باشيد و يكي از اين عوامل ارتباط برقرار كردن است.

حالات
 لبخندها، تماس‌هاي فيزيكي، ارتباط برقرار كردن با چشم‌ها و … به نوزاد مي‌فهماند كه شما او را دوست داريد. حالات چهره و ايجاد تغييرات فيزيكي مهم‌ترين و اصلي‌ترين بخش ارتباط برقرار كردن با نوزاد در چند ماه نخست زندگي است. با استفاده از اين تكنيك ارتباطي منظورمان را بهتر مي‌رسانيم؛ به خصوص زماني كه از يك زبان ديگر براي ارتباط برقرار كردن استفاده مي‌كنيم. ارتباطات انسان‌ها با يكديگر براي توضيح دادن دنياي پيرامون‌شان است و كودكان با آگاهي از اين مسأله، استفاده از كلمات و جملات را آغاز مي‌كنند.

زبان چيست؟
 به طور كلي، زبان همان چيزي است كه انسان را از حيوانات متمايز مي‌كند. سيستم استفاده از كلمات با ترتيب‌هاي معنادار، ما را قادر مي‌سازد تا افكار و عقايدمان را به طور شفاف بيان كردن و منظور ديگران را نيز دريافت كنيم. توانايي ما براي يادگيري زبان، در واقع توانايي براي خلق جملات جديد است. برخي از عبارات و جمله‌ها را بارها و بارها تكرار و در عين حال به طور مداوم جملات جديد توليد مي‌كنيم؛ جملاتي كه شايد قبلاً هيچگاه نگفته‌ايم و حتي از زبان شخص ديگري نشنيده‌ايم. بيشتر كودكان در ۵/۲ سالگي با اجزاي اصلي و پيچيده سيستم زبان آشنا مي‌شوند. آنها وقتي كه صداها را با هم تركيب مي‌كنند و كلمات را به وجود مي‌آورند، قوانين صداشناسي را ياد مي‌گيرند و بعد از آن ياد مي‌گيرند كه كلمات را به درستي با هم تركيب كنند و عبارات و جملات جديد به وجود آورند (مثل توپ و بگير). اين جملات معنادار هستند و در عين مختصر بودن مفهوم را به طور كامل به شنونده مي‌رسانند.

شروع رابطه برقرار كردن
 به نظر مي‌رسد كه كودكان از همان بدو تولد نه تنها با مهارت حرف زدن، بلكه با مهارت ارتباط برقرار كردن پا به اين دنيا مي‌گذارند. ارتباط برقرار كردن ابتدا با والدين شروع مي‌شود و بعد با اطرافيان گسترش مي‌يابد. كودك مدت‌ها قبل از زبان باز كردن، از طريق گريه و برخي اشارات و تغيير حالات، منظورش را به ديگران مي‌رساند. شما نيز از طريق تماس چشم، لمس كردن و لبخند زدن، با او ارتباط برقرار مي‌كنيد؛ چرا كه مي‌دانيد براي نوزاد چند روزه شما اين روش بهترين راه انتقال احساسات دروني است. او مدت‌ها پيش از آنكه حرف زدن را ياد بگيرد، دريافت احساسات و عواطف اطرافيانش را ياد مي‌گيرد.

كودكان و جملات ساده
 كودكان درست زماني استفاده از جملات ساده را آغاز مي‌كنند كه مي‌خواهند معاني پيچيده‌تر را در ارتباطات‌شان به كار گيرند. مهارت‌هاي زباني آنها فقط محدود به توانايي براي گفتن نيست، بلكه نياز دارند از اين طريق آن چيزي را كه مي‌شنوند نيز بفهمند و درك كنند. يك بخش مهم زبان و يادگيري حرف زدن اين است كه گفته‌هاي ديگران را بفهميم.
 آيا حيوانات نيز مي‌توانند همانند انسان‌ها، ولي به گونه‌اي متفاوت حرف بزنند؟
 مشاهده رفتار و روابط حيوانات حقايق جالبي را در مورد آنها آشكار مي‌سازد: جيرجيرك آمريكايي از چهار نوع مكالمه مختلف استفاده مي‌كند و با هر يك پيغام متفاوتي را مي‌فرستد. ميمون‌ها نيز ۳۶ نوع صدا از خود توليد مي‌كنند تا پيام خود را به ساير ميمون‌ها برسانند. زنبورها از طريق نوعي رقصي خاص، ساير زنبورها را به سمت هدف مورد نظر خود هدايت مي‌كنند. دلفين‌ها قادرند اطلاعات خاصي را به ساير دلفين‌ها انتقال دهند. مرغ مينا و طوطي زمزمه‌كنان با هم ارتباط برقرار مي‌كنند؛ اما هنوز مشخص نيست كه آيا مي‌توانند معني زمزمه‌هاي يكديگر را بفهمند يا خير. شامپانزه‌ها و گوريل‌ها بسيار شبيه انسان‌ها با هم ارتباط برقرار مي‌كنند. توانايي آنها براي حرف زدن و رابطه برقرار كردن مانند انسان‌هاست. با آنكه نمي‌توان قوانين صداها و كلمات را به آنها ياد داد، ولي از طريق كارت، كيبورد و علائم زباني مي‌توان ارتباط برقرار كردن را به آنها آموخت برخي از شامپانزه‌ها قادرند از صداها علامت استفاده كنند؛ اما حتي باهوش‌ترين گوريل‌ها و شامپانزه‌ها فقط مي‌توانند تعداد محدودي جملات ساده را ياد بگيرند. آنها هيچ خلاقيتي در زبان ندارند؛ يعني اطلاعات و دريافت زباني آنها بعد از آموزش‌هاي فراوان به اندازه يك كودك دو ساله است.
 
منبع: كودك سالم

 


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۸ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چگونه به فرزندانمان گوش بدهيم و با آنها صحبت كنيم  ؟

سميه اسماعيلي[1]

چكيده

هركدام از شما ممكن است در زندگي خود لحظاتي را داشته باشيد كه دلتان بخواهد با يك دوست صحبت كنيد، در اين حالت مايليد كه دوستتان به شما گوش بدهد، شرايط شما را بفهمد و پذيراي احساسات شما باشد. فرزندان شما نيز،  هنگام ناراحتي همين انتظار را از شما دارند. پدر و مادر بايد رفتاري داشته باشند كه فرزندان آنها بتوانند احساسات و افكارشان را با آنها در ميان بگذارند. اين امر مستلزم آن است كه والدين مهارتهاي ارتباطي در گوش دادن به كودكان و صحبت كردن با آنها را رعايت كنند. در مقاله حاضر سعي شده است تا اساسي ترين نكات در اين خصوص گردآوري و ارائه گردد.

مقدمه

هيچ پدري به هنگام صبح بيدار نمي شود تا زندگي فرزندش را تيره سازد. هيچ مادري با خود نمي گويد : "امروز اگر فرصتي پيش آيد بر سر بچه ام داد خواهم زد، از او ايراد خواهم گرفت يا او را تحقير خواهم كرد." برعكس، بسياري از مادرها در آغاز روز چنين تصميم مي گيرند : " امروز روزي صلح آميز و پر از صفا و صميميت خواهد بود. نه داد و فريادي خواهد بود، نه بگو مگويي و نه زد و خوردي . " با وجود اين و علي رغم نيات خوب، جنگ ناخواسته بار ديگر در مي گيرد و ما بار ديگر در مي يابيم كه سخناني ناخواسته بر زبان آورده ايم و با لحني صحبت كرده ايم كه دوست نداشتيم.

غالب گفتگوهاي بين والدين و كودكان، گفتگوهايي بي حاصل است. چنانكه در گفتگوي زير به خوبي نمايان است :

" كجا رفتي ؟ "

" بيرون. "

" چكار كردي ؟ "

" هيچ كار. "

والدين در صحبت با كودكان سعي مي كنند منطقي باشند، اما به زودي پي مي برند كه اين كار تا چه اندازه مي تواند دشوار و طاقت فرسا باشد. از طرفي كودكان در گفتگو با والدين غالباً مقاومت نشان مي دهند. آنها از اينكه كسي بيايد و دائماً نصيحتشان كند و از آنها ايراد بگيرد و مرتب تذكر بدهد، نفرت دارند. آنها احساس مي كنند كه والدين آدمهاي پرحرفي هستند كه زمان تلويزيون ديدن و بازي كردن آنها را به هدر مي دهند.

اگر كسي مشتاقانه نظاره گر گفتگوي بين يك مادر و فرزندش باشد و به حرفهايشان گوش دهد با كمال تعجب متوجه خواهد شد كه هريك از آنها تا چه اندازه به حرفهاي يكديگر بي توجه هستند. اين گفتگو به دو تك گفتار مي ماند : يك تك گفتار از انتقاد و دستوالعملها تشكيل مي يابد و ديگري از عدم پذيرشها و دليل تراشيها. نمايش غم انگيز چنين ارتباطي، ناشي از عدم عشق و علاقه نيست، بلكه از عدم احترام سرچشمه مي گيرد؛ و به وجود آمدن اين نمايش غم انگيز به دليل نبود هوش و ذكاوت نيست، بلكه به خاطر نبود مهارت است.

براي آنكه ارتباط با كودكان نامفهوم نباشد و معاني و مفاهيمي در خود داشته باشد، طرز تكلم روزمره كافي نيست. به منظور اينكه بتوان هم به كوكان كمك كرد و هم از يأس و نااميدي والدين كاست، به روش جديدي در برقراري ارتباط با كودكان نياز است كه شامل راههاي جديدي براي گفتگو با كودكان است.

اساس روش جديد در برقراري ارتباط با كودكان را دو چيز تشكيل مي دهد : احترام و مهارت. احترام در برگيرنده اين مطلب است كه ضمن حفظ شأن كودك در جريان صحبت كردن، فرصتي هم به او براي صحبت كردن بدهيم و به او گوش دهيم. در خصوص مهارت در صحبت كردن با كودك و نوجوان نيز، مطالبي كه در ادامه مقاله حاضر آمده است به والدين كمك خواهد كرد ( گينات[2]، ترجمه سرتپي،1390 ).

چگونه به فرزندان خود گوش بدهيم

براي آنكه به فزندانتان كمك كنيد تا بتوانند با شما ارتباط برقرار كنند، بايد بتوانيد با دقت به آنها گوش بدهيد. رعايت موارد زير مي تواند به والدين كمك كند تا شنونده شايسته اي باشند :

 
-        به احساسات كودكان حساس باشيد

 توجه به احساسات كودكان از ظريف ترين و حساس ترين مطالبي است كه گستره وسيعي از رفتارها دركودكي و بزرگسالي را در بر مي گيرد، اما از جانب والدين به صورت دقيق و صحيح مورد توجه قرار نمي گيرد. چرا حساس بودن به احساسات كودكان اهميت دارد؟ زيرا اين كار به آنان كمك مي كند بفهند ديگران احساسات آنها را درك مي كنند. همچنين، موجب مي شود به احساسات و علتهاي آن فكر كنند، بتوانند به مشكلات فكر كنند و در مورد احساساتشان صحبت كنند و در آينده از بسياري مشكلات فردي مصون بمانند ( مير[3] و همكاران، ترجمه رئيس دانا، 1389 ). تا زماني كه كودك احساس خود را درست نشناسد نمي تواند درست فكر كند و تا زماني درست فكر نكند، نمي تواند درست عمل كند (گينات، ترجمه ناصحي، 1388 ). همين رابطه احساس تا عمل در بزرگسالي هم وجود دارد و از اهميت بيشتري نيز برخوردار است.

در گام نخست بايد احساسات كودك را واقعي بدانيد، اين نكته ايست كه مباحث مفصلي را به خود اختصاص مي دهد. اما در اينجا به گفتن همين نكته قناعت مي كنيم كه : احساسات فرزندتان را باور داشته باشيد و آنها را واقعي بدانيد و براي آنها ارزش قائل باشيد. اگر كودك شما از خراب شدن يك اسباب بازي ظاهراً بي ارزش خيلي غمگين است، او را درك كنيد، چون اين موضوع براي شما بي اهميت است اما براي كودك شما با خراب شدن آن اسباب بازي دنيا به آخر رسيده است. گفتن جملاتي نظير ؛  "هيچ دليلي براي ناراحتي ات وجود ندارد " يا " به خاطر هيچ و پوچ اين همه سر و صدا به راه انداختي " را نبايد در مورد كودكان و نوجوانان استفاده كرد.

يادتان باشد احساسات فرزندتان درست است حتي اگر اعمالشان درست و خوشايند نباشد

در گام دوم، احساسات را به كودك انعكاس دهيد. در مرحله انعكاس احساسات هدف اين است كه احساسي را كه شما در كودك كشف كرده ايد به او بشناسانيد، زيرا كه كودكان احساسات خود را نمي شناسند. براي اين كار از الفاظ كلي مثل خوب يا بد و يا خوشحال و ناراحت استفاده نكنيد. احساسات جزئي را مطرح كنيد. احساس خوشايند معرف حالتهايي مثل خوشحال، اميدوار، بانشاط، خوشنود، آرام، مطمئن و ... و احساسات ناخوشايند معرف حالتهايي مثل نااميد، دل شكسته، غمگين، عصباني،  خشمگين و ... هستند. كودكان تعريف درستي از عصباني، خوشحال، غمگين، بي تفاوت، محكوم، نااميد، دل شكسته  و ... ندارند، والدين بايد در خلال صحبت با آنها و در  پس قاب كلمات، اين احساسها را به آنها بشناسانند. زماني كه احساسات شناخته و پذيرفته شوند، كودكان نيز احساسات خود را بهتر درك خواهند كرد (گينات، ترجمه ناصحي، 1388 ).

در گام سوم لازم است، دليل احساس را به كودك انعكاس دهيد. در اين ميان تفسير، قضاوت و ارزيابي رفتار كودك را كنار بگذاريد. خودتان را آينه اي تصور كنيد كه احساسات فرزندتان را منعكس مي كند. اين بازتاب آينه اي احساسات كودكان اولاً موجب مي شود كه كودكان بدانند كه والدين آنها را درك مي كنند و احساسات آنها را به رسميت مي شناسند و ثانياً به آنها كمك مي كند كه احساسات خود را بشناسند. زيرا كودكان براي شناخت احساسات خود به چنين انعكاسي نياز دارند ( مير و همكاران، ترجمه رئيس دانا، 1389 ).

عمل آينه اين است كه تصوير را همان گونه كه هست، منعكس مي كند، بدون اينكه در اين انعكاس تصوير تملق كند يا مرتكب اشتباه شود. ما مسلماً آينه اي نمي خواهيم كه به ما بگويد : " تو قيافه وحشتناكي داري، صورتت پف كرده، چشمانت خسته است. رويهم رفته آدم شلخته اي شده اي، بهتر است فكري به حال خودت بكني. " پس از آنكه چندين بار  خودمان را در چنين آينه سحر آميزي ديديم، مثل طاعون از آن فرار خواهيم كرد. ما از آينه انتظار داريم كه تصوير واقعي مان را نشان دهد نه اينكه برايمان موعظه كند. ما شايد از تصويري كه در آينه مي بينيم، خوشمان نيايد؛ با اين حال، ترجيح مي دهيم كه خودمان در مورد صورت خود تصميم بگيريم.

وظيفه يك آينه عاطفي اين است كه احساسات را همان گونه كه هستند منعكس سازد، بدون اينكه آنها را تحريف كند و از حالت اصلي شان خارج سازد. مثلاً كافي است به كودك بگوييد :
 
" انگار خيلي عصباني هستي. "

" انگار خيلي ازش متنفري. "

" انگار خيلي احساس خجالت بهت دست داده . "

اين جملات براي كودكي كه چنين احساساتي در خود دارد، ياري كننده تر و مفيدتر از هرگونه برخورد ديگر خواهد بود. اين جملات به طور واضح به كودك نشان مي دهند كه داراي چه احساسي است. وقتي تصوير، چه در آينه شيشه اي و چه در آينه احساسي، آشكار و واضح باشد، فرصتي پيش خواهد آمد تا صاحب اين تصوير به طور ابتكاري خودش را بيارايد و تغيير دهد ( گينات، 1390؛ ترجمه سرتيپي ).

زماني كه به كودك مي گوييم كه نمي فهمد چه حسي دارد، نه تنها او را از دفاع طبيعي اش محروم كرده ايم، بلكه او را  گيج، بي حس و سردرگم بار مي آوريم. او را وادار مي كنيم دنيايي غيرواقعي از كلمات بسازد كه هيچ ارتباطي با واقعيتهاي دروني اش ندارد. او را از شخصيت واقعي اش جدا مي كنيم و قطعا او درك كمتري نسبت به آدم هاي اطراف خود خواهد داشت. اما زماني كه واقعيت احساسات بچه ها را به رسميت مي شناسيم، چه نعمتهاي فوق اس دل شكستگي مي كني و ... " روحيه كودك را تقويت مي كنند، متوجه مي شدند كه اين بهترين كمكي است كه مي توانند در حق فرزند خود انجام دهند. در برخي امور والدين مجبورند كه حل مسائل براي كودكان را به گذر زمان بسپارند. هرچند كه حتي در امور كوچك و جزئي هم عملاً همين اتفاق مي افتد. وقتي روي خراش دست كودك خود داروي ضدعفوني مي ماليد و چسب زخمي روي آن مي زنيد، كار ديگري جز سپردن باقي امور به زمان انجام نمي دهيد ( گينات، ترجمه ناصحي، 1388 ).

4-    مراقب هيجانهاي خاص هم باشيد

كودكان براي برقراري ارتباط لزوماً از كلمات استفاده نمي كنند. برخي مواقع ساكت هستند، اما لبخند مي زنند، اخم يا گريه مي كنند، برخي مواقع گوشه گيرند و مظلوم نمايي مي كنند. والدين بايد بدانند كه فرزندان آنها در اين حالت، درونشان سرشار از احساسي است كه بازگو نكرده اند. ببينيد كه چهره و بدن فرزندتان به شما چه مي گويد، سپس احساساتي را كه مي بينيد بيان كنيد : " چهره اخم آلودت دارد مي گويد كه تو مخالفي! "( مير و همكاران، ترجمه رئيس دانا،  1389 ).

والدين هميشه بايد به خاطر داشته باشند كه وقتي كودك در اوج احساسات شديد خود قرار دارد گوشش به كسي بدهكار نيست. او نمي تواند پند و اندرز يا سخنان تسلي بخش يا انتقاد سازنده را بپذيرد. او از ما مي خواهد كه دركش كنيم و آنچه را كه در آن لحظه بخصوص از درونش مي گذرد، احساس نماييم. علاوه بر اين، او مي خواهد بدون اينكه مجبور باشد تمام تجربيات دروني اش را برايمان بازگو كند، مورد درك ما واقع شود. در واقع اين يك نوع بازي است كه او در اين بازي فقط اندكي از احساسش را براي ما آشكار مي كند و محتاج آن است كه باقي را خود حدس بزنيم.

وقتي كودك به ما مي گويد " آقا معلم كتكم زد "، نبايد از او بخواهيم جزئيات تنبيه را هم براي ما توصيف كند و نيز نيازي نيست كه بپرسيم " چه كار كردي كه كتك خوردي ؟ حتما كاري كردي كه معلم كتكت زد، بگو ببينم چه كار كردي؟" اين زمان، فرصت مناسبي براي نصيحت كردن نيست. پند و اندرز را به زمان ديگري موكول كنيد. اكنون كودك شما نيازمند درك شماست، او به عنوان پدر و مادر چيزي غير اين از شما نمي خواهد. ما بايد به كودكي كه تنبيه شده است نشان بدهيم كه مي فهميم متحمل چه درد و خجلتي شده و از احساس انتقام جويانه اش آگاهيم. چگونه مي توانيم بفهميم چه احساسي دارد؟ به او نگاه مي كنيم و به گفتارش گوش مي دهيم و همچنين از تجربه هاي عاطفي خودمان استفاده مي كنيم. ما مي دانيم كودكي كه در ميان جمعي از هم سن و سالهاي خود خجل شده، حالا چه احساسي دارد. بايد طوري با او حرف بزنيم كه بداند از حالي كه او دارد، اگاهيم. استفاده از هريك از اين جملات مي تواند مفيد واقع شود :

" حتماً وضع خيلي خجالت آوري بود. "

" حتماً در آن لحظه از معلمت نفرت داشتي. "

" امروز روز بدي برات بود. "

وقتي به كودك بگوييم : " اين احساسي كه داري خوب نيست "، يا او را متقاعد كنيم كه " هيچ دليلي براي احساس خود ندارد "، نخواهيم توانست احساس ناراحتي شديد او را از ميان ببريم. ممنوع اعلام كردن بيان احساس ناراحتي شديد، اين احساس را از بين نمي برد؛ زماني از شدت اين احساس ناراحتي كاسته مي شود و زماني آزار دهندگي اش را از دست مي دهد كه والدين اين احساس كودك را با حس تفاهم و همدردي بپذيرند و آن را انكار نكنند ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ).

-        براي گوش دادن وقت بگذاريد

هنگام گوش دادن به كودكان بايد سراپاگوش بود و به هيچ كار ديگري جز گوش دادن نپرداخت. گوش دادن دقيق به شما اين امكان را مي دهد كه فرزندانتان را درك كنيد. براي اين كار ابتدا بايد فكر كنيد و بعد حرف بزنيد. اين نوع گوش دادن مهارتي است كه نياز به تمرين دارد. مطمئن باشيد پس از مدتي تمرين، مي توانيد اين رفتار را خيلي طبيعي بروز دهيد.

در فرايند گوش دادن نبايد در حاليكه او صحبت مي كند ما جوابهاي خود را آماده كنيم، بلكه بايد صادقانه در درك و فهم نقطه نظر او بكوشيم و سپس به ارائه بازخورد بپردازيم (في بر و مازليش، ترجمه معتكف و عباسي فر، 1383 ).

 

چگونه با كودكان صحبت كنيم

به طور كلي، در هرنوع ارتباطي يك تعامل دو سويه وجود دارد كه هم مهارتهاي شنيدن را شامل مي شود و هم مهارتهاي صحبت كردن. نحوه صحبت كردن در تاثيرگذاري كلام، حائز اهميت است. زيباترين و مهمترين پيامها در كلامي نازيبا ارزش خود را از دست مي دهند و محبوبترين افراد در نزد مردم افرادي هستند كه ازمهارتهاي كلامي بالايي برخوردارند. چه بساكه پيامبر ( ص ) بزرگوار اسلام مي فرمايند " زيبايي دركلام است." ( حسيني، 1387).

اين امر در خصوص كودكان نيز، موضوعيت دارد. براي برقراري ارتباط خوب با كودكان، خوب گوش دادن كافي نيست بلكه بايد بتوانيم با آنها خوب صحبت كنيم. در اين بخش نكاتي ارائه شده است كه مي تواند به والدين در برقراري ارتباط كلامي مؤثر با كودك كمك كند

-         با احترام صحبت كنيد

وقتي در حال بيان احساسات خود به فرزندتان هستيد با احترام صحبت كنيد. گاهي كودك شما كاري مي كند كه دوست داريد فرياد بكشيد، اما بايد بدانيد كه با اين كار به او ياد مي دهيد كه داد و فرياد راهي براي حل مشكلات است. حرفهاي محترمانه كودكان را دلگرم مي كند.

اين سؤال را از خود بپرسيد : اگر رفتاري كه گاهي با كودكانمان داريم با دوستانمان مي كرديم، چه مي شد؟ اغلب والدين با اطرافيان خود با احترام رفتار مي كنند اما نمي توانند همين احترام را در مورد كودكان خود نيز، به كار بگيرند.

براي اظهار احترام پيامهاي خبري را جايگزين پيام خطابي كنيد. در لحن خطابي معناي سركوفت و سرزنش كردن و خرده گيري وجود دارد ( مثل بس كن ! ولش كن! بايد بهتر از اين باشي! و .... ). پيام خبري به جاي تكيه بر كودكان، بر گوينده توجه دارد، برچسب نمي زند و سرزنش نمي كند. با استفاده از پيام خبري فقط احساس خود را شرح مي دهيد (في بر و مازليش، ترجمه معتكف و عباسي فر، 1383 ).

-        دنبال مشكل واقعي بگرديد 

ممكن است بيان احساسات در قالب خبري كمي دشوار باشد، اما نگاه كردن از اين زاويه كه : " رفتار كودكان نيست كه آزاردهنده است، بلكه نتيجه كار آنها ناخوشايند است. " مي تواند موضوع را روشن تر كند. مثلا اگر مسواك نزدن فرزند شما، شما را آزرده مي كند، بايد به اصل مشكل يعني فاسد شدن دندانهاي او فكر كنيد و اين موضوع را با او در ميان بگذاريد و صرفاً نافرماني و ظاهر رفتار او را نشانه نگيريد ( مير و همكاران، ترجمه رئيس دانا،  1389 ).

-        هنگامي كه عصباني هستيد مواظب خودتان باشيد

بسيار مهم است كه خشم و عصبانيت را از پيام خبري دور كنيد. عصبانيت باعث مي شود كه كودكان به دشواري بتوانند احساس سرزنش شدن نداشته باشند. البته منظور اين نيست كه نبايد از دست فرزندتان عصباني شويد، بلكه ابراز دائمي عصبانيت است كه مشكل ساز است.

براي پرهيز از عصبانيت :

1 – شرايطي را فراهم كنيد كه كار به عصباني شدن نيانجامد. مثلاً وقتي زمينه آن فراهم شده، بهتر است با فرزندتان صحبت كنيد و پيام خبري بدهيد. اين كار شما را از آشفتگي بيشتر مي رهاند.

2 – هنگامي كه عصباني نيستيد در جستجوي ايجاد موقعيتهايي باشيد كه بتوانيد با فرزندتان صحبت كنيد و اوقاتي را بتوانيد باهم خوش باشيد ( مير و همكاران، ترجمه رئيس دانا،  1389 ).

نكته اي كه در مورد كودكان بايد بدانيد اين است كه شما به عنوان والدين بايد شرايط را كنترل كنيد نه كودك خود را. كنترل شرايط به شما كمك خواهد كرد كه كار به مشاجره و تنش نينجامد.

اگر هم عصباني شديد از فرزندتان دور شويد ( از اتاق خارج شويد ) و در جستجوي كمك براي خود باشيد كه عصبانيتتان فروكش كند نه اينكه با توجه بيش از حد به موضوع، عصباني تر شويد.

-          پيام خبري دوستانه بدهيد

كودكان دوست دارند پيام خبري دوستانه بشنوند.

مثلاً : " متوجه شدم كه بعد از خوردن چيپس، اتاق را جارو كردي! "

يا اينكه " متوجه شدم كه با خواهر كوچكت با بردباري رفتار كردي! "( مير و همكاران، ترجمه رئيس دانا،  1389 ).

-        حق انتخاب بدهيد 

به طوركلي در خصوص تربيت فرزندان، حق انتخاب دادن به آنان در موارد متعدد نظير كنترل لجبازي، ايجاد استقلال و ... توصيه مي شود. در رابطه با كودكان مي توان از اين تكنيك استفاده كرد. به عنوان مثال اگر شما با دوست خود در اتاقي نشسته ايد و در حال صحبت هستيد و كودك شما در گوشه اي ديگر از اتاق مشغول بازي پر سر رو صدايي است به او بگوييد " يا مي تواني در اين اتاق آرام بازي كني يا اگر مي خواهي بازي پر سر و صدا بكني به حياط يا اتاق خودت برو. " ( لي[6]، 1991 ).

-        واژه ها تجلي گاه محبت به فرزندان هستند

توصيه به ابراز محبت دركلام، از جانب ائمه معصومين( ع )و بسياري صاحبنظران توصيه شده است. رسول خدا (ص)  مي فرمايند : " هرگاه يكي از شما برادرش را دوست دارد، به او اظهار كند. " ( حسيني، 1387). اين امر در خصوص كودكان نيز، صادق است. محبت و علاقه به كودكانمان بايد در زبان و گفتار ما تجلي يابد، اينكه ما با كودكانمان هر طور كه بخواهيم – بدون در نظر گرفتن فاكتور احترام – رفتار كنيم و مدعي باشيم كه فرزندانمان را دوست داريم و تصور كنيم  استفاده از واژه هاي ناموبوط چيزي از محبت دو طرفه ما كم نمي كند، اشتباه محض است. گينات اظهار مي دارد : " محبت مثل ثروت است، حتي در مورد ثروت مادي هم گهگاه مي بينيم كه وجوه كلان بايستي به پول خرد تبديل شود. در اتاقك تلفن عمومي، پول خرد بيش از اسكناس درشت ارزش دارد. براي اينكه محبت ما فايده اي براي فرزندانمان داشته باشد، بايد ياد بگيريم چگونه آن را به كلمات كوچكتر تقسيم كنيم تا لحظه به لحظه به آنها كمك كند. " ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ؛ ص 17). 

-        از حادثه ها نهايت استفاده را ببريد

براي برقراري رابطه و گفتگو با كودكان از حوادث حداكثر استفاده را ببريد. وقتي كودك درباره حادثه اي صحبت مي كند و يا درباره آن سؤالاتي مي پرسد، غالباً بهتر است كه به خود آن حادثه نپردازيم، بلكه به رابطه مان كه كودك به آن اشاره مي كند پاسخ دهيم.

محدثه كه شش سال دارد، گلايه مي كند كه اخيرا هداياي كمتري نسبت به برادر كوچكترش دريافت كرده است. در اين زمان نبايد شكايت او را انكار كرد و يا براي هداياي بيشتر برادر، دليل و برهان آورد، نبايد وعده داد كه اشتباه صورت گرفته جبران خواهد شد. بايد بدانيد كودكان به عمق رابطه شان با والدين بيشتر توجه نشان مي دهند تا تعداد هدايا. بازتاب احساس كودك در اين حالت و بيان اينكه : " تو هديه بيشتري مي خواهي دخترم؟ " و در آغوش گرفتن او از هر نوع مكالمه اضافي ديگري بهتر است ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ).  اينجاست كه ارزش بازتاب احساسات و مكالمات كوتاه در مواقع ضروري – براي فرار از به چالش كشيده شدن توسط كودكان – ارزش خود را آشكار مي كند.

-        از "نه " و"نكن"كمتراستفاده كنيد

والدين بايد مسائل را اولويت بندي كنند. بايد از كنار مسائل بي اهميت گذشت و تا حد امكان كمتر از الفاظ  " نه " و " نكن "  استفاده كرد. فرلاند[7] ( ترجمه حجازي، 1386 ) معتقد است كه " بهتر است موارد جنگ و جدال خود با كودكان را انتخاب كنيم و اتفاقات غيرعمد و تصادفات را از امور اشتباه در امور اساسي جدا كنيم، در غير اين صورت روابط شما با كودكان تبديل به جدال بي انتها خواهد شد. " ( ص 98 ).

استفاده از تمامي اين راهها مي تواند منجر به بهبود رابطه والدين با فرزندان گردد. در اين رابطه جديد ابتدا تفاهم متقابل ميان والدين و فرزندان ايجاد مي شود و پس از ايجاد اين تفاهم است كه پند و اندرز، راهنمايي و آموزش مطرح مي شود. اگر قبلاً كاري غير از اينها انجام مي داديد از همين امروز روش خود را تغيير دهيد. ابتداي كار فرزندتان ممكن است شگفت زده شود. ممكن است در ابتدا حاضر نباشد احساسات خود را با شما در ميان بگذارد اما، دلسرد نشويد بلكه در انتظار فرصت ديگري باشيد كه به احساساتش توجه كنيد.

چگونه از خشم خود استفاده كنيم؟

تا اينجا مطالبي مطرح شد كه در شرايط معمولي كاربرد دارد، اما با وجود تمام تدابيري كه انديشيده مي شود، گاهي بحرانهايي در روابط با فرزندان بروز مي يابد كه والدين تصور مي كنند با تكنيك هاي معمولي قابل حل نيست. مهمترين و رايج ترين مشكل به خشم والدين مربوط مي شود.  

وقتي بچه بوديم به ما نياموختند كه چگونه با خشم به عنوان واقعيتي از زندگي برخورد كنيم. ما را وادار كرده بودند كه وقتي خشمگين مي شويم، احساس گناه كنيم و وقتي ابراز خشم مي كنيم، خودمان را گناهكار به حساب آوريم. امروز هم كه داراي فرزند هستيم، سعي مي كنيم در رفتار با كودكان خود بردباري به خرج دهيم تا جايي كه احساس مي كنيم در حال انفجار هستيم، اگر خود را كنترل نكنيم، خلق و خوي معمولي خود را از دست مي دهيم و طوري عمل مي كنيم كه گويي سلامت فكري خود را از دست داده ايم. به فرزندان خود چيزي مي گوييم و يا طوري با آنها برخورد مي كينم كه وقتي بخواهيم همان رفتار را در برابر دشمنان در پيش بگيريم ترديد مي كنيم. به آنها فحش مي دهيم، بر سرشان داد مي كشيم و يا در بدترين حالت آنها را مورد حمله قرار مي دهيم و وقتي جار و جنجال به پايان رسيد احساس گناه مي كنيم و به طور جدي تصميم مي گيريم كه اين كار را تكرار نكنيم اما چيزي نمي گذرد كه خشم دوباره ظاهر مي شود و ما را درمانده مي كند.

 قرار نيست والدين از كودكان خود خشمگين نشوند و يا در هنگام خشم، آن را فرو نشانند و هيچ بازخوردي به كودكان ندهند. در تربيت كودك، خشم والدين هم سهمي براي خودش دارد. در واقع اگر والدين نتوانند در لحظاتي معين خشمگين شوند، نشان خواهند داد كه نسبت به كودكشان بي تفاوت هستند.  بروز ندادن خشم از طرف والدين خوبي آنها را ثابت نمي كند ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ).
 
به طور كلي هدف اساسي در تكنيكهاي مختلفي كه براي كنترل خشم وجود دارد، اين است كه ابراز خشم نبايد به گونه اي باشد كه شدت خشم را افزايش دهد. به عبارت ديگر، دارو نبايد بدتر از بيماري باشد. خشم طوري بايد ابراز شود كه تسكين خاطري براي والدين باشد، بينشي در كودك ايجاد كند و هيچ زياني بر طرفين وارد نسازد. براي اين كار چند نكته را مورد عنايت قرار دهيد : اولاً وقتي از فرزندمان عصباني هستيم نبايد او را در جمع دوستانش مورد عتاب قرار دهيم.، اين كار لجاجت او را تحريك كرده و احتمال واكنش منفي او را افزايش مي دهد كه اين امر خود موجب خشم بيشتر والدين خواهد شد. ثانياً اگر با نافرماني كودك مواجه شده و خشمگين شديد، او را تهديد نكنيد، با اين عمل خودمختاري كودك را به مبارزه دعوت مي كنيد، اگر كودك براي خود احترام قائل باشد، بايستي دوباره نافرماني كند تا ثابت كند كه آدم بزدل و ترسويي نيست. ثالثاً بي احترامي نكنيد، اين كار عزت نفس كودك را مورد تهديد جدي قرار مي دهد. رابعاً بايد بدانيد كه خشم شما يك واقعيت است، آن را بپذيريد و بدون اينكه آسيبي به كسي برسد ابرازش كنيد. مثلاً : " احساس آزردگي مي كنم" يا " احساس خشم زيادي مي كنم و دارم از كوره در مي روم " يا " دارم از عصبانيت منفجر مي شوم ". در مرحله بعد مي توانيد دليل خشم خود را به طور واضح بيان كنيد : " وقتي مي بينم كه برادرت را مي زني، عصباني مي شوم، در درونم آنقدر حرص مي خورم كه احساس مي كنم دارم منفجر مي شوم" ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ). 

نكته قابل تأمل ديگر اين است كه والدين بايد براي عصباني شدن دليل قانع كننده اي داشته باشند. بسياري از والدين در برابر يك تخم مرغ شكسته طوري واكنش نشان مي دهند كه گويي با ساق پاي شكسته اي مواجه هستند، بدشانسيهاي جزئي كودكان و يا حتي اشتباهات كودكانه را از دايره دلايل عصبانيت خود بيرون كنيد، شكسته شدن ليوان، ريختن يك ليوان شير روي زمين نبايد باعث تندخويي والدين شود.

وقتي مشكلي بروز مي كند،  گام اول در يافتن پاسخ تشكيل يك جلسه غيررسمي و بدون برنامه ريزي گفتگو  است. در اين جلسه گوش دادن يعني اعتماد به اينكه كودك خود راه حل را پيدا خواهد كرد.  براي يك ارتباط مؤثر در اين فرايند از گفتن كلمه "  تو " بايد اجتناب نمود و نشانه ها به سمت " من " باشد. سوء استفاده از كلمه " تو " فرافكني مشكلات است. معمولاً كلمه " تو " موجب تحقير مي شود، اين كلمه احساسات را ناديده مي گيرد و اجازه تهديد به پدر و مادر را مي دهد. برعكس، جملاتي كه با " من " آغاز مي شود به ما ديد وسيع تري مي دهد و موجب مي شود انگشت تقصير را به سمت ديگري نشانه نرويم. در اين صورت ارتباط ما كيفيت بالاتري خواهد داشت ( فرلاند، ترجمه حجازي، 1386 ).

به عنوان نمونه به عنوان نمونه؛ وقتي والدين با اتاق نامرتب و به هم ريخته كودك خود مواجه مي شوند، طبيعتاً آزرده و ناراحت خواهند شد. آنها بايد احساس واقعي خود را ابراز كنند اما نه با توهين و متهم كردن، نبايد از جملاتي نظير " چرا تو اينقدر شلخته اي! " استفاده كرد. امكان دارد چنين كلماتي ما را به هدف مورد نظرمان كه مرتب كردن اتاق است برساند اما قطعاً هدفي بزرگتر را قرباني مي كند. اين نحوه برخورد روحيه رنجش از والدين و احساسي نامطبوع درباره خود كودك را در او باقي مي گذارد. والدين حق دارند، احساس عصبانيت خود را منتقل كنند اما از راه صحيح و بدون آسيب زدن به كودك. پدر و مادر مي توانند توصيف كنند و بگويند : " ظاهر اين اتاق براي من خوشايند نيست و مرا خيلي عصباني مي كند، جاي لباس و كتاب و اسباب بازي داخل گنجه و كمد است نه وسط اتاق. "

چگونه كودكان را تمجيد كنيم؟

غير از مواردي كه به موقعيتهاي تنش زا و منفي در روابط والدين و فرزندان بر مي گردد، موقعيتهاي مطلوبي هم وجود دارد كه والدين بايد بدانند در اين مواقع چگونه برخورد كنند. والدين تصور مي كنند كه نحوه برخورد آنها در شرايط نامطلوب اهميت دارد، در حاليكه رفتار آنها در مقابل رفتارهاي مثبت كودكان نيز، از اهميت بالايي برخوردار است. بسياري بر اين باورند كه تمجيد از كودك در برابر رفتارهاي شايسته او سبب مي شود تا او اعتماد به نفس پيدا كند و نيز احساس امنيت داشته باشد. اما عملاً، تمجيد ممكن است باعث پديد آمدن بحران عاطفي و بدرفتاري شود. البته منظور اين نيست كه تمجيد هيچگاه مفيد واقع نمي شود.

در تمجيد كردن دو نكته مهم نهته است: اول نحوه تمجيد كردن و دوم موضوعي كه مورد تمجيد قرار مي گيرد.  در تمجيد كردن كودكان، مهمترين دستورالعمل اين است كه تمجيد فقط بايد با تلاشها و كارهاي موفقيت آميز كودك سر و كار داشته باشد نه با صفات شخصي و شخصيت او. وقتي پسر بچه اي حياط خانه را تميز مي كند، تنها تمجيد طبيعي اين خواهد بود كه درباره مقدار سختي كار نظر بدهيم، به جزئيات توجه كنيم و به توصيف آنچه مي بينيم بپردازيم و نيز، بگوييم كه حس خوبي از رفتار او به ما دست داده است. بسيار نامربوط و نامناسب خواهد بود كه به او بگوييم : " چه پسر خوبي! ". به عنوان مثال بهتر است به او بگوييم " حياط خيلي كثيف بود، باور نمي كردم بتوان يك روزه آن را تميز كرد، پر از برگ و زباله بود، اما تو آن را تميز كردي و حالا آدم از ديدن حياط لذت مي برد. ". تمجيد با حالت توصيف، حقايق و واقعيات را به كودك القا مي كند و نتيجه گيري را به عهده او مي گذارد.

بر عكس، وقتي شخصيت او را هدف مي گيريم، مفيد واقع نمي شود. مثلاً گفتن عباراتي مثل :" تو پسر فوق العاده اي هستي!"  يا " اگر تو نبودي مامان حالا چه كار مي كرد؟ ". اين نوع اظهار نظرها ممكن است كودك را بترساند و در او اضطراب ايجاد كند. كودك شايد اين احساس را به دست آورد كه با خارق العاده بودن فاصله زيادي دارد و اينكه نمي تواند در زندگي خود از اين برچسب پيروي كند ( گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ). 

اشكالي ندارد كه درباره نقاشي كودكمان بگوييم خوب است، مسأله اينجاست كه اين كافي نيست، محدود كننده است. استفاده از كلماتي مثل خوب، بد، عالي و يا ضعيف راه را براي كودك مي بندد.[8]

-        تمجيد كلي نكنيد

وقتي با ظرف شكسته مربا در داخل كمد آشپزخانه روبرو مي شويد و عصباني هستيد و پسر كوچولوي شما به خاطر ظرفي كه شكسته اعتراف و عذرخواهي مي كند، لازم نيست به او بگوييم كه " راستگوترين پسر دنياست". چون او راستگوترين پسر دنيا نيست و خود او هم اين را خوب مي داند. به ياد دروغ هايي كه در گذشته گفته مي افتد و مي داند از جانب پدر يا مادر خود افتخاري نصيبش شده كه لياقتش را ندارد. براي او حدي قائل شده اند كه اميدوار نيست بتواند آن را نگه دارد. فكرش مشغول مي شود، گير افتاده است، چطور مي تواند از اين وضع خلاص شود، با خود فكر مي كند كه شايد كمي بداخلاقي كارگر افتد، آنقدر كه بتواند ثابت كند آن فرشته اي كه در تصور شما نمايان شده، نيست. در نظر يك فرد معمولي چنين رفتارهايي عجيب است اما از نظر يك روانشناس هيچ رازي در اين مسأله نيست. او مي داند كه كودكان هميشه تعريف و تمجيد كلي را دوست ندارند. در مقابل چنين اعترافي كافيست به كودك بگوييم : " آفرين! خيلي سخته كه آدم اينطور راست بگويد، مخصوصا وقتي كه مامان اينطور عصباني باشد. "

گينات در اين خصوص اظهار مي دارد :" تمجيد مستقيم از شخصيت مثل نور خورشيد است، ناراحتي به وجود مي آورد و خيره كننده است. ... وقتي به شخصي مي گوييم خارق العاده است، وي احساس مي كند كه ناچار است دست كم بخشي از اين تمجيد را چه در محضر ديگران و چه در خلوت خود نپذيرد و انكار كند. " در مقابل بايد از واژه هايي استفاده كرد كه آنچه را مي بينيم و حس مي كنيم توصيف كنند ( گينات، ترجمه ناصحي، 1388 و گينات، ترجمه سرتيپي، 1390 ). 

چند توصيه براي والدين و مربيان

-         از به كار بردن شيوه هاي محكوم به شكست مانند طعنه زدن، هشدارهاي مكرر و قول دادن پرهيز كنيد.

-         مدام كودكان را ارزيابي نكنيد. كودكان به اندازه كافب قاضي، دادستان و شاكي دارند، پدر و مادر مي توانند وكيل مدافع فرزندان خود باشند.

-         با بچه ها چانه نزنيد، تا جايي كه ممكن است چند جمله را به يك جمله و يك جمله را به يك كلمه و نهايتاً با يك حركت جايگزين كنيد. مثلاً به جاي گفتن : " وقتي پشت سر هم تلويزيون نگاه مي كني و به درسهايت رسيدگي نمي كني مرا عصباني مي كني و .... ! " با يك اخم و خاموش كردن تلويزيون قضيه را تمام كنيد (في بر و مازليش، ترجمه معتكف و عباسي فر، 1383 ).

-         بعضي وقت ها يك هديه كوچك به يك كودك تحت فشار خيلي كمك مي كند. بهتر است هرگز نپرسيم آيا او آن را مي خواهد يا نه، بلكه بدون پرسش آن را به او بدهيم. يك مداد، يك بادكنك يا يك ظرف كوچك آلو، مي تواند كودك را شاد كند و روابط را بهبود بخشد.

-         زماني كه كودك در چنگال يك احساس قوي گرفتار است، مي توان اين احساس را به يك مجراي سازنده هدايت كرد. در اين مواقع بايستي اشياء خلاقيت آفرين مثل قلم، مداد رنگي، كاغذ، گچ، جعبه و ... را در اختيار او قرار داد تا او احساس خود را با نقاشي، داستان، كاردستي و ... جلوه گر سازد. جالب است بدانيد كه خلاقانه ترين ايده هاي جهان در هر حوزه هنري در اوج احساسات مثبت و يا منفي شكل گرفته است.

-         در كنترل موقعيتها خلاق باشيد، مثلاً وقتي در ماشين نشسته ايد و پسر شما به خاطر تشنگي مدام نق مي زند به او بگوييد : " حتماً خيلي دلت مي خواست كه الان يك استخر آب پرتغال اينجا بود و تو مي تونستي درون اين استخر شنا كني، تصور كن كه هر كس در خانه خود يك استخر آب ميوه داشته باشد، آن وقت چه اتف

امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۷ ] [ مشاوره مديريت ]

 

با كودك خود حرف بزنيد


كودك شما حرف هاي زيادي براي گفتن دارد اما از آنجا كه زبان باز نكرده است، متوجه حرف هاي او نمي شويد. اما راه هايي وجود دارند تا به كودك خود كمك كنيد تا راحت تر با شما ارتباط برقرار كند.
 
به گزارش خبرنگار كلينيك باشگاه خبرنگاران؛ كودك شما حرف هاي زيادي براي گفتن دارد اما از آنجا كه زبان باز نكرده است، متوجه حرف هاي او نمي شويد. اما راه هايي وجود دارند تا به كودك خود كمك كنيد تا راحت تر با شما ارتباط برقرار كند.

 
حرف بزنيد

شايد به نظر برسد كودك شما متوجه حرف هايي كه به او مي زنيد نمي شود اما واقعيت اين است كه كودكان حتي پيش از تولد نيز به خوبي لحن صدا را تشخيص و به آن واكنش نشان مي دهند. كودكان به خوبي مي توانند لحن صداي خوشحال و ناراحت را از هم تشخيص دهند. و آنها را در خاطر خود حفظ ميكنند و پس از 18 ماه، همه حرف هايي كه به او گفته بوديد را برايتان تكرار مي كند. با او درمورد كارهايي كه انجام مي دهيد، صحبت كنيد و به او اجازه دهيد تا پاسخ شما را بدهد. به طور مثال، ما الان مي خواهيم برويم بيرون و قدم بزنيم.

 
شكلك در آوردن

همه حركات كودك خود را تقليد كنيد. اگر سرش را به اطراف مي چرخاند، شما ه همين كار را بكنيد. همه صداهاي او را ترجمه و تفسير كنيد. به اين ترتيب، توجه او را حتي براي مان كوتاهي به خود جذب مي كنيد.

 
اغراق كنيد

 صداي خود را تيز كنيد، چشمانتان راباز و گرد كنيد و ابروهايتان را بالا ببريد. آرام صحبت كنيد، انتهاي حرف هاي خود را بكشيد. به اين ترتيب مي توانيد با كودك خود ارتباط نزديك تري برقرار كنيد.

 
از علايم استفاده كنيد

يك ماه پيش از اينكه كودكان به حرف بيفتند و بتوانند كلمات را ادا كند، مي توانند از علايم براي بيان منظور خود استفاده كنند.

لطفابه خاطر داشته باشيد كه كودكان در شش ماه نخست زندگي خود، نزديك بين هستند. هر كدام از روشهاي بالا را كه مي خواهيد انجام دهيد در فاصله 15 تا 30 سانتي متري از صورتش انجام دهيد.

در ضمن، بهترين زمان براي برقراري ارتباط با كودك وقتي است كه استراحت كرده، خوب شير خورده و آماده بازي است. اگر كودك سرش را به اطراف مي چرخاند و جاهاي ديگري را نگاه مي كرد يعني گرسنه يا خسته است و حوصله ندارد.

منبع: برترين ها


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۴ ] [ مشاوره مديريت ]

 

در شرايط هيجاني چطور حرف بزنيم؟


خلاصه : سياري از مشكلات ارتباطي ناشي از برداشت‌هايي است كه افراد از پيام هاي يكديگر دارند.

به گزارش خبرگزاري برنا، بسياري از مشكلات ارتباطي ناشي از برداشت هايي است كه افراد از پيام هاي يكديگر مي كنند. در واقع اين تجارب ما هستند كه برداشت هاي ما را تسهيل مي كنند.
متن كل خبر : آنچه افراد را براي برداشت اشتباه كمك مي كند، پيام هاي ضمني است و يا واژه هاي مشتركي كه بار عاطفي متفاوتي دارند.

پيام هاي ضمني

روابط صميمي پر از پيام هاي ضمني است، پيام هايي كه دو طرف به صورت پنهان به يكديگر مي فرستند. پيام هايي از قبيل من دوستت دارم، حرف خوبي نزدي، از دستت ناراحتم و غيره. افرادي كه از پيام هاي ضمني بيشتر استفاده مي كنند، آن هم زماني كه بايستي مستقيم صحبت كنند، احتمال برداشت اشتباه را افزايش مي دهند.

شرايط هيجاني ذهن را براي برداشت هاي نادرست و آماده مي كند. براي مثال وقتي ناراحت و عصباني مي شويم، هيجان ناراحتي و يا عصبانيت، سيستم هاي هيجاني مغز را فعال مي كند، در نتيجه سطوح عالي مغز نمي توانند پيام هاي طرف مقابل را به درستي معنا كند و در نتيجه ممكن است پاسخ اشتباه دهد. پاسخ اشتباه به صورت يك عامل، مي تواند باعث افزايش تنش بين فردي مي شود و پرخاشگري را تسهيل مي كند. در نتيجه لازم است دو راه را براي زماني كه هيجاني مي شويد استفاده كنيد:

1- اندكي صبر كنيد تا هيجان فرو كش كند

2- به صورت مستقيم صحبت كنيد


واژه هاي مشترك اما متمايز

در بسياري از موارد افراد صميمي از واژه هايي استفاده مي كنند كه معناي متفاوتي براي آنها دارد. اين موضوع مي تواند ريشه در تجربيات شخصي و آموزشي داشته باشد. براي مثال در بسياري از جمع ها كلمات مختلف بار معنايي متفاوتي پيدا مي كند براي مثال بسياري از افراد از واژه ديوانه براي رفتارهاي اشتباه استفاده مي كنند. اين واژه براي جمع ها و موقعيت هاي مختلف معناي متفاوتي دارد اما ممكن است افراد از اين واژه ها در جاي نامناسب استفاده كنند.

وقتي بين دو نفر ناراحتي پيش مي آيد، ناراحتي باعث تداعي واژه هايي مي شود كه ما براي اين موقعيت يادگرفته ايم، يكي ممكن است فحش دهد، ديگري گوشه و كنايه بزند و غيره.

هر فردي راه مخصوص به خود را دارد. اما چون عصبانيت فيلترهاي مغزي را تحت تاثير قرار مي دهد، ممكن است افراد اولين معنايي كه از واژه ها به ذهنشان مي رسد برداشت كنند. در واقع وقتي هيجاني مي شويم، هيجان به عنوان يك تسهيل كننده، راه را براي اولين برداشت آماده مي كند، چرا كه هيجان با دست كاري سيستم ادراكي، نشانه ها را به نفع هيجان تعبير و تفسير مي كند. يعني، وقتي عصباني هستيم، صحبت هاي طرف مقابل را به نفع عصبانيت خود تفسير مي كنيم.

براي همين هم، براي صحبت كردن در شرايط حساس بايد دقت زيادي شود و از واژه هايي استفاده شود كه بار معنايي يكسان تري دارند.

دقت كنيد در شرايط ناراحتي و يا عصبانيت بيان صريح و مشخصي داشته باشيد و از واژه هاي مناسب استفاده كنيد.

سعي نكنيد پيام هاي خود را به صورت ضمني و يا از طريق حركات بدن نشان دهيد، مستقيم و محترمانه صحبت كنيد.

http://www.farateb.com/news.php?table=news&id=3795&action=viewFullContent


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۳ ] [ مشاوره مديريت ]

 

با بچه ها چطور حرف بزنيم  ؟


گفتگو كردن و شنيدن صحبت هاي كودكان اهميت فراواني دارد. با اين كار ارتباط شما با آنها تقويت مي شود و به شنيدن سخنان شما تشويق و ترغيب مي شوند و اعتماد به نفس آنها بالا مي رود. اگر از همان سن و سال كم به حرف كودك خود گوش كنيد، در سنين بالاتر هر دو به اين كار عادت مي كنيد. اگر بتوانيد با بازي با كودك خود رابطه برقرار كنيد، آنچنان كه او به راحتي بتواند درباره كارهايي كه انجام داده و كساني كه با آنها معاشرت داشته با شما صحبت كند، احتمالا حتي در دوران بزرگسالي نيز شما را در جريان جزئيات زندگي خود قرار خواهد داد.
 
صحبت كردن و گوش كردن درست مانند هر كار ديگري مي تواند خوب يا بد انجام شود و درست مانند هر مهارت ديگري، با تمرين بهتر شود. برقراري ارتباط خوب با كودكان به معناي تشويق آنها به سخن گفتن و شنيدن صحبت هاي آنهاست. بعضي از كودكان به تشويق و بازخورد مثبت زيادي نياز دارند تا به حرف بيايند. وقتي مشغول انجام كار ديگري هستيد، كودك از گفت وگو با شما نااميد ميشود و اين به اين معناست كه شما موظف هستيد دست از كار بكشيد و سراپا گوش باشيد. ارتباط مثبت به معناي خوب حرف زدن يا حرف هاي خوب زدن نيست. بايد بتوانيد به حرفهاي كودك خود گوش كنيد. تمام احساسات او– خشم، شرم، درماندگي يا ترس – را بشنويد.
 
براي صحبت كردن و شنيدن سخنان يكديگر وقت بگذاريد.
 
وقتي كودك ميخواهد با شما صحبت كند،احساساتي شده يا مشكلي دارد به حرف او گوش كنيد.
 
ارتباط سالم شامل گفت وگو درباره احساسات – از جمله خشم، شادي، نااميدي، ترس و اضطراب – است. گفت وگو كردن درباره خشم با عصباني شدن خيلي فرق دارد و آموزش اين تفاوت به كودكاني كه خواهان برقراري ارتباط با شما هستند،اهميت بسيار زيادي دارد.
 
كودكان مثل بزرگترها فكر نميكنند. آنها خيلي چيزها را نميدانند و درباره موضوع موردنظر خود با خيلي از كلمات مربوط به موضوع آشنايي ندارند. وقتي با كودكتان صحبت مي كنيد، به خاطر بياوريد وقتي خودتان كودك بوديد چگونه جذب كساني مي شديد كه به حرف شما گوش ميكردند. وقتي كودك حرف بي معني يا اشتباهي ميزند يا به سختي كلمه موردنظر خود را پيدا ميكند، حرف او را قطع نكنيد. بگذاريد حرفش را تمام كند، بعد پاسخ بدهيد.
 
به زباني صحبت كنيد كه كودك بفهمد. گاهي اوقات فراموش مي كنيم كه كودكان هنوز توانايي درك تمام حرف هاي ما را ندارند.
 
گوش كردن تنها به معناي شنيدن كلمات نيست. بايد احساس نهفته پشت آن را درك كنيد. وقتي داريد به حرفهاي كودك گوش مي كنيد، وسط حرف او نپريد يا حرف توي دهان او نگذاريد. آنها هم به اندازه بزرگسالان از اينكه اين مورد را رعايت كنيد، تشكر خواهند كرد! اگر مي خواهيد كودك بداند كه حر فهاي او را ميشنويد و درك مي كنيد، گفته هاي او را تكرار كرده و با او تماس چشمي برقرار كنيد. با گفتن جملاتي مانند «در مورد...با من حرف بزن ،» «واقعا؟ » يا «ادامه بده »، علاقه خود را به گفته هاي او نشان دهيد و درباره احساساتش سؤال كنيد.
 
از نقد و نكوهش كودك بپرهيزيد. اگر از كاري كه كودك انجام داده، عصباني هستيد، سعي كنيد براي او توضيح دهيد كه ديگر نبايد آن را تكرار كند. با هم تلاش كنيد مشاجرات و مشكلات را حل كنيد.
 
 با يكديگر روراست باشيد.

http://www.tebyan-zn.ir/up/farzane58/143012/default.html


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۱ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چگونه بفهميم رشد كلامي كودكمان روند طبيعي دارد ؟


آيا كودك من تا كنون نبايد شروع به حرف زدن مي كرد آيا او از بچه هاي ديگر عقب تر است او تا اين سن بايد چند كلمه را بلد باشد چگونه بفهمم رشد كلامي در كودكم روند طبيعي دارد يا خير
اين ها سوالاتي است كه معمولا هر مادر كه كودك بالاي يك سال دارد از خود مي پرسد. براي آن كه تا حد زيادي به نگراني هاي اين مادران پاسخ داده شود، دانشمندان فهرستي شامل 25 لغت را منتشر كردند كه هر كودكي بايد تا 2 سالگي آن ها را بلد باشد.اين لغت ها و اصطلاحات شامل اسامي بعضي از اسباب بازي ها، غذاها، حيوانات و همچنين عنوان مهم ترين اعضاي خانواده مانند پدر و مادر هستند. با آشنايي با اين كلمات مي توان كودكاني را كه ممكن است در آينده دچار مشكلات كلامي باشند از همين سنين پايين شناسايي كرد و درصورت لزوم به درمان آن ها پرداخت.كودكاني كه دير شروع به صحبت كردن مي كنند يا نسبت به سن شان لغات كمي را آموخته اند معمولا دچار مشكلاتي هستند كه از ديد والدين آن ها پنهان مانده است. براي مثال يك كودك كه از لحاظ شنوايي دچار مشكل است به طور حتم مهارت هاي كلامي ضعيفي خواهد داشت يا كودكان مبتلا به اوتيسم از نظر گفتاري نسبت به همسالان خود عقب تر هستند.
چه موقع بايد نگران بود
25 لغتي كه توسط دانشمندان ارائه شده در اصل قسمتي از 310 كلمه اي است كه بايد در دايره لغت كودكان تا زمان رسيدن آن ها به 3 سالگي قرار بگيرد. والدين مي توانند ظرف مدت 10 دقيقه اين كلمه ها را بررسي كنند و براساس آن ها ميزان پيشرفت كودك شان را تخمين بزنند.از بين اين 310 لغت هر كودك 3 ساله معمولا با 150 كلمه آشنايي دارد. به اعتقاد كارشناسان كودكان كم سن و سالي كه بين 75 تا 225 كلمه را بلدند در وضعيت نرمالي به سر مي برد. اما زماني كه تعداد اين كلمات به كمتر از 50 برسد، آن گاه بايد در مورد رشد كلامي و به دنبال آن در مورد رشد فكري و مغزي كودكان نگران بود.25 كلمه اي كه در اين نوشته مطرح شده معمول ترين لغاتي هستند كه هر كودك در زمان شروع به صحبت كردن آن ها را فرا مي گيرد و به صورت مكرر در طول روز آن ها را بيان مي كند.
اگر كودك 25 لغت را بلد نيست
«پروفسور لسي رسكورلا» كه اين تست را طراحي كرده در اين باره مي گويد: «اگر يك كودك تا پايان 24 ماهگي خود اكثر اين لغات را نمي داند يا استفاده نمي كند، بايد بگوييم كه سرعت يادگيري گفتار در او پايين است.»
البته بعضي از كودكان با اين كه رشد مغزي طبيعي دارند و روند تكاملي آن ها به صورت معمول ادامه دارد، ممكن است ديرتر از ديگران شروع به صحبت كردن كنند. درصد زيادي از اين كودكان حداكثر با چند ماه تاخير خود را به وضعيت طبيعي مي رسانند و اين عقب ماندگي كوچك را جبران مي كنند.
كارشناسان در مورد اين كودكان چندان نگران نيستند بلكه نگراني اصلي زماني خود را نشان مي دهد كه يك كودك به دليل ابتلا به بيماري هايي مانند كم شنوايي يا اوتيسم سرعت يادگيري پاييني داشته باشد. در اين مواقع مي توان با توجه به قابليت هاي گفتاري كودكان اين موارد را شناسايي كرد و قبل از آن كه كودك با مشكلات بزرگ تري مواجه شود درصدد برطرف كردن آن ها اقدام كرد. اما اگر يك كودك تا رسيدن به 5/2 سالگي هنوز هم نتواند اكثر اين كلمات را بيان كند، حتما بايد به يك متخصص گفتاردرماني ارجاع داده شود. مطمئنا بعد از 3سالگي ديگر نمي توان به اين موضوع بي توجه بود و هر گونه كم كاري ممكن است عواقب بدي به همراه داشته باشد.
چند درصد مشكل دارند
آمارها نشان مي دهد، تقريبا 20درصد از كودكان 2 ساله نسبت به هم سن و سال هاي خود رشد گفتاري ضعيف تري دارند و از آن ها عقب تر هستند. از اين ميزان بين 50 تا 75درصد مشكل زيادي ندارند و حداكثر ظرف مدت چند ماه خود را به هم سن و سال هاي شان مي رسانند ولي در بقيه موارد كودكان دچار مشكلات ماندگار هستند و نياز به كمك فوري دارند.كودكاني كه دير به حرف زدن درمي آيند معمولا در انجام كارهاي ساده ديگر مانند گوش دادن به لغت ها، جملات و عددها هم مشكل دارند و نمي توانند به خوبي آن ها را بعد از شما تكرار كنند.
متاسفانه بعضي از والدين تصور مي كنند وسايلي مانند تلويزيون مي توانند جاي خالي آن ها را پر كنند و كودك با تماشاي آن ها مهارت حرف زدن را خواهد آموخت. اين در حالي است كه كودكان براي رشد نياز به ارتباط مستقيم با ديگران به خصوص با پدر يا مادر خود دارند. آن ها بايد چندبار كلمات را بشنوند و هر بار اشتباهات خود را با توجه به والدين خود اصلاح كنند.
چگونه به كودك مان كمك كنيم
اگر حس مي كنيد كودك تان از لحاظ گفتاري مانند هم سن و سال هايش پيشرفت نداشته است، مراجعه به يك متخصص گفتاردرماني مي تواند تا حد زيادي نگراني هاي شما را برطرف كند اما علاوه بر مراجعه به پزشك روش هاي ديگري هم وجود دارد كه مي تواند روند يادگيري را در كودك شما سريع تر كند.
در هر سني بچه ها چه مي گويند
معمولا اولين علامت آن كه نوزاد شما قادر به صبحت كردن است در يك ماهگي ظاهر مي شود. در اين زمان نوزادان صداهايي مانند آه، اوه، ها و مانند اين ها مي گويند كه كاملا با گريه كردن متفاوت هستند. بعد از مدتي نوزادان شروع به گفتن كلمات بي معني و يك بخشي مانند دا، ما، با، يايا و شبيه به آن مي كنند و تا پايان 4 ماهگي هم خنديدن را به خوبي فرا مي گيرند.
در 9 ماهگي يا اندكي قبل كودك تان با گفتن مامان يا بابا شما را شگفت زده خواهد كرد، البته ممكن است او مخاطب اين كلمات را به درستي تشخيص ندهد. در يك سالگي او پدر و مادر خود را به خوبي مي شناسد و مي تواند با گفتن مامان يا بابا آن ها را صدا بزند البته او در اين زمان خود را هم مي شناسد و مي فهمد كه شما داريد با او صحبت مي كنيد.
از اين زمان به بعد است كه كودكان شروع به ساختن لغتنامه مخصوص به خود را مي كنند و تا 18 ماهگي مي توانند تا 10 كلمه را بيان كنند. ولي بعضي از كودكان بااستعدادتر حتي مي توانند تا رسيدن به 20 تا 24 ماهگي بيش از 50 كلمه را بگويند. واضح است كه هر كودك با ديگري متفاوت است اما درهر حال بهتر است از اين زمان به بعد بيشتر مراقب گفتار خود باشيد و توجه بيشتري به كودك تان بكنيد. بخش اعظم لغاتي كه كودكان از اين زمان به بعد فرا مي گيرند تحت تاثير مستقيم پدر و مادرشان است.
نزديك به 2 سالگي، كودكان مي توانند جملاتي شامل 2 يا 3 كلمه بگويند و خود را با عنوان من خطاب كنند. تا 3 سالگي تعداد كلماتي كه كودكان فرا مي گيرند به عدد تقريبي 300 مي رسد. تا 4 سالگي مهارت زباني كودكان رشد چشمگيري مي كند. در اين زمان او مي تواند داستان بگويد، تا عدد 10 بشمارد و حتي بخواند.
هنگام حرف زدن، بازي كنيد
سعي كنيد فرآيند آموزش حرف زدن به كودك خود را تا آن جا كه ممكن است لذت بخش كنيد. در اين زمان نه تنها سعي كنيد حرف بزنيد و صدا بسازيد بلكه دائما او را لمس كنيد، در آغوش بگيريد، با او بازي كرده و در تمام موارد ارتباط چشمي خود را با كودك حفظ كنيد.
بلند حرف بزنيد
همزمان كه در حال انجام كارهاي مربوط به كودك تان هستيد، سعي كنيد با او حرف بزنيد. مثلا هنگامي كه به او لباس مي پوشانيد، اسم لباس ها را بياوريد يا آرام آرام و به زبان بسيار ساده مراحل اين كار را برايش توضيح دهيد.
آهنگ دار و پرجنب وجوش باشيد
هنگام حرف زدن با كودك سعي كنيد اداي جملات با يك ريتم يا آهنگ باشد. تحقيقات نشان مي دهد، كودكان كلماتي را كه به صورت شعرگونه براي شان گفته مي شود بهتر به خاطر مي سپارند و همچنين بهتر مي توانند آن ها را در جملات به كار ببرند. هنگام حرف زدن سعي كنيد از حركت هم استفاده كنيد، زيرا به كار گرفتن همزمان چشم و گوش كودكان تاثير كلمات را بيشتر مي كند. براي مثال زماني كه درباره يك پرنده حرف مي زنيد سعي كنيد با حركت دست خود پرواز يك پرنده را هم براي كودك خود شبيه سازي كنيد.
با كودك تمرين كنيد
سعي كنيد از هر فرصتي براي به سخن درآوردن كودك خود استفاده كنيد، براي مثال زماني كه او تشنه است از او بپرسيد چه مي خواهد. اگر پاسخ نداد به او بگوييد كه تو الان آب مي خواهي.زماني كه كودك تان تلاش مي كند كلمه را به زبان بياورد صبور باشيد. به او اجازه بدهيد از ذهن و حافظه خودش استفاده كند و مرتب او را براي اين كار تشويق كنيد.
با او درست حرف بزنيد
بعضي از والدين پاسخ كودك خود را به درستي نمي دهند و سعي مي كنند با همان زبان كودكانه كلمات نامفهوم را بيان كنند اما اين كار كاملا اشتباه است. شما نه تنها بايد كلمات را درست تلفظ كنيد بلكه سعي كنيد پاسخ جملات نامفهوم كودك تان را هم به شيوه صحيح بدهيد.
نوبت را رعايت كنيد
زماني كه كودك حرف مي زند با تمام وجود به او گوش بدهيد و منتظر باشيد تا او سخنش را تمام كند، سپس شما حرف بزنيد، سوال بپرسيد و سعي كنيد منتظر جواب بمانيد. به او كمك كنيد اسباب بازي هاي مورد علاقه اش را انتخاب كند و نظر و احساسش را در مورد هر كدام بگويد. همين كار را مي توانيد با وسايل بي خطر كه در محيط خانه قرار گرفته اند، انجام دهيد.

 
برترين ها (www.bartarinha.ir)
 


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۴:۰۱ ] [ مشاوره مديريت ]

 

با بچه ها چطور حرف بزنيم؟

 

هنگامي‌كه بچه ها تكليف خود را در مدرسه جا مي‌گذارند، امكان دارد حتي شمار زيادي از پدران و مادران فهميده، فرزند خويش را ملامت كنند و بگويند:" تو چقدر ناداني؟" . يا به طور مثال، چنانچه در يك روز تعطيل بچه‌ها با هم دعوا كنند، ممكن است والدين بردبار نيز از اين وضع شگفت زده شوند و بانگ برآورند:" به چه علت بچه هاي من چنين رفتاري دارند؟!".

احتمال دارد بزرگ كردن بچه، همچون آزمايشي جهت سنجش ميزان صبر و استقامت پدر و مادر باشد، ولي اين مورد خيلي اهميت دارد كه كاربرد عبارت آزارنده، احتمالا حس عزت نفس بچه را كاهش مي‌دهد. "دونالد كيت"، رايزن روان شناس كودك در دانشگاه پنسيلوانيا، اظهار مي‌دارد: والدين بايد بدانند كه خشمگين و محروم ساختن بچه از برخي چيزها را بايد بدين جهت اعمال كنند كه بچه پي‌برد چه رفتاري بايد داشته باشد. به هر حال، پدر و مادر، امكانات روحي- رواني ضروري را به منظور مهار موقعيت‌هاي گوناگون دارا مي‌باشند."

در مطالب زير ده مورد از جملات زيان بخشي را كه احتمال دارد والدين ابراز دارند و سپس راه كارهاي اجتناب از اين موقعيت ها را تشريح كرده ايم:

از چه رو نمي‌تواني مانند فلاني باشي؟

"ماري" پيوسته تكاليفش را انجام مي‌دهد و دندان هايش را مسواك مي‌زند. ليكن برادرش "بابي"، اين گونه نيست و تمام امور را بايد به وي يادآور شد. چرا او قادر نيست همانند "ماري" باشد؟

روان شناسان گفته‌اند كه مقايسه صرفا موجب افزايش حسادت بين برادر و خواهر مي‌گردد. به باور يك روانشناس كودك" در صورتي كه بچه‌اي با خواهر يا برادرش يا بچه ديگري مقايسه شود، احتمالا از وي بيزار مي‌گردد."

در عوض مقايسه كردن بچه‌ها، براي فرزندتان دقيقا مشخص سازيد كه از او چه مي‌خواهيد؟!

اتاق تميز؟ ميز مرتب؟ آن بخش از كردار بچه را كه مايليد تغيير كند، به دقت مشخص سازيد.

براي فرزندتان تشريح كنيد كه خوي‌هاي نيكو، چه ياري‌هايي به او مي‌كند. مثلا به او توضيح دهيد كه عادت انجام به موقع تكاليف، سبب مي‌شود نمرات ممتازي كسب كند و در اين حالت نبايد دلواپس باشد كه تابستان نيز به مدرسه برود. چنانچه بچه متوجه شود كه شما ميل داريد وي، كردارش را در پاره اي از موارد عوض كند تا بهتر از آنچه هست، بشود، در اين صورت يقينا تغييرات فرزندتان را شاهد خواهد بود.

چرا مانند بچه هاي خردسال رفتار مي‌كني؟

رفتار فرزند هفت ساله شما در يك تالار غذاخوري مانند بچه چهارساله است. شما شرمنده مي‌شويد و به وي يادآوري مي‌كنيد كه به چه دليل نظير خردسالان رفتار مي‌كني؟

پيامد كار چه مي‌شود؟ به بچه اهانت شده و او اكنون با تنفر فراوان، همه نمك را از درون نمكدان بيرون مي‌ريزد!

عوض ناراحت ساختن بچه، بكوشيد شرايطي را مهيا سازيد كه از پس تغيير دادن فرزندتان به طرز دلخواه برآييد. نسبت به رفتار فرزندتان، به نحو غير مستقيم بازتاب نشان دهيد. مثلا مي‌توانيد بگوييد:" مي‌دانم كه دوست داري پيش از رفتن به بستر، تلويزيون تماشا كني و من مايل نيستم اين فرصت را از تو بگيرم، ولي چنان چه تغيير رويه ندهي، نمي‌گذارم چنين كني." با اين حرف بچه در مي‌يابد كه احتمالا آن چيزي را كه دوست دارد، از كف مي‌دهد.

چرا اين اندازه ژوليده و نامرتبي؟

فرزندتان، پوشاك نظيف و مرتبي به تن دارد، ليكن درست يك ساعت بعد با يك تي شرت كثيف، شلوار پاره و موهاي به هم ريخته جلوي شما حاضر مي‌شود.

انتقاد كردن از بچه، زمينه را براي كشاكش فراهم مي‌سازد. امكان دارد پدرومادر بپرسند، پس ما براي مهار فرزندمان چه بايد بكنيم؟ روانشناسان بدين سوال، اين سان جواب مي‌دهند:" هنگامي‌كه بچه تصميم مي‌گيرد با دوستانش بيرون برود، بگذاريد هر لباسي را كه مايل است، بپوشد ليكن چنان چه با شما براي شام خوردن بيرون مي‌آيد، نبايد هر لباسي را كه مي‌خواهد، بپوشد. فرزندتان بايد فرابگيرد كه در موقعيت هاي متفاوت، چه بپوشد. والدين مي‌توانند شيوه صحيح را درباره موضوعات گوناگون به بچه بگويند".

تو بامزه ترين، قشنگ ترين و زورمندترين بچه دنيايي!

حتي يك لقب مثبت نابجا احتمالا محدوديت بچه شده و مانع مي‌شود كه وي خودش را به واقع آن گونه كه هست، ببيند و بشناسد. مثلا چنانچه بگوييد:" تو از تمام بچه ها، هوشمندتري"، امكان دارد سبب شود كه او حس كند، هيچ گاه با شكست روبه رو نمي‌شود.

از اطلاع خود در مورد استعدادهاي فرزندتان براي ترغيب و پيشرفت وي سود بجوييد نه اين كه برچسب شخصيتي به وي بزنيد. به عنوان مثال اگر بگوييد:" تو با هوشي و من مي‌دانم كه اينكار از عهده ات بر مي‌آيد" خيلي دلگرم كننده تر و ملايم تر از اين است كه چنين بگوييد:" تو باهوش ترين بچه دنيا هستي" مي‌توانيد اين مورد را بيازماييد. يقينا برچسب بد زدن به بچه مانند غيب گويي از منش وي عمل مي‌كند. به عنوان مثال اگر به او گفته شود "تنبل"، مايل است حتي تنبل تر اقدام كند زيرا مطمئنش ساخته ايد كه تن پروري جزو جدانشدني شخصيت اوست.

پدر و مادر بايد بكوشند عوض لقب منفي به كودك دادن، آن چيزي را كه به واقع مورد نظرشان است، بر زبان بياورند. آيا بچه كلا تنبل است؟ امكان دارد او امور روزانه اش را بدون يادآوري به اجرا در نياورد. در اين صورت والدين بايد بچه را با روش جايزه دادن يا تبيه كردن، ملزم به انجام كارهاي روزمره كنند.

تو چقدر احمق هستي!

يكي از هدف‌هاي اصلي در تربيت فرزند، ايجاد اعتماد به نفس در بچه است. به جاي چنين عباراتي، جهت بهبود كردار فرزندتان اهتمام ورزيد سخنان ترغيب كننده و مثبت بيان داريد. به او ياد بدهيد كه چگونه كاري را به درستي صورت دهد. مثلا، چنان چه فرزندتان بدون توجه به رفت و آمد خودروها، به وسط خيابان مي‌دود، مي‌توانيد به وي بگوييد:" موقع عبور از خيابان، بايد دستم را بگيري".

هنگامي‌كه بچه دستتان را گرفت، اضافه كنيد:" تو خيلي باهوشي كه دستم را ميگيري. حالا مي‌توانيم با خيال راحت از خيابان رد شويم."

برخي اوقات آرزو مي‌كنم كه اي كاش بچه اي نداشتم.

آنچه فرزندتان از عبارت بالا مي‌فهمد، اين است: " تو ارزش نداري و من تو را نمي‌خواهم". او اين حرف را به دل مي‌گيرد و حتي تا بزرگسالي به يادش مي‌ماند.

آيا شما اينقدر بي خرديد كه به بچه بگوييد:" اي كاش اصلا تورا نداشتم!". در عوض چنين بگوييد:" بعضي وقت ها مرا خيلي ناراحت مي‌كني."

بهتر آن است كه پدر و مادر قواعد پيش گقته را اجرا كنند تا بدين حد از خشمناكي نرسند. وقتي بچه مي‌داند كه پدرومادرش چه انتظاري از وي دارند و مشاهده مي‌كند كه با او دمسازند، يقينا رفتار نيكوتري در پيش خواهد گرفت.

مرا تنها بگذار

تمام پدر و مادرها پاره‌اي اوقات مايلند تنها باشند. ولي در صورتي كه پرخاش كنان از فرزندتان بخواهيد كه ايشان را به حال خود گذارد، مي‌انديشد كه دوستش نداريد. سعي كنيد بچه‌ها را در انجام امور روزانه شركت دهيد. حتي يكي بچه سه ساله هم مي‌خواهد در آماده ساختن ميز شام ياري كند.

اگر موقعي كه بچه ها به شما احتياج ندارند، وقتي را براي سپري ساختن با آنان اختصاص دهيد، در اين حالت زماني كه توجه شما به اجراي ساير امور است، بچه ها كمتر مزاحم شما مي‌شوند.آن هنگام كه لازم است تنها باشيد، مي‌توانيد به بچه بگوييد:" من خيلي تو را دوست دارم، اما حالا بسيار كار دارم." به او فرصت دهيد كه دريابد شما بعدا مدتي را با او مي‌گذرانيد. در صورتي كه فرزندتان اصرار كرد، مي‌توانيد بگوييد:" چنانچه بار ديگر حرفم را قطع كردي، ناچارا بايد به اتاقت بروي، چون اينجا اتاق من است." اين روشي در جهت دور كردن بچه نيست بلكه يك راه كار تربيتي به حساب مي‌آيد.

خفه شو!

اين عبارت سبب مي‌گردد كه بچه حس كند شما كوچك ترين علاقه‌‌اي به شنيدن نظرش نداريد و اندك اندك به اين نتيجه دست مي‌يابد كه او فردي ناتوان در طرح هر پيشنهادي است.

شما مي‌توانيد با آرامش و خونسري به او بگوييد:" ساكت باش" و اگر اين لحن كلام بي اثر باشد، آن را با خونسردي ليكن محكم تر بيان كنيد. يا امكان دارد تلويزيون را خاموش كنيد و وي را به اتاقش بفرستيد.

يادتان باشد كه بچه ها همه چيز را از انگاره (الگوي) خود فرا مي‌گيرند. در صورتي كه مي‌خواهيد فرزندتان مودب باشد، بايد نخست خودتان با ادب باشيد. هيچ گاه به هم سن و سالتان نمي‌گوييد" خفه شو!" پس به بچه تان هم نبايد چنين حرفي بزنيد.

اين كار را بكن وگرنه...!

ترساندن‌هاي بي‌مورد، در نهايت به زدوده شدن قدرت شما مي‌انجامد. اين قبيل گفتار سبب مي‌گردد كه بچه به رفتار ناپسندش ادامه دهد تا ببيند شما تصميم داريد چه كنيد. روش مطلوب، چينش تنبيه ويژه اي است كه مي‌توانيد به كار ببنديد. مثلا به اوبگوييد:

" اگر حالا دست از اين كارت نكشي، يك هفته كامل بايد در خانه بماني." يا " در صورتي كه مجددا اين عمل را تكرار كني، حق نداري پس از ناهار بازي كني." اينجاست كه بچه مي‌فهمد شما قادريد او را از برخي پيزهايي كه دوست دارد، محروم سازيد.

اگر حالا همراه من نيايي، ديگر با تو كاري ندارم و براي هميشه كنارت مي‌گذارم!

هر گز بچه ها را از رهاكردنش نترسانيد. پدر و مادر بايد براي فرزندشان پناهگاه امني باشند، تا از آنجا بچه ها بتوانند به دنيا گام نهند. در غير اينصورت آنان از حيث رفتاري، به افرادي وابسته وبدون اعتماد به نفس بدل مي‌گردند.

چنانچه كودك نوپايي داريد كه گوشه خيابان نشسته و تكان نمي‌خورد، بايد بگوييد:" يا با من بيا يا دستت را مي‌گيرم و با خود مي‌برم." و اگر ضرورت ايجاد كرد، بلندش كنيد و با خود ببريد. اگر فرزندتان دوست دارد وقت تلف كند، بكوشيد به وي توجه بيشتري داشته باشيد. مثلا بگوييد:" تو دقيقا پنج دقيقه وقت داري تا با دوستت بازي كني و بعد بايد برويم." اين كلام موثرتر از آن است كه بچه را بترسانيد به اين كه او را مي‌گذاريد و مي‌رويد.

اگر حرف‌هاي ناصحيح به فرزندتان زده‌ايد، فرصت‌هاي زيادي براي جبران آنها نداريد. بايد اذعان داشت كه اينان ويژگي برگشت ناپذيري دارند. روانشناسي موسوم به فلمينگ توصيه مي‌كند كه:" به نزد فرزندتان بشتابيد، وي را در آغوش بگيريد و بگوييد من حرف‌هاي زشتي به تو زده ام؛ برخي اوقات كه از كوره در مي‌روم، سخناني به تو مي‌گويم كه به هيچ عنوان دوست ندارم متاسفم." اين برخورد نه فقط موجب بهبودي رابطه شما با فرزندتان مي‌شود، بلكه ايشان مي‌آموزند كه وقتي در شرايطي قرار مي‌گيرند كه سبب خشمگيني‌شان مي‌گردد، بايد چه كرده و چگونه خويشتن را مهار كنند.

اين دستور مهم را به خاطر بسپاريد:" پيوسته دست به كاري بزنيد كه بچه‌ها پي ببرند، دوستشان داريد."
مجله اينترنتي تك محفل دات كام

http://www.persianv.com/nozadan/132423.php


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۳:۵۹ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چگونه به كودكمان گوش دهيم؟


ساده، آرام ولي محكم!


كودكان با واژه‌ها و كلام والدين‌شان به دنيا وصل مي‌شوند. آنها اين واژه‌ها را در ذهن‌شان ثبت كرده و براي بيان احساسات و عقايد‌شان و هرآنچه مي‌خواهند به كار مي‌برند.به هر شكلي با آنها حرف بزنيم با ما حرف خواهند زد. اين رابطه از يك جايي بايد دو طرفه شود. اگر آنها را نشنويد شما را نمي‌شنوند. مراحل زير به شما كمك خواهند كرد تا از نظر كمي و كيفي به يك ارتباط مناسب با كودكتان دست يابيد.

به‌طور مرتب باكودكان گفت‌وگو كنيد. هرروز وقتي را به اين كار اختصاص دهيد. حتي اگر اين وقت فقط 5دقيقه هنگام خوابيدن كودك باشد. مدت زمان صحبت‌كردن مي‌تواند متغير باشد اما جاي آن بايد در برنامه روزانه شما مشخص باشد.

براي صحبت كردن قرار بگذاريد. وقتي كودك با شما مي‌خواهد صحبت كند يا به‌طور غيرشفاهي اشاره مي‌كند كه چيزي او را آزار مي‌دهد، در اسرع وقت به‌طور خصوصي با او خلوت كرده يا براي صحبت كردن با او قرار بگذاريد. به‌خصوص اگر مجبوريد وقت گفت‌وگو را به تأخير بيندازيد وقت خاصي را مشخص كنيد: «الان وقت مناسبي نيست، ولي امشب درست بعد از جمع كردن ظرف‌هاي شام مي‌توانيم توي اتاقت صحبت كنيم». بعد از تعيين قرار بد قولي نكنيد.

تمام توجه‌تان را به او جلب كنيد. به بقيه افراد خانواده بگوييد كه مزاحم نشوند. به يك جاي خلوت و ساكت برويد و طوري عمل كنيد كه انگار تا ابد مي‌خواهيد گوش كنيد. همانقدر كه براي دوستان خود كه براي مشورت نزد شما آمده‌اند وقت مي‌گذاريد، براي كودكان خود نيز وقت بگذاريد.

سر صحبت را باز كنيد. گاهي شروع صحبت براي كودكان مشكل است. پس سر صحبت را با جملاتي نظير «خب چي شد» يا «بگو‌از چه ناراحتي» باز كنيد. ولي هر چه اين جملات اختصاصي‌تر باشند مؤثرترند. براي مثال ممكن است بگوييد: «وقتي امروز از مدرسه اومدي خانه، خيلي ناراحت به‌نظر اومدي. مي‌خواي راجع به اون با من حرف بزني». اگر كودك نشان داد چيزي در مدرسه اتفاق افتاده اما او حالا نمي‌خواهد راجع به آن صحبت كند به او القا كنيد كه آزاد است و مي‌تواند در فرصت ديگري اين كار را انجام دهد.

به كودك اجازه صحبت كردن بدهيد. وقتي صحبت را آغاز كرديد از مهارت‌هاي خود استفاده كنيد تا مكالمه را زنده نگه داريد. افراد بالغ معمولا تمايل دارند راه‌حل‌هايي پيشنهاد دهند و حتي براي كودكان نطق كنند. در برابر اين وسوسه‌ها مقاومت كنيد. از پرسش‌ها براي افزايش اعتماد كودك و به حرف كشيدن او استفاده كنيد؛ «بعدش چي شد؟»، «اون چي گفت؟»و... . از جملاتي استفاده كنيد كه همدردي شما را مي‌رساند: «شرط مي‌بندم كه خيلي ناراحتت كرد»، «اگر كسي با من اين كاررو كرده بود، خيلي عصباني مي‌شدم» يا حتي كلمات كوتاهي نظير «چه‌بد!» يا «عجب!» مي‌توان مكالمه را ادامه داد. سعي كنيد حرف‌هاي كودك را به‌خودش برگردانيد تا شما را با بخش بيشتري از احساساتش شريك كند. اين روش را چندين سال پيش «دكتر كارل راجرز» براي روان‌شناساني كه با افراد بالغ كار مي‌كردند طراحي كرده است. بعدها اين روش براي كودكان نيز مورد استفاده قرارگرفت.

چگونه با كودك خود صحبت كنيم‌؟
آيا به‌نظر مي‌آيد كودكان شما درخواست‌هايتان را نمي‌شنوند؟ اگر اين طور است، به خاطر ضعف شنوايي آنها نيست، بلكه نشانه بي‌توجهي آنها به حرف‌هاي شماست. آنها تا هنگامي كه صدايتان به حدي بلند شود كه احساس كنند خيلي جدي هستيد به اين كار ادامه مي‌دهند. رفع اين مشكل دو جزء ضروري را مي‌طلبد: والدين بايد چيزي را بگويند كه هدفي از آن دارند و سپس آن مطالب را جدي بگيرند. پس كلمات خود را با دقت انتخاب كنيد، سپس آنها را با صداقت و محكم به كودكان انتقال دهيد. كودك شما به‌زودي ياد خواهد گرفت كه در نخستين لحظه‌اي كه شروع به صحبت مي‌كنيد، به شما گوش فرادهد. براي نيل به اين منظور به نكات زير توجه كنيد:

مجبورش كنيد به چشم‌هايتان نگاه كند.
از آنجايي كه حواس كودكان به آساني پرت مي‌شود، اطمينان حاصل كنيد كه هنگام صحبت كردن، به شما نگاه مي‌كنند. شايد اين مهم‌ترين عامل در پيروي كودك از دستورات با گوش دادن به شما باشد. نشان دهيد كه منظور شما از تلاقي نگاه چيست. اين روش را از طريق يك بازي به كودك بياموزيد: چند متر دورتر از هم بنشينيد و به چشم‌هاي هم نگاه كنيد، هركس زودتر به اطراف نگاه كند بازنده است. اگر كودكتان از نگاه كردن به چشمان شما مي‌ترسد يا احساس ناراحتي مي‌كند، به او بياموزيد تا به دهان يا تمام صورت شما نگاه كند. گاهي براي جلب توجه يك كودك لازم است تماس جسمي با او داشته باشيد. به آرامي دست‌تان را روي شانه‌‌اش بگذاريد يا درصورت لزوم، دو تا دست‌تان را روي شانه‌هايش قرار دهيد و با ملايمت صورتش را به طرف خود نگاه داريد. فقط گاهي از اين روش استفاده كنيد و بكوشيد به استفاده از آن عادت نكنيد. براي كودكان بزرگ‌تر هرچيزي بيش از يك اشاره كوچك، با دست بر شانه‌‌اش ممكن است به جاي جلب توجه، به يك رويارويي بدون ثمر بينجامد. وقتي كودك هنگام صحبت به شما نگاه مي‌كند براي اين كار او را تشويق كنيد و بگذاريد بداند كه از او راضي هستيد. بعدها درصورتي كه علاوه بر نگاه كردن به شما، از دستورات نيز پيروي كرد، او را تحسين كنيد.

آرام ولي محكم صحبت كنيد.
اگر معمولا هنگامي كه كاري از كودكتان مي‌خواهيد صدايتان را بلند مي‌كنيد، كودك مي‌آموزد تا هنگامي كه صدايتان را به حداكثر نرسانده‌ايد، به شمابي‌توجهي كند. اگر متوجه شديد صدايتان لحظه به‌لحظه بلندتر مي‌شود، صبر كنيد. يك نفس عميق بكشيد، به چشم‌هاي كودك خيره شويد، با آهستگي و بسيار شمرده سخن بگوييد: «علي، (با يك مكث بين هر كلمه در حالي كه به هم نگاه مي‌كنيد) من... ازت... مي‌خوام... لباس‌هات رو... همين حالا... جمع كني... و توي... كمد... بگذاري.»

از جملات پرسشي اجتناب كنيد.
وقتي به كودكتان مي‌گوييد «چطوره لباس‌هات رو جمع كني‌!» اگر پاسخ داد، «حالا نه‌!» متعجب نشويد. اگر بگوييد: «مي آيي حالا ظرف‌ها رو تميز كنيم‌؟» اين فرصت را به او داده‌ايد تا بگويد: «نه نمي‌يام». اگر در مورد چيزي كه مي‌خواهيد كودكتان انجام دهد سؤالي در ذهن نداريد، از جملات قاطع استفاده كنيد تا دقيقا بداند چه كاري بايد بكند و به علاوه آن را چه موقع، كجا و چگونه انجام دهد.

با جملات ساده صحبت كنيد.
از كلماتي كه كودكتان آنها را نمي‌فهمد استفاده نـكنيــد. ســـاده و روشن حرف بزنيد و پرچانگي نكنيد. دستورات و توضيحات طولاني ممكن است باعث فراموش شدن بخش‌هاي اصلي صحبت‌تان شود. نوجوانان براي به يادآوردن سرنخ‌هاي اطلاعات شفاهي، توانايي محدودي دارند. گفت‌وگوهاي كوتاه و ساده، همراه با يك عكس‌العمل طبيعي بهتر از يك سخنراني طولاني، درك و به خاطر سپرده مي‌شود. به جاي ادامه گفت‌وگو در مورد مسئوليت، ارزش پول و اصول اخلاق، وضعيت را براي كودك روشن كنيد: «يا همين حالا از دوچرخه سواري دست مي‌كشي، يا يك‌هفته حق سوار شدن نداري.»

احساستان را به كودك بگوييد.
بدون آنكه به‌طور مستقيم از كودك انتقاد كنيد، به او بگوييد كه در مورد اعمال و رفتارش چه احساسي داريد؛ براي مثال: «براي اينكه خودت توالت را تميز نمي‌كني، واقعا ناراحتم.» يا «وقتي به موقع خونه نمي‌آي واقعا نگران مي‌شم.» اگر از جملاتي استفاده كنيد كه به جاي كودك به‌خودتان اشاره كند، مي‌توانيد از انتقاد، سرزنش يا حمله كردن به كودك بپرهيزيد، همچنان احساسات را به‌طور مؤثري بيان كنيد.

http://www.ashpazonline.com/forum/forum-f32/topic-t20382.html


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۳:۵۸ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چطور با هم حرف بزنيم  ؟

از اواخر هفته گذشته طرح آموزشي شكوفايي جلوه هاي اخلاق متعالي در خانواده رضوي در مشهد آغاز شده است كه طي آن دكتر افروز رئيس سازمان نظام روانشناسي كشور به بحث در مقوله خانواده و روانشناسي رابطه ها مي پردازد.
اولين قسمت از اين مباحث آموزشي را با هم مي خوانيم:
«من كه ديگه با مامان و بابام حرف نمي زنم، اصلاً نمي فهمند چي ميگم. همه اش ميگن ما كه جوون بوديم روي حرف بزرگترمون حرف نمي زديم. پامون رو جلوشون دراز نمي كرديم. وقتي ۲۲ ساله بوديم، خونه زندگي داشتيم... وقتي يه سؤال ساده مي كنم با عصبانيت ميگن: اگه به جاي اين سؤالها درست رو بيشتر بخوني معدلت ۲۰ ميشه....»
از مشكلاتي كه به ارتباط سالم ميان افراد صدمه مي زند، ناآشنايي نسلها با اصول ادبيات ارتباطهاست.
دكتر افروز در همين باره مي گويد: در ارتباط با افراد بايد به ويژگي سني نسلها توجه كرد، براي نمونه كودكان دبستاني علاوه بر آنكه همانند ديگر انسانها دوستدار محبت و تعلق خاطرند، تشويق طلب و تنبيه گريزند... دو صفت متمايز دارند، نخست در حال زندگي مي كنند و حال انديشند و سپس به الگوها بسيار توجه دارند واين در روند رشد آنان بسيار اهميت دارد. البته الگوي بزرگسال براي او قابل توجه است، نه همكلاسي يا همبازي. حال آنكه يك لبخند، يك نگاه و يك سخن مربي، معلم و به خصوص والدين مهربانش براي او يك دنيا اهميت دارد.
پس والدين سعي كنند براي فرزندشان يك دوست و يك هم بازي خوب باشند.
از همين رو والدين در ارتباط با كودكان بايد ادبياتي در حال داشته باشند تا طفل آن را درك كند، براي نمونه والديني كه دوست دارند كودكشان در بزرگسالي «پزشك» شود و اين آرزو را به او نيز مي گويند اما طفل زماني اين آرزو را درك مي كند كه در اسباب بازيهايش يك گوشي پزشك داشته باشد و با آن بازي كند. جوانان نيز دو صفت خاص خود دارند، نخست به دوستانشان اهميت مي دهند كه مي تواند اين دوست والدين و اعضاي خانواده خود باشد.
ديگر شاخصه، اينكه در آينده زندگي مي كنند. چون گسترش سلولهاي مغز به گونه اي است كه او آينده گرايي دارد و از آينده لذت مي برد و در نتيجه والدين، معلمان و اطرافيان بايد به آنان اميد دهند. براي نمونه؛ در برنامه ريزيهاي آموزشي براي آنها بايد گفت: شنيدم فلان دانشگاه به شاگرد اولها بورسيه مي دهد... و يا مصداقهايي از افراد موفق را به آنها بگوييم: شنيدم فلاني كه ناتواني داشته در ورزش موفق شده مدال بگيره... و بايد اينگونه به اين نسل اميد و انگيزه زندگي بدهيم. در مقابل، براي سالمندان بيان خاطرات يكي از لذت بخش ترين لحظه هاي زندگي آنان است، بنابراين اگر جوانها مي خواهند پدربزرگ و مادربزرگ را تكريم كنند پاي خاطرات آنها بنشينند و نگويندكه «باز آقاجون همين خاطره اش رو گفت.»
بنابراين زماني ادبيات ارتباطها مؤثر است كه ما با طرف مقابل همدلي كنيم و زماني اين همدلي حاصل مي شود كه ما آنها و شرايط آنها را درك كنيم.

علي پور


روزنامه قدس


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۳:۵۶ ] [ مشاوره مديريت ]
[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ][ ۴ ][ ۵ ][ ۶ ][ ۷ ][ ۸ ][ ۹ ][ ۱۰ ][ ۱۱ ][ ۱۲ ][ ۱۳ ][ ۱۴ ][ ۱۵ ][ ۱۶ ][ ۱۷ ][ ۱۸ ][ ۱۹ ][ ۲۰ ][ ۲۱ ][ ۲۲ ][ ۲۳ ][ ۲۴ ][ ۲۵ ][ ۲۶ ][ ۲۷ ][ ۲۸ ][ ۲۹ ][ ۳۰ ][ ۳۱ ][ ۳۲ ][ ۳۳ ][ ۳۴ ][ ۳۵ ][ ۳۶ ][ ۳۷ ][ ۳۸ ][ ۳۹ ][ ۴۰ ][ ۴۱ ][ ۴۲ ][ ۴۳ ][ ۴۴ ][ ۴۵ ][ ۴۶ ][ ۴۷ ][ ۴۸ ][ ۴۹ ][ ۵۰ ][ ۵۱ ][ ۵۲ ][ ۵۳ ][ ۵۴ ][ ۵۵ ][ ۵۶ ][ ۵۷ ][ ۵۸ ][ ۵۹ ][ ۶۰ ][ ۶۱ ][ ۶۲ ][ ۶۳ ][ ۶۴ ][ ۶۵ ][ ۶۶ ][ ۶۷ ][ ۶۸ ][ ۶۹ ][ ۷۰ ][ ۷۱ ][ ۷۲ ][ ۷۳ ][ ۷۴ ][ ۷۵ ][ ۷۶ ][ ۷۷ ][ ۷۸ ][ ۷۹ ][ ۸۰ ][ ۸۱ ][ ۸۲ ][ ۸۳ ][ ۸۴ ][ ۸۵ ][ ۸۶ ][ ۸۷ ][ ۸۸ ][ ۸۹ ][ ۹۰ ][ ۹۱ ][ ۹۲ ][ ۹۳ ][ ۹۴ ][ ۹۵ ][ ۹۶ ][ ۹۷ ][ ۹۸ ][ ۹۹ ][ ۱۰۰ ][ ۱۰۱ ][ ۱۰۲ ][ ۱۰۳ ][ ۱۰۴ ][ ۱۰۵ ][ ۱۰۶ ][ ۱۰۷ ][ ۱۰۸ ][ ۱۰۹ ][ ۱۱۰ ][ ۱۱۱ ][ ۱۱۲ ][ ۱۱۳ ][ ۱۱۴ ][ ۱۱۵ ][ ۱۱۶ ][ ۱۱۷ ][ ۱۱۸ ][ ۱۱۹ ][ ۱۲۰ ][ ۱۲۱ ][ ۱۲۲ ][ ۱۲۳ ][ ۱۲۴ ][ ۱۲۵ ][ ۱۲۶ ][ ۱۲۷ ][ ۱۲۸ ][ ۱۲۹ ][ ۱۳۰ ][ ۱۳۱ ][ ۱۳۲ ][ ۱۳۳ ][ ۱۳۴ ][ ۱۳۵ ][ ۱۳۶ ][ ۱۳۷ ][ ۱۳۸ ][ ۱۳۹ ][ ۱۴۰ ][ ۱۴۱ ][ ۱۴۲ ][ ۱۴۳ ][ ۱۴۴ ][ ۱۴۵ ][ ۱۴۶ ][ ۱۴۷ ][ ۱۴۸ ][ ۱۴۹ ][ ۱۵۰ ][ ۱۵۱ ][ ۱۵۲ ][ ۱۵۳ ][ ۱۵۴ ][ ۱۵۵ ][ ۱۵۶ ][ ۱۵۷ ][ ۱۵۸ ][ ۱۵۹ ][ ۱۶۰ ][ ۱۶۱ ][ ۱۶۲ ][ ۱۶۳ ][ ۱۶۴ ][ ۱۶۵ ][ ۱۶۶ ][ ۱۶۷ ][ ۱۶۸ ][ ۱۶۹ ][ ۱۷۰ ][ ۱۷۱ ][ ۱۷۲ ][ ۱۷۳ ][ ۱۷۴ ][ ۱۷۵ ][ ۱۷۶ ][ ۱۷۷ ][ ۱۷۸ ][ ۱۷۹ ][ ۱۸۰ ][ ۱۸۱ ][ ۱۸۲ ][ ۱۸۳ ][ ۱۸۴ ][ ۱۸۵ ][ ۱۸۶ ][ ۱۸۷ ][ ۱۸۸ ][ ۱۸۹ ][ ۱۹۰ ][ ۱۹۱ ][ ۱۹۲ ][ ۱۹۳ ][ ۱۹۴ ][ ۱۹۵ ][ ۱۹۶ ][ ۱۹۷ ][ ۱۹۸ ][ ۱۹۹ ][ ۲۰۰ ][ ۲۰۱ ][ ۲۰۲ ][ ۲۰۳ ][ ۲۰۴ ][ ۲۰۵ ][ ۲۰۶ ][ ۲۰۷ ][ ۲۰۸ ][ ۲۰۹ ][ ۲۱۰ ][ ۲۱۱ ][ ۲۱۲ ][ ۲۱۳ ][ ۲۱۴ ][ ۲۱۵ ][ ۲۱۶ ][ ۲۱۷ ][ ۲۱۸ ][ ۲۱۹ ][ ۲۲۰ ][ ۲۲۱ ][ ۲۲۲ ][ ۲۲۳ ][ ۲۲۴ ][ ۲۲۵ ][ ۲۲۶ ][ ۲۲۷ ][ ۲۲۸ ][ ۲۲۹ ][ ۲۳۰ ][ ۲۳۱ ][ ۲۳۲ ][ ۲۳۳ ][ ۲۳۴ ][ ۲۳۵ ][ ۲۳۶ ][ ۲۳۷ ][ ۲۳۸ ][ ۲۳۹ ][ ۲۴۰ ][ ۲۴۱ ][ ۲۴۲ ][ ۲۴۳ ][ ۲۴۴ ][ ۲۴۵ ][ ۲۴۶ ][ ۲۴۷ ][ ۲۴۸ ][ ۲۴۹ ][ ۲۵۰ ][ ۲۵۱ ][ ۲۵۲ ][ ۲۵۳ ][ ۲۵۴ ][ ۲۵۵ ][ ۲۵۶ ][ ۲۵۷ ][ ۲۵۸ ][ ۲۵۹ ][ ۲۶۰ ][ ۲۶۱ ][ ۲۶۲ ][ ۲۶۳ ][ ۲۶۴ ][ ۲۶۵ ][ ۲۶۶ ][ ۲۶۷ ][ ۲۶۸ ][ ۲۶۹ ][ ۲۷۰ ][ ۲۷۱ ][ ۲۷۲ ][ ۲۷۳ ][ ۲۷۴ ][ ۲۷۵ ][ ۲۷۶ ][ ۲۷۷ ][ ۲۷۸ ][ ۲۷۹ ][ ۲۸۰ ][ ۲۸۱ ][ ۲۸۲ ][ ۲۸۳ ][ ۲۸۴ ][ ۲۸۵ ][ ۲۸۶ ][ ۲۸۷ ][ ۲۸۸ ][ ۲۸۹ ][ ۲۹۰ ][ ۲۹۱ ][ ۲۹۲ ][ ۲۹۳ ][ ۲۹۴ ][ ۲۹۵ ][ ۲۹۶ ][ ۲۹۷ ][ ۲۹۸ ][ ۲۹۹ ][ ۳۰۰ ][ ۳۰۱ ][ ۳۰۲ ][ ۳۰۳ ][ ۳۰۴ ][ ۳۰۵ ][ ۳۰۶ ][ ۳۰۷ ][ ۳۰۸ ][ ۳۰۹ ][ ۳۱۰ ][ ۳۱۱ ][ ۳۱۲ ][ ۳۱۳ ][ ۳۱۴ ][ ۳۱۵ ][ ۳۱۶ ][ ۳۱۷ ][ ۳۱۸ ][ ۳۱۹ ][ ۳۲۰ ][ ۳۲۱ ][ ۳۲۲ ][ ۳۲۳ ][ ۳۲۴ ][ ۳۲۵ ][ ۳۲۶ ][ ۳۲۷ ][ ۳۲۸ ][ ۳۲۹ ][ ۳۳۰ ][ ۳۳۱ ][ ۳۳۲ ][ ۳۳۳ ][ ۳۳۴ ][ ۳۳۵ ][ ۳۳۶ ][ ۳۳۷ ][ ۳۳۸ ][ ۳۳۹ ][ ۳۴۰ ][ ۳۴۱ ][ ۳۴۲ ][ ۳۴۳ ][ ۳۴۴ ][ ۳۴۵ ][ ۳۴۶ ][ ۳۴۷ ][ ۳۴۸ ][ ۳۴۹ ][ ۳۵۰ ][ ۳۵۱ ][ ۳۵۲ ][ ۳۵۳ ][ ۳۵۴ ][ ۳۵۵ ][ ۳۵۶ ][ ۳۵۷ ][ ۳۵۸ ][ ۳۵۹ ][ ۳۶۰ ][ ۳۶۱ ][ ۳۶۲ ][ ۳۶۳ ][ ۳۶۴ ][ ۳۶۵ ][ ۳۶۶ ][ ۳۶۷ ][ ۳۶۸ ][ ۳۶۹ ][ ۳۷۰ ][ ۳۷۱ ][ ۳۷۲ ][ ۳۷۳ ][ ۳۷۴ ][ ۳۷۵ ][ ۳۷۶ ][ ۳۷۷ ][ ۳۷۸ ][ ۳۷۹ ][ ۳۸۰ ][ ۳۸۱ ][ ۳۸۲ ][ ۳۸۳ ][ ۳۸۴ ][ ۳۸۵ ][ ۳۸۶ ][ ۳۸۷ ][ ۳۸۸ ][ ۳۸۹ ][ ۳۹۰ ][ ۳۹۱ ][ ۳۹۲ ][ ۳۹۳ ][ ۳۹۴ ][ ۳۹۵ ][ ۳۹۶ ][ ۳۹۷ ][ ۳۹۸ ][ ۳۹۹ ][ ۴۰۰ ][ ۴۰۱ ][ ۴۰۲ ][ ۴۰۳ ][ ۴۰۴ ][ ۴۰۵ ][ ۴۰۶ ][ ۴۰۷ ][