مشاوره مديريت - آموزش مديريت - آموزش فروشندگي حرفه‌اي
 
نويسندگان
عضویت
نام کاربری :
پسورد :
تکرار پسورد:
ایمیل :
نام اصلی :
آمار
امروز : 1231
دیروز : 6465
افراد آنلاین : 6
همه : 5302028

 

چگونه به كودكمان گوش دهيم؟


ساده، آرام ولي محكم!


كودكان با واژه‌ها و كلام والدين‌شان به دنيا وصل مي‌شوند. آنها اين واژه‌ها را در ذهن‌شان ثبت كرده و براي بيان احساسات و عقايد‌شان و هرآنچه مي‌خواهند به كار مي‌برند.به هر شكلي با آنها حرف بزنيم با ما حرف خواهند زد. اين رابطه از يك جايي بايد دو طرفه شود. اگر آنها را نشنويد شما را نمي‌شنوند. مراحل زير به شما كمك خواهند كرد تا از نظر كمي و كيفي به يك ارتباط مناسب با كودكتان دست يابيد.

به‌طور مرتب باكودكان گفت‌وگو كنيد. هرروز وقتي را به اين كار اختصاص دهيد. حتي اگر اين وقت فقط 5دقيقه هنگام خوابيدن كودك باشد. مدت زمان صحبت‌كردن مي‌تواند متغير باشد اما جاي آن بايد در برنامه روزانه شما مشخص باشد.

براي صحبت كردن قرار بگذاريد. وقتي كودك با شما مي‌خواهد صحبت كند يا به‌طور غيرشفاهي اشاره مي‌كند كه چيزي او را آزار مي‌دهد، در اسرع وقت به‌طور خصوصي با او خلوت كرده يا براي صحبت كردن با او قرار بگذاريد. به‌خصوص اگر مجبوريد وقت گفت‌وگو را به تأخير بيندازيد وقت خاصي را مشخص كنيد: «الان وقت مناسبي نيست، ولي امشب درست بعد از جمع كردن ظرف‌هاي شام مي‌توانيم توي اتاقت صحبت كنيم». بعد از تعيين قرار بد قولي نكنيد.

تمام توجه‌تان را به او جلب كنيد. به بقيه افراد خانواده بگوييد كه مزاحم نشوند. به يك جاي خلوت و ساكت برويد و طوري عمل كنيد كه انگار تا ابد مي‌خواهيد گوش كنيد. همانقدر كه براي دوستان خود كه براي مشورت نزد شما آمده‌اند وقت مي‌گذاريد، براي كودكان خود نيز وقت بگذاريد.

سر صحبت را باز كنيد. گاهي شروع صحبت براي كودكان مشكل است. پس سر صحبت را با جملاتي نظير «خب چي شد» يا «بگو‌از چه ناراحتي» باز كنيد. ولي هر چه اين جملات اختصاصي‌تر باشند مؤثرترند. براي مثال ممكن است بگوييد: «وقتي امروز از مدرسه اومدي خانه، خيلي ناراحت به‌نظر اومدي. مي‌خواي راجع به اون با من حرف بزني». اگر كودك نشان داد چيزي در مدرسه اتفاق افتاده اما او حالا نمي‌خواهد راجع به آن صحبت كند به او القا كنيد كه آزاد است و مي‌تواند در فرصت ديگري اين كار را انجام دهد.

به كودك اجازه صحبت كردن بدهيد. وقتي صحبت را آغاز كرديد از مهارت‌هاي خود استفاده كنيد تا مكالمه را زنده نگه داريد. افراد بالغ معمولا تمايل دارند راه‌حل‌هايي پيشنهاد دهند و حتي براي كودكان نطق كنند. در برابر اين وسوسه‌ها مقاومت كنيد. از پرسش‌ها براي افزايش اعتماد كودك و به حرف كشيدن او استفاده كنيد؛ «بعدش چي شد؟»، «اون چي گفت؟»و... . از جملاتي استفاده كنيد كه همدردي شما را مي‌رساند: «شرط مي‌بندم كه خيلي ناراحتت كرد»، «اگر كسي با من اين كاررو كرده بود، خيلي عصباني مي‌شدم» يا حتي كلمات كوتاهي نظير «چه‌بد!» يا «عجب!» مي‌توان مكالمه را ادامه داد. سعي كنيد حرف‌هاي كودك را به‌خودش برگردانيد تا شما را با بخش بيشتري از احساساتش شريك كند. اين روش را چندين سال پيش «دكتر كارل راجرز» براي روان‌شناساني كه با افراد بالغ كار مي‌كردند طراحي كرده است. بعدها اين روش براي كودكان نيز مورد استفاده قرارگرفت.

چگونه با كودك خود صحبت كنيم‌؟
آيا به‌نظر مي‌آيد كودكان شما درخواست‌هايتان را نمي‌شنوند؟ اگر اين طور است، به خاطر ضعف شنوايي آنها نيست، بلكه نشانه بي‌توجهي آنها به حرف‌هاي شماست. آنها تا هنگامي كه صدايتان به حدي بلند شود كه احساس كنند خيلي جدي هستيد به اين كار ادامه مي‌دهند. رفع اين مشكل دو جزء ضروري را مي‌طلبد: والدين بايد چيزي را بگويند كه هدفي از آن دارند و سپس آن مطالب را جدي بگيرند. پس كلمات خود را با دقت انتخاب كنيد، سپس آنها را با صداقت و محكم به كودكان انتقال دهيد. كودك شما به‌زودي ياد خواهد گرفت كه در نخستين لحظه‌اي كه شروع به صحبت مي‌كنيد، به شما گوش فرادهد. براي نيل به اين منظور به نكات زير توجه كنيد:

مجبورش كنيد به چشم‌هايتان نگاه كند.
از آنجايي كه حواس كودكان به آساني پرت مي‌شود، اطمينان حاصل كنيد كه هنگام صحبت كردن، به شما نگاه مي‌كنند. شايد اين مهم‌ترين عامل در پيروي كودك از دستورات با گوش دادن به شما باشد. نشان دهيد كه منظور شما از تلاقي نگاه چيست. اين روش را از طريق يك بازي به كودك بياموزيد: چند متر دورتر از هم بنشينيد و به چشم‌هاي هم نگاه كنيد، هركس زودتر به اطراف نگاه كند بازنده است. اگر كودكتان از نگاه كردن به چشمان شما مي‌ترسد يا احساس ناراحتي مي‌كند، به او بياموزيد تا به دهان يا تمام صورت شما نگاه كند. گاهي براي جلب توجه يك كودك لازم است تماس جسمي با او داشته باشيد. به آرامي دست‌تان را روي شانه‌‌اش بگذاريد يا درصورت لزوم، دو تا دست‌تان را روي شانه‌هايش قرار دهيد و با ملايمت صورتش را به طرف خود نگاه داريد. فقط گاهي از اين روش استفاده كنيد و بكوشيد به استفاده از آن عادت نكنيد. براي كودكان بزرگ‌تر هرچيزي بيش از يك اشاره كوچك، با دست بر شانه‌‌اش ممكن است به جاي جلب توجه، به يك رويارويي بدون ثمر بينجامد. وقتي كودك هنگام صحبت به شما نگاه مي‌كند براي اين كار او را تشويق كنيد و بگذاريد بداند كه از او راضي هستيد. بعدها درصورتي كه علاوه بر نگاه كردن به شما، از دستورات نيز پيروي كرد، او را تحسين كنيد.

آرام ولي محكم صحبت كنيد.
اگر معمولا هنگامي كه كاري از كودكتان مي‌خواهيد صدايتان را بلند مي‌كنيد، كودك مي‌آموزد تا هنگامي كه صدايتان را به حداكثر نرسانده‌ايد، به شمابي‌توجهي كند. اگر متوجه شديد صدايتان لحظه به‌لحظه بلندتر مي‌شود، صبر كنيد. يك نفس عميق بكشيد، به چشم‌هاي كودك خيره شويد، با آهستگي و بسيار شمرده سخن بگوييد: «علي، (با يك مكث بين هر كلمه در حالي كه به هم نگاه مي‌كنيد) من... ازت... مي‌خوام... لباس‌هات رو... همين حالا... جمع كني... و توي... كمد... بگذاري.»

از جملات پرسشي اجتناب كنيد.
وقتي به كودكتان مي‌گوييد «چطوره لباس‌هات رو جمع كني‌!» اگر پاسخ داد، «حالا نه‌!» متعجب نشويد. اگر بگوييد: «مي آيي حالا ظرف‌ها رو تميز كنيم‌؟» اين فرصت را به او داده‌ايد تا بگويد: «نه نمي‌يام». اگر در مورد چيزي كه مي‌خواهيد كودكتان انجام دهد سؤالي در ذهن نداريد، از جملات قاطع استفاده كنيد تا دقيقا بداند چه كاري بايد بكند و به علاوه آن را چه موقع، كجا و چگونه انجام دهد.

با جملات ساده صحبت كنيد.
از كلماتي كه كودكتان آنها را نمي‌فهمد استفاده نـكنيــد. ســـاده و روشن حرف بزنيد و پرچانگي نكنيد. دستورات و توضيحات طولاني ممكن است باعث فراموش شدن بخش‌هاي اصلي صحبت‌تان شود. نوجوانان براي به يادآوردن سرنخ‌هاي اطلاعات شفاهي، توانايي محدودي دارند. گفت‌وگوهاي كوتاه و ساده، همراه با يك عكس‌العمل طبيعي بهتر از يك سخنراني طولاني، درك و به خاطر سپرده مي‌شود. به جاي ادامه گفت‌وگو در مورد مسئوليت، ارزش پول و اصول اخلاق، وضعيت را براي كودك روشن كنيد: «يا همين حالا از دوچرخه سواري دست مي‌كشي، يا يك‌هفته حق سوار شدن نداري.»

احساستان را به كودك بگوييد.
بدون آنكه به‌طور مستقيم از كودك انتقاد كنيد، به او بگوييد كه در مورد اعمال و رفتارش چه احساسي داريد؛ براي مثال: «براي اينكه خودت توالت را تميز نمي‌كني، واقعا ناراحتم.» يا «وقتي به موقع خونه نمي‌آي واقعا نگران مي‌شم.» اگر از جملاتي استفاده كنيد كه به جاي كودك به‌خودتان اشاره كند، مي‌توانيد از انتقاد، سرزنش يا حمله كردن به كودك بپرهيزيد، همچنان احساسات را به‌طور مؤثري بيان كنيد.

http://www.ashpazonline.com/forum/forum-f32/topic-t20382.html


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۳:۵۸ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چطور با هم حرف بزنيم  ؟

از اواخر هفته گذشته طرح آموزشي شكوفايي جلوه هاي اخلاق متعالي در خانواده رضوي در مشهد آغاز شده است كه طي آن دكتر افروز رئيس سازمان نظام روانشناسي كشور به بحث در مقوله خانواده و روانشناسي رابطه ها مي پردازد.
اولين قسمت از اين مباحث آموزشي را با هم مي خوانيم:
«من كه ديگه با مامان و بابام حرف نمي زنم، اصلاً نمي فهمند چي ميگم. همه اش ميگن ما كه جوون بوديم روي حرف بزرگترمون حرف نمي زديم. پامون رو جلوشون دراز نمي كرديم. وقتي ۲۲ ساله بوديم، خونه زندگي داشتيم... وقتي يه سؤال ساده مي كنم با عصبانيت ميگن: اگه به جاي اين سؤالها درست رو بيشتر بخوني معدلت ۲۰ ميشه....»
از مشكلاتي كه به ارتباط سالم ميان افراد صدمه مي زند، ناآشنايي نسلها با اصول ادبيات ارتباطهاست.
دكتر افروز در همين باره مي گويد: در ارتباط با افراد بايد به ويژگي سني نسلها توجه كرد، براي نمونه كودكان دبستاني علاوه بر آنكه همانند ديگر انسانها دوستدار محبت و تعلق خاطرند، تشويق طلب و تنبيه گريزند... دو صفت متمايز دارند، نخست در حال زندگي مي كنند و حال انديشند و سپس به الگوها بسيار توجه دارند واين در روند رشد آنان بسيار اهميت دارد. البته الگوي بزرگسال براي او قابل توجه است، نه همكلاسي يا همبازي. حال آنكه يك لبخند، يك نگاه و يك سخن مربي، معلم و به خصوص والدين مهربانش براي او يك دنيا اهميت دارد.
پس والدين سعي كنند براي فرزندشان يك دوست و يك هم بازي خوب باشند.
از همين رو والدين در ارتباط با كودكان بايد ادبياتي در حال داشته باشند تا طفل آن را درك كند، براي نمونه والديني كه دوست دارند كودكشان در بزرگسالي «پزشك» شود و اين آرزو را به او نيز مي گويند اما طفل زماني اين آرزو را درك مي كند كه در اسباب بازيهايش يك گوشي پزشك داشته باشد و با آن بازي كند. جوانان نيز دو صفت خاص خود دارند، نخست به دوستانشان اهميت مي دهند كه مي تواند اين دوست والدين و اعضاي خانواده خود باشد.
ديگر شاخصه، اينكه در آينده زندگي مي كنند. چون گسترش سلولهاي مغز به گونه اي است كه او آينده گرايي دارد و از آينده لذت مي برد و در نتيجه والدين، معلمان و اطرافيان بايد به آنان اميد دهند. براي نمونه؛ در برنامه ريزيهاي آموزشي براي آنها بايد گفت: شنيدم فلان دانشگاه به شاگرد اولها بورسيه مي دهد... و يا مصداقهايي از افراد موفق را به آنها بگوييم: شنيدم فلاني كه ناتواني داشته در ورزش موفق شده مدال بگيره... و بايد اينگونه به اين نسل اميد و انگيزه زندگي بدهيم. در مقابل، براي سالمندان بيان خاطرات يكي از لذت بخش ترين لحظه هاي زندگي آنان است، بنابراين اگر جوانها مي خواهند پدربزرگ و مادربزرگ را تكريم كنند پاي خاطرات آنها بنشينند و نگويندكه «باز آقاجون همين خاطره اش رو گفت.»
بنابراين زماني ادبيات ارتباطها مؤثر است كه ما با طرف مقابل همدلي كنيم و زماني اين همدلي حاصل مي شود كه ما آنها و شرايط آنها را درك كنيم.

علي پور


روزنامه قدس


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۴:۳۳:۵۶ ] [ مشاوره مديريت ]

 

چگونه با همسرمان حرف بزنيم؟

 

زبان يكي از مهم‌ترين امتيازهاي بشر نسبت به ساير موجودات است و عامل اصلي برقراري ارتباط افراد با يكديگر. متاسفانه در دنياي امروز و با پيشرفت‌هاي تكنولوژيك روزافزون، هنوز بسياري از ما در برقراري ارتباط با كساني كه دوستشان داريم (همسر، مادر، پدر، دوست و...) ناتوان هستيم...


 به همين دليل تنهايي يكي از بزرگ‌ترين مشكلات انسا