مشاوره مديريت - آموزش مديريت - آموزش فروشندگي حرفه‌اي
 
نويسندگان
عضویت
نام کاربری :
پسورد :
تکرار پسورد:
ایمیل :
نام اصلی :
آمار
امروز : 3535
دیروز : 16617
افراد آنلاین : 8
همه : 4259071

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (10)


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

ما ضَلَّ قَومٌ إلّا أوْثَقوا الجَدَلَ . 

هيچ قومى گمراه نشد مگر آن كه به بحث و جدال تكيه كرد . 

بحارالانوار : 2 / 138 / 52


امام على عليه السلام :

إيّاكُم والجِدالَ ؛ فإنّه يُورِثُ الشَّكَّ . 

از جدال كردن بپرهيزيد كه اين كار شكّ و دو دلى به بار مى‏آورد . 

الخصال : 615 / 10


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

نحنُ الُمجادلونَ في دينِ اللَّهِ . 

ماييم مجادله گران در دين خدا . 

بحارالانوار : 2 / 125 / 1


امام عسكرى عليه السلام :

ذُكرَ عند الصّادقِ‏عليه السلام الجِدالُ في الدِّينِ، وأنّ رسولَ اللَّهِ صلى الله عليه وآله 
والأئمّةَ المعصومينَ عليهم السلام قد نَهَوا عنه ، فقالَ الصّادقُ عليه السلام :
لَم يَنْهَ عنهُ مطلَقاً ، لكنَّهُ نهى‏ عنِ الجِدالِ بغيرِ الّتي هِي أحسَنُ . 

در حضور امام صادق عليه السلام درباره جدال كردن در دين و اين كه پيامبر خدا 
صلى الله عليه وآله و امامان معصوم عليهم السلام از اين كار نهى كرده‏اند ، سخن به ميان آمد ، 
حضرت صادق عليه السلام‏فرمود : از جدال كردن به طور مطلق نهى نشده ، بلكه از 
مجادله كردن با روشى جز روش نيكوتر نهى شده ‏است . 


بحارالانوار : 2 / 125 / 2


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

صَوتانِ يُبغِضُهما اللَّهُ : إعْوالٌ عند مُصيبَةٍ ، ومِزْمارٌ عند نِعمَةٍ . 

دو آواز است كه خداوند دشمن دارد : شيون و فغان در هنگام مصيبت
و ساز و آواز در هنگام شادى . 


تحف العقول : 40


امام على عليه السلام :

لمّا سَمِعَ بُكاءَ النِّساءِ على‏ قَتْلى‏ صِفِّينَ : أتَغلِبُكُم نِساؤكُم على‏ ما أسْمَعُ ؟!
ألا تَنهونَهُنَّ عن هذا الرَّنينِ ؟! 

چون صداى شيون زنان بر كشتگان صفين را شنيد ، فرمود : آيا زنان شما با اين فرياد 
گريه كه مى‏شنوم بر شما چيره شده‏اند ؟ چرا آنان را از اين ناله و فغان باز نمى‏داريد ؟ ! 


نهج البلاغه : حكمت 322


امام باقر عليه السلام :

أشَدُّ الجَزعِ الصُّراخُ بالوَيْلِ والعَويلِ ، ولَطْمُ الوَجهِ والصَّدرِ ، 
وجَزُّ الشَّعْرِ . ومَن أقامَ النّواحَةَ فقد تَركَ الصّبرَ . 

بدترين نوع بيتابى سر دادن فغان و شيون و زدن بر سر و سينه و كندن 
موهاست ، كسى كه نوحه‏گرى به راه اندازد ، شكيبايى را ترك كرده‏است . 


مسكن الفواد : 99


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إيّاكُم والظَّنَّ ، فإنَّ الظّنَّ أكْذَبُ الحَديثِ ، ولا تَحَسَّسوا ، ولا تَجَسَّسوا . 

از گمان دورى كنيد ؛ زيرا گمان ، دروغترين سخن است . به سخنان مردم گوش
فرا نداريد و عيبشان را پى‏جويى نكنيد . 


صحيح مسلم : 2563


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا تَسألوا الفاجِرَةَ : مَن فَجَرَ بِكِ ؟ فكما هانَ علَيها الفُجورُ ، 
يَهونُ علَيها أنْ تَرميَ البَري‏ءَ المسلِمَ . 

از زن بد كاره نپرسيد چه كسى با تو فسق كرد ؛ زيرا همان گونه كه
براحتى مرتكب فحشا مى‏شود براحتى هم مسلمان بى‏گناهى را بدنام مى‏كند . 


تهذيب الاحكام : 10 / 48 / 177


امام صادق عليه السلام :

لا تُفَتِّشِ النّاسَ عن أديانِهِم فتَبقى‏ بلا صَديقٍ . 

از دين و آيين مردم پرس و جو مكن كه بى‏دوست مى‏مانى . 

بحارالانوار : 78 / 253 / 109


امام صادق عليه السلام :

خَمسَةُ أشياءَ يَجِبُ‏على‏ النّاسِ أنْ يأخُذوا فيها بظاهرِ الحُكْمِ : الوِلاياتُ ، 
والتّناكُحُ ، والمَوارِيثُ ، والذَّبائحُ ، والشّهاداتُ ، فإذا كانَ ظاهرُهُ ظاهراً 
مأموناً جازَتْ شهادتُهُ ، ولا يُسألُ عن باطنِهِ . 

پنج مورد است كه مردم بايد در آنها به ظاهر حكم عمل كنند : ولايت و سرپرستى ، 
زناشويى ، ارث و ميراث ، ذبايح و شهادت دادن . اگر ظاهر فرد درست 
و در خور اطمينان بود شهادتش جايز است و نبايد از باطن او پرس و جو كرد 


وسائل الشيعه : 18 / 213 / 1


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا تُفْحِشْ في‏مَجلسِكَ لِكَي يَحْذَروكَ بسُوءِ خُلقِكَ ،
ولا تَناجَ مَع رجُلٍ وأنتَ معَ آخرَ . 

در جايى كه نشسته‏اى وقاحت به خرج نده تا مردم از اخلاق زشت تو دورى كنند
و وقتى كسى كنار تو نشسته است با ديگرى نجوا مكن . 


بحارالانوار : 84 / 354 / 2


امام على عليه السلام :

لا يَجلِسُ في صَدرِ المجلسِ إلّا رجُلٌ فيهِ ثلاثُ خِصالٍ : يُجيبُ إذا سُئلَ ، ويَنطِقُ
إذا عَجَزَ القَومُ عن الكلامِ ، ويُشيرُ بالرّأيِ الّذي فيه صَلاحُ أهلِهِ ، فمَن لم يَكُنْ
فيهِ شَي‏ءٌ مِنهُنَّ فجَلَسَ فهُو أحْمَقُ . 

تنها كسى بايد در صدر مجلس بنشيند كه سه ويژگى داشته باشد : هرگاه از او پرسشى
كنند پاسخ دهد ، هرگاه ديگران از سخن گفتن درماندند او سخن بگويد و نظرى بدهد كه
خير و صلاح مجلسيان در آن باشد . هر كس اين ويژگيها را نداشته باشد و در صدر مجلس 
بنشيند احمق است . 


بحارالانوار : 78 / 304 / 1


الإمامُ الصّادقُ عليه السلام - في قوله تعالى‏ :
«وقد نَزّلَ عليكم في الكتاب ...» - : إنّما عنى‏ بهذا ( إذا سمعتم ) الرّجُلَ ( الّذي )
يَجحَدُ الحقَّ ويُكذّبُ بهِ ويَقَعُ في الأئمّةِ ، فقُمْ مِن عندِهِ ولا تُقاعِدْهُ كائناً مَن كانَ . 

امام صادق عليه السلام - در باره آيه «و در اين كتاب بر شما نازل كرد ...» - : 
مقصود اين است كه [ هرگاه شنيديد كسى ] حقّ را انكار و تكذيب مى‏كند و از امامان
بد مى‏گويد ، از نزد چنين كسى بر خيز و با او همنشينى مكن ، هر كه مى‏خواهد باشد . 


كافي : 2 / 377 / 8


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

الَمجالسُ بالأمانةِ ، وإفْشاءُ سِرِّ أخيكَ خِيانَةٌ ، فاجْتَنِبْ ذلكَ ، واجْتَنِبْ مجلسَ العَشيرةِ . 

مجلسها امانتند و فاش كردن راز برادرت خيانت است . از اين كار دورى كن و از نشستهاى عشيره‌‏اى بپرهيز . 

بحارالانوار : 77 / 89 / 3


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إرْتَعوا في رياضِ الجنّةِ . قالوا : يا رسولَ اللَّهِ، وما رِياضُ الجنّةِ ؟ قالَ : مَجالِسُ الذِّكرِ . 

در باغهاى بهشت گردش كنيد . عرض كردند : اى رسول خدا ! باغهاى بهشت چيست ؟
فرمود : مجالس ذكر . 


بحارالانوار : 93 / 163 / 42


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

الَمجالِسُ ثلاثةٌ : غانِمٌ وسالِمٌ وشاجِبٌ ، فأمّا الغانمُ فالّذي يُذكَرُ اللَّهُ تعالى‏ فيهِ ، 
وأمّا السّالمُ فالّذي يَسكتُ ، وأمّا الشّاجِبُ فالّذي يَخوضُ في الباطلِ . 

مجلسها سه گونه است : پر سود و غنيمت ، سالم و مرده . مجلس پرسود و غنيمت
مجلسى است كه در آن ذكر و ياد خدا شود ؛ محفل سالم محفل خاموش و ساكت است 
و محفل مرده آن است كه به باطل پرداخته شود . 


نزهة النواطر: 20 / 49



امام على عليه السلام :

علَيكَ بمَجالِسِ الذِّكْرِ . 

بر تو باد به شركت در مجالس ذكر . 

بحارالانوار : 75 / 465 / 6


امام صادق عليه السلام - به فضيل - :

تَجلِسونَ وتُحَدِّثونَ ؟ قالَ : نَعَم جُعِلتُ فِداكَ . قالَ : إنَّ تلكَ الَمجالِسَ اُحِبُّها ، 
فأحْيوا أمْرَنا يا فُضيلُ ، فَرَحِمَ اللَّهُ مَن أحْيا أمْرَنا . يا فُضَيلُ ، مَن ذَكَرَنا أو ذُكِرْنا
عندَهُ فَخرَجَ مِن عَينِهِ مِثلُ جَناحِ الذُّبابِ غفَرَ اللَّهُ له ذُنوبَهُ ولَو كانَ أكثرَ مِن زَبَدِ البحرِ . 

آيا با هم مى‏نشينيد و گفتگو مى‏كنيد ؟ عرض كردم : آرى ، فدايت شوم . فرمود : 
من اين مجالس را دوست دارم . اى فضيل ! امر ما را زنده نگه داريد . رحمت خدا 
بر آن كه امر ما را زنده كند . اى فضيل ! هر كس از ما ياد كند يا در حضور او از ما
ياد شود و از چشمش به اندازه پر مگسى اشك درآيد ، خداوند گناهان او را ببخشد
اگر چه از كف‌هاى دريا فزونتر باشد . 


قرب الاسناد : 36 / 117


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

قالُوا [الحَوارِيّونَ لعيسى‏ عليه السلام‏] : يا رُوحَ اللَّهِ ، فمَن نُجالِسُ إذاً ؟ قالَ :
مَن يُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ رُؤيَتُهُ ، ويَزيدُ في عِلْمِكُم منطِقُهُ ، ويُرَغِّبُكُم في الآخِرَةِ عَمَلُهُ . 

حواريان عيسى عليه السلام عرض كردند : يا روح اللَّه ! پس با چه كسى همنشين شويم ؟ 
فرمود : با آن كه ديدنش شما را به ياد خدا اندازد و گفتارش بر دانش شما بيفزايد
و كردارش شما را به آخرت تشويق كند . 


تحف العقول : 44


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا تَجْلِسوا إلّا عندَ كُلِّ عالِمٍ يَدْعوكُم مِن خَمْسٍ إلى‏ خَمسٍ : مِن الشَّكِّ إلى‏ اليَقينِ ، 
ومِن الرِّياءِ إلى‏ الإخْلاصِ ، ومِن الرَّغْبَةِ إلى‏ الرَّهبَةِ ، ومِن الكِبْرِ إلى‏ التّواضُعِ ،
ومِن الغِشِّ إلى‏ النّصيحَةِ . 

تنها در محضر دانشمندانى نشينيد كه شما را از پنج چيز به پنج چيز فرا مى‏خوانند :
از دودلى به يقين ، از ريا به اخلاص ، از دنيا خواهى به دنيا گريزى ، از تكبر به‏فروتنى
‏و از فريبكارى‏به خير خواهى. 


بحارالانوار : 74 / 188 / 18


امام سجّاد عليه السلام :

أَمّا حقُّ جَليسِكَ : فأنْ تُلِينَ لَهُ جانِبَكَ ، وتُنْصِفَهُ في مُجازاة اللّفظِ ، 
ولا تَقومَ مِن مَجلِسِكَ إلّا بإذْنِهِ . ومَن يَجلِسُ إلَيكَ يَجوزُ لَهُ القِيامُ عَنكَ بغَيرِ إذْنِكَ ، 
وتَنسى‏ زَلّاتِهِ ، وتَحْفَظُ خَيْراتِهِ ، ولا تُسْمِعُهُ إلّا خَيراً . 

حقّ همنشين تو آن است كه : با او نرم و مهربان باشى ، در هنگام گفتگو با او به انصاف
رفتار كنى ، جز با اجازه او از جاى خود بلند نشوى ، اگر شخص ديگرى در كنار تو نشست 
بتواند بدون اجازه تو برخيزد و برود ، لغزشهايش را فراموش كنى ، خوبيهايش را به ياد 
داشته باشى و جز خير و خوبى به او نگويى . 


الخصال : 569 / 1


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

ثلاثةٌ مُجالَسَتُهُم تُميتُ القَلبَ : مُجالَسَةُ الأنْذالِ ، والحَديثُ مَع النّساءِ ،
ومُجالَسَةُ الأغْنياءِ . 

همنشينى با سه كس دل را مى‏ميراند : همنشينى با فرومايگان ، 
گفتگو با زنان و نشستن با توانگران . 


الخصال : 87 / 20


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

الجَمالُ في اللِّسانِ . 

زيبايى در زبان است . 

تحف العقول : 37

امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۱۲ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (9)

امام على عليه السلام :

خيرُ الإخْوانِ أقلُّهُمْ مُصانَعةً في النَّصيحَةِ .

بهترين برادر آن است كه در نصيحت و خيرخواهى كمتر سازشكارى كند.

غررالحكم : 4978

 


امام صادق عليه السلام :

أحبُّ إخْواني إليَّ مَن أهْدَى‏ عُيُوبي إلَيَّ .

دوست داشتنى‏ترين برادرم كسى است كه عيب هايم را به من پيشكش كند .

بحارالانوار : 74 / 282 / 4

 


معانى الاخبار :

أيُّ صاحبٍ شرٌّ ؟ قال : المُزَيِّنُ لكَ مَعصيةَ اللَّهِ .

از امير مؤمنان عليه السلام پرسيده شد : بدترين همنشين كدام است ؟ فرمود :
آن كه معصيت خدا را در نظرت زيبا جلوه دهد .

معاني الاخبار : 198 / 4

 


امام على عليه السلام :

مَن وَعَظَ أخاهُ سِرّاً فَقَد زانَهُ ، ومَن وعَظَهُ عَلانِيَةً فَقَد شانَهُ .

هر كه برادر خود را پنهانى اندرز دهد او را آراسته و هر كه آشكارا پندش دهد
بدنام و رسوايش كرده‏است .

بحارالانوار : 74 / 166 / 29

 


امام صادق عليه السلام :

كَفى‏ بالمَرْءِ اعتِماداً على‏ أخيهِ أنْ يُنْزِلَ بهِ حاجتَهُ .

در اعتماد انسان به برادرش همين بس كه نياز خود را به او بگويد .

كافي : 2 / 198 / 8

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إذا آخى‏ أحدُكُم رَجُلاً فَلْيَسألْهُ عن اسمِهِ واسمِ أبيهِ وقَبيلتِهِ ومنزلِهِ ؛
فإنّهُ مِن واجبِ‏الحَقِّ وصافي الإخاءِ ،وإلّا فَهِيَ مَودّةٌ حَمْقاءُ .

هرگاه يكى از شما با كسى طرح برادرى افكند از او نام و نام پدر و قبيله و محل
سكونتش را بپرسد ، كه اين كار از حقوق لازم و مايه صفا و خلوص برادرى است ؛
در غير اين صورت ، اين دوستى ، دوستيى نابخردانه است

بحارالانوار : 74 / 166 / 30

 


بحار الانوار :

كانَ رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله إذا فَقَد الرّجُلَ مِن إخْوانهِ ثلاثةَ أيّامٍ سألَ عَنهُ ،
فإنْ كانَ غائباً دَعا لَهُ ، وإنْ كانَ شاهداً زارَهُ ، وإنْ كانَ مريضاً عادَهُ .

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله هرگاه يكى از برادران خود را سه روز نمى‏ديد جوياى
حالش مى‏شد . اگر در شهر نبود برايش دعا مى‏كرد و اگر بود به ديدنش مى‏رفت
و اگر بيمار بود عيادتش مى‏كرد .

بحارالانوار : 16 / 233 / 35

 


امام صادق عليه السلام :

أدَّبَني أبي عليه السلام بثلاثٍ ... قالَ لي : يا بُنيَّ مَن يَصْحَبْ صاحبَ السَّوْءِ
لا يَسْلمْ ، ومَن لا يُقيِّدْ ألفاظَهُ يَنْدَمْ ، ومَن يدخُلْ مَداخِلَ السُّوءِ يُتَّهمْ .

پدرم با سه چيز مرا تربيت كرد ... به من فرمود : پسرم ! هر كه با دوست
بد همنشينى كند سالم نمى‏ماند و هر كه گفتار خود را مهار نكند پشيمان مى‏گردد
و هر كه به جاهاى بد در آيد آماج تهمت و بدگمانى شود .

تحف العقول : 376

 


امام على عليه السلام :

أصْلِحْ المُسي‏ءَ بحُسْنِ فِعالِكَ ، ودُلَّ على‏ الخيرِ بِجميلِ مَقالِكَ .

بدكار را (يا كسى را كه به تو بدى كرده است) با كردار نيكت درست گردان و با گفتار
نيكو و زيبايت به خير و خوبى راهنمايى كن .

غررالحكم : 2304

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ الشَّيطانَ إذا سَمِعَ النِّداءَ بالصَّلاةِ هَرَبَ .

شيطان چون آواز دعوت به نماز را بشنود بگريزد .

كنزالعمال : 20951

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ أهلَ السَّماءِ لا يَسْمَعُونَ مِن أهلِ‏الأرضِ شَيئاً إلّا الأذانَ .

اهل آسمان از ساكنان زمين چيزى جز اذان نمى‏شنوند .

كنزالعمال : 20934

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

يُغْفَرُ للمؤذّنِ مَدُّ صَوتِهِ وبَصَرِهِ ، ويُصدِّقُهُ كلُّ رطْبٍ ويابِسٍ ،
وله مِن كُلِّ مَن يُصلّي بأذانِه حَسَنةٌ

مؤذّن تا جايى كه صدايش مى‏رسد و نگاهش كار مى‏كند به همان اندازه آمرزيده مى‏شود
و هر خشك و ترى (جملات) او را تصديق مى‏كند و به تعداد هر نفرى كه با اذان او نماز بگزارد
حسنه‏اى برايش منظور مى‏شود .

بحارالانوار : 84 / 104 / 2

 


امام على عليه السلام :

لِيؤذّنْ لَكُم أفصحُكُمْ ، وَلْيؤمّكُمْ أفقهُكُم .

بايد فصيح‏ترين فرد شما اذان بگويد و آگاهترين شما به مسائل دينى
امامت (نمازتان) را به عهده گيرد .

دعائم الاسلام : 1 / 147

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

يا عليُّ ، إذا وُلِدَ لكَ غُلامٌ أو جاريةٌ فأذِّنْ في اُذنِه الُيمنى‏ وأقِمْ في اليُسرى‏ ؛
فإنّه لا يَضُرُّهُ الشّيطانُ أبداً .

يا على ! هرگاه پسرى يا دخترى برايت به دنيا آمد در گوش راست او اذان بگو
و در گوش چپش اقامه ؛ در اين صورت‏شيطان هرگز به او گزندى نمى‏رساند .

تحف العقول : 13

 


امام صادق عليه السلام :

مَن ساءَ خُلُقهُ فأَذِّنوا في اُذنِهِ .

اگر كسى بد اخلاق شد در گوش او اذان بگوييد .

بحارالانوار : 104 / 122 / 61

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

مَن بَهَتَ مؤمناً أو مؤمنةً أو قالَ فيهِ ما ليسَ فيهِ أقامَهُ اللَّهُ تعالى‏
يومَ القيامةِ على‏ تَلٍّ مِن نارٍ حتّى‏ يَخرُجَ مِمّا قالَهُ فيهِ .

هر كس به مرد يا زن مؤمن بهتان زند يا درباره او چيزى بگويد كه از آن مبراست
خداوند در روز رستاخيز وى را بر تلّى از آتش نگه دارد تا از حرف خود درباره او برگردد .

بحارالانوار : 75 / 194 / 5

 


امام على عليه السلام :

لا قِحَةَ كالبَهْتِ .

هيچ بى شرمى و وقاحتى چون بهتان زدن نيست .

غررالحكم : 10455

 


امام على عليه السلام :

البُهتانُ على‏ البَري‏ءِ أعظَمُ مِن السَّماءِ .

بهتان زدن به آدم بيگناه بزرگتر از آسمان است .

بحارالانوار : 78 / 31 / 99

 

 

امام سجّاد عليه السلام :

مَن رمى‏ النّاسَ بِما فيهِم رَمَوهُ بِما ليسَ فيهِ .

هر كس به مردم عيبى را نسبت دهد كه دارند ، مردم به او عيبى را كه ندارد نسبت دهند .

بحارالانوار : 78 / 160 / 21

 


امام صادق عليه السلام - به نقل از يك حكيم - :

البُهْتانُ على‏ البَري‏ءِ أثْقَلُ مِن الجِبالِ الرّاسِياتِ .

بهتان زدن به آدم بيگناه سنگين‏تر از كوههاى استوار است .

بحارالانوار : 75 / 194 / 3

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

مَن باعَ واشْتَرى‏ فلْيَجْتَنِبْ خَمسَ خِصالٍ ، وإلّا فلا يَبيعَنَّ ولا يَشْتَرِيَنَّ :
الرِّبا ، والحَلْفَ ، وكِتْمانَ العَيبِ ، والحمدَ إذا باعَ ، والذَّمَّ إذا اشْتَرى‏ .

كسى كه خريد و فروش مى‏كند بايد از پنج كار دورى ورزد و گرنه نبايد خريد
و فروش كند : ربا ، سوگند ، پوشاندن عيب كالا ، تعريف و تبليغ در موقع فروش
و بدگويى از كالا در موقع خريد آن .

بحارالانوار : 103 / 95 / 18

 


امام على عليه السلام :

يا مَعشرَ التُّجّارِ ، قَدِّموا الاسْتِخارةَ ، وتَبرَّكوا بالسُّهولةِ ، واقتَرِبوا مِن المُبْتاعِينَ ،
وتَزَيَّنوا بالحِلْمِ ، وتَناهَوا عن الَيمينِ ، وجانِبوا الكَذِبَ ، وتَخافوا (تَجافَوا) عنِ الظُّلْمِ ،
وأنْصِفوا المظلومِينَ ، ولا تَقْرَبوا الرِّبا «وأوْفُوا الكَيْلَ والمِيزانَ ولا تَبْخَسوا النّاسَ
أشياءهُم ولاتَعْثَوا في‏الأرضِ مُفسدينَ» .

اى جماعت بازرگان ! پيش از شروع كسب و كار از خداوند خير و نيكى طلبيد
و با آسانگيرى در معامله از خداوند بركت جوييد ، به خريداران نزديك شويد ،
به زيور بردبارى آراسته شويد ، از قسم خوردن بپرهيزيد ، از دروغ گفتن دورى كنيد ،
از ستم كردن و اجحاف بترسيد ، با مظلومان به انصاف و عدالت رفتار كنيد و پيرامون
ربا نگرديد «و پيمانه و ترازو را كامل كنيد و چيزى از حقّ مردم فرو نگذاريد و روى زمين
در گرداب فساد و تبهكارى فرو مرويد» .

بحارالانوار : 78 / 54 / 100

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ التُّجّارَ هُمُ الفُجّارُ . قالوا : يا رسولَ اللَّهِ ، أليسَ قد أحلَّ اللَّهُ البَيْعَ ؟ قالَ :
بلى‏ ، ولكنَّهُم يُحَدِّثونَ فيَكْذِبونَ ، ويَحْلِفونَ فيَأثَمونَ .

بازرگانان مردمانى نابكارند . عرض كردند : اى پيامبر خدا ! آيا نه اين است كه
خداوند خريد و فروش را حلال كرده‏است ؟ فرمود : چرا ، امّا اين جماعت در هنگام
معامله دروغ مى‏گويند و با سوگند خوردن گناه مى‏ورزند .

كنزالعمال : 9451

 


كنز العمّال :

كان عليٌّ عليه السلام يَجي‏ء إلى‏ السُّوقِ فيقومُ مَقاماً له ، فيقولُ : السّلامُ عليكم
أهلَ السُّوقِ ، اتَّقوا اللَّهَ في الحَلْفِ ، فإنّ الحَلفَ يُزجي‏السِّلْعَةَ ويَمْحَقُ البَرَكةَ ،
التّاجرُ فاجرٌ إلّا مَن أخذَ الحقَّ وأعْطاهُ .

امام على عليه السلام به بازار مى‏آمد و در جايگاه خود مى‏ايستاد و مى‏فرمود :
درود بر شما اى بازاريان ، از خدا بترسيد و سوگند مخوريد ؛ زيرا سوگند خوردن
كالا را رونق مى‏دهد و بركت را مى‏برد . تاجر نابكار است مگر آن كه به حق بستاند و بدهد .

كنزالعمال : 10043

 

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

التّاجرُ الأمينُ الصَّدوقُ المسلِمُ معَ الشّهداءِ يَومَ القيامةِ .

كاسب درستكارِ راستگوى مسلمان ، در قيامت با شهيدان است .

كنزالعمال : 9216

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

التّاجرُ الصَّدوقُ تَحتَ ظِلِّ العَرشِ يَومَ القيامةِ .

كاسب راستگو در روز قيامت زير سايه عرش است .

كنزالعمال : 9218

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

ثلاثةٌ لا يَنْظُرُ اللَّهُ إلَيهِم ... والمُزَكّي سِلْعَتَهُ بالكَذِبِ.

سه كسند كه خداوند به آنها نمى‏نگرد ... و كسى كه از كالاى خود تبليغ دروغ كند .

بحارالانوار : 75 / 211 / 6


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لَتأمُرُنَّ بالمعروفِ ولَتنْهُنَّ عنِ المُنكَرِ أوْ لَيَبْعثَنَّ اللَّهُ علَيكُم العَجمَ ،
فليَضْرِبُنَّ رِقابَكُم وَلَيأكُلُنَّ فَيئَكُم ولَيكُونُنَّ اُسْداً لا يَفِرّونَ .

حتماً امر به معروف و نهى از منكر كنيد و گرنه خداوند عجم را بر سر شما خواهد
فرستاد كه گردن شما را مى‏زنند و غنايم شما را مى‏خورند و شيرانى خواهند بود كه نمى‏گريزند .

التشريف بالمنن : 34 / 445

 

 


امام صادق عليه السلام :

ما اسْتَطعتَ أنْ تَلومَ العبدَ علَيهِ فهُو مِنهُ ، وما لَم تَسْتَطِعْ أنْ تَلومَ العَبدَ علَيهِ
فهُو مِن فِعلِ اللَّهِ ، يقولُ اللَّهُ تعالى‏ للعبدِ : لِمَ عَصَيْتَ ؟ لِمَ فَسَقْتَ ؟ لِمَ شَرِبْتَ الخَمرَ ؟
لِمَ زَنَيْتَ ؟ فهذا فعلُ العبدِ ، ولا يقولُ لَه : لِمَ مَرِضْتَ ؟ لِمَ قَصُرْتَ ؟ لِمَ ابْيَضَضْتَ ؟
لِمَ اسْوَدَدْتَ ؟ لأنَّهُ مِن فِعلِ اللَّهِ تعالى‏ .

هر چيزى كه بتوانى بنده را به سبب انجام آن سرزنش كنى كار خود اوست و هر آن
چيزى كه نتوانى بنده را به سبب آن سرزنش كنى كار خداست . خداوند متعال به بنده‏اش
مى‏فرمايد : چرا نا فرمانى كردى ؟ چرا نابكارى كردى ؟ چرا شراب خوردى ؟ چرا زنا كردى ؟
پس ، اينها كار بنده‏است . ولى به او نمى‏فرمايد : چرا بيمار شدى ؟ چرا قد و قامتت كوتاه شد ؟
چرا سفيد پوست شدى ؟ چرا سياه پوست شدى؟ چون اين امور فعل خداوند متعال است .

بحارالانوار : 5 / 95 / 109

 


امام رضا عليه السلام :

قالَ اللَّهُ تعالى‏ : يابنَ آدمَ ، بِمَشِيَّتي كُنتَ أنتَ الّذي تَشاءُ ، وبِنِعْمَتي أدَّيْتَ إلَيَّ فَرائضي ،
وبِقُدرَتي قَوِيتَ على‏ مَعْصيَتي ، خَلَقتُكَ سَميعاً بَصيراً ، أنا أوْلى‏ بحَسَناتِكَ مِنكَ ،
وأنتَ أوْلى‏ بسَيّئاتِكَ مِنّي .

خداوند متعال فرمود : اى زاده آدم ! با خواست من است كه تو مى‏خواهى و با نعمت
من است كه واجباتم را براى من انجام مى‏دهى و با قدرت من است كه بر نافرمانى
و گناه من توانا گشتى . من تو را شنوا و بينا آفريدم . من به نيكيهايت از تو سزاوارترم
و تو به بديهايت سزاوارترى تا من .

بحارالانوار : 5 / 4 / 3

 

 


امام صادق عليه السلام :

مَن زعَمَ أنّ اللَّهَ يَجبُرُ عِبادَه على‏ المعاصي أو يُكلِّفُهُم ما لا يُطيقونَ
فلا تأكُلوا ذَبيحَتَهُ ، ولا تَقْبَلوا شَهادَتَهُ ، ولا تُصَلُّوا وَراءهُ ، ولا تُعطُوهُ
مِن الزّكاةِ شيئاً .

هركس‏ معتقد باشد كه‏خداوند بندگان خود را بر انجام گناهان مجبور مى‏كند
يا بيش از توانشان به آنان تكليف مى‏دهد از ذبحش نخوريد ، شهادتش را نپذيريد ،
پشت سرش نماز نخوانيد و چيزى از زكات به او ندهيد .

بحارالانوار : 5 / 11 / 17

 


امام على عليه السلام :

فلا تُكَلِّموني بما تُكَلَّمُ بهِ الجَبابِرَةُ ، ولا تَتَحَفَّظوا منّي بما يُتَحَفَّظُ
بهِ عندَ أهلِ البادِرَةِ ، ولا تُخالِطوني بالمُصانَعَةِ .

با من ، آن گونه كه با جبّاران سخن گفته مى‏شود ، سخن مگوييد و چنان كه
از حاكمان بد خشم پرهيز مى‏شود از من نپرهيزيد و تصنّعى با من رفتار نكنيد .

نهج البلاغه : خطبه 216 


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۱۱ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (8)

رسول اللَّه صلى الله عليه وآله :

قُل الحَقَّ ، وَلا تَأخُذكَ في اللَّهِ لَومُةُ لائِمٍ .

حق را بگو و در راه خدا از سرزنش هيچ ملامت‏گرى طرفى به خود راه مده .

حلية الاولياء : 1 / 241

 


رسول اللَّه صلى الله عليه وآله :

لا يَمنَعَنَّ أحَدَكُم رَهبَةُ النّاسِ أن يَقولَ بِحقٍّ إذا رَآهُ أو شَهِدَهُ ؛ فَإنَّهُ لا يُقَرِّبُ
مِن أجَلٍ ، وَلا يُباعِدُ مِن رِزقٍ أن يَقولَ بِحقٍّ ، أو يُذَكِّرَ بِعَظيمٍ .

مبادا ترس از مردم ، كسى از شما را كه حق را ديده يا شاهد بوده ، از گفتن آن باز دارد ؛
زيرا حق گفتن ، يا يادآورى امر بزرگ [آخرت ]نه مرگ را نزديك مى‏كند و نه روزى را دور مى‏سازد .

مسند ابن حنبل : 4 / 102 / 11474

 


امام صادق عليه السلام - چنان كه در كتاب مصباح الشريعه
به ايشان نسبت داده شده است - :

أحسَنُ المَواعِظِ ما لا يُجاوِزُ القَولُ حَدَّ الصِّدقِ، وَالفِعلُ حَدَّ الإخلاصِ.

بالاترين اندرزها آن است كه سخن از مرز راستگويى و عمل از مرز اخلاص فراتر نرود .

مصباح الشريعة : 395

 


عمرو بن ابى مقدام :

قال لي أبو جَعفَرٍ عليه السلام - في أوَّلِ دَخلَةٍ دَخَلتُ عَلَيهِ - :
تَعَلَّموا الصِّدقَ قَبلَ الحَديثِ .

امام باقر عليه السلام - در نخستين ورودم به محضر ايشان - به من فرمود :
پيش از سخن گفتن راستگويى را بياموزيد .

كافي : 2 / 104 / 4

 


امام على عليه السلام - در بيان فضيلت رسول اكرم صلى الله عليه وآله - :

بَعَثَهُ وَالنّاسُ ضُلّالٌ في حَيرَةٍ ، وَحاطِبونَ في فِتنَةٍ ... فَبالَغَ صلى الله عليه وآله في النَّصيحَةِ ،
وَمَضى عَلى الطَّريقَةِ ، وَدَعا إلى الحِكمَةِ وَالمَوعِظَةِ الحَسَنَةِ .

[خداوند ]زمانى او را به رسالت برانگيخت كه مردم در سرگردانى گمراه و در فتنه غرق بودند ...
پيامبر صلى الله عليه وآله خيرخواهى را به نهايت رساند و در مسير راست ره پيمود
و [مردم را ]به حكمت و اندرز نيكو فرا خواند .

نهج البلاغه : خطبه 95

 


امام على عليه السلام - در حكمت هاى منسوب به ايشان - :

الكَلَمَةُ إذا خَرَجَت مِنَ القَلبِ وَقَعَت في القَلبِ ، وَإذا خَرَجَت
مِنَ اللِسانِ لَم تُجاوِزِ الآذانَ .

هرگاه سخنى از دل برخيزد در دل مى‏نشيند و هرگاه از زبان بيرون آيد
از مرز گوش ها در نگذرد .

شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد : 20 / 287 / 279

 


امام صادق عليه السلام :

كونوا دُعاةً لِلناسِ بِالخَيرِ بِغَيرِ ألسِنَتِكُم ؛ لِيَرَوا مِنكُم الاجتِهادَ وَالصِّدقَ وَالوَرَعَ .

مردم را به غير از زبانتان به خوبى فرا خوانيد تا در شما كوشش و راستى و پرهيزكارى ببينند .

كافي : 2 / 105 / 10

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

أوْحى‏ اللَّهُ تعالى‏ إلى‏ أيُّوبَ : هَل تَدري ما ذَنبُكَ إليَّ حينَ أصابَكَ البلاءُ ؟ قالَ :
لا . قالَ : إنّكَ دَخَلتَ على‏ فِرْعَونَ فَداهَنْتَ في كَلِمتَينِ .

خداوند متعال به ايّوب وحى فرمود : آيا مى‏دانى گناه تو نزد من چه بود كه بلا به تو رسيد
عرض كرد : خير ؛ فرمود : تو نزد فرعون رفتى و دو كلمه با ملايمت و نرمى گفتى .

الدعوات : 123 / 304

 


امام على عليه السلام :

قُلْ عندَ كلِّ شِدّةٍ : «لا حَولَ ولا قُوّةَ إلّا باللَّهِ العليِّ العظيمِ» تُكْفَها .

در هنگام هر سختى و مشكلى بگو : «نيرو و قدرتى جز با خداى والا و بزرگ نيست»
آن سختى از ميان مى‏رود .

بحارالانوار : 77 / 270 / 1

 


امام رضا عليه السلام :

رأيتُ أبي عليه السلام في المَنامِ فقالَ : يا بُنَيَّ ، إذا كُنتَ في شِدّةٍ فأكْثِرْ أنْ تقولَ :
«يا رؤوفُ يا رحيمُ» ، والّذي تَراهُ في المَنامِ كما تَراهُ‏في اليَقَظةِ .

پدرم را در خواب ديدم كه فرمود : پسرم ! هرگاه در سختى و گرفتارى بودى جمله
«يا رئوف يا رحيم» را فراوان بگو . آنچه در خواب مى‏بينى چنان است كه در بيدارى مى‏بينى .

مهج الدعوات : 333

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إذا رأيتُمْ أهلَ البلاءِ فاحمَدوا اللَّهَ ولا تُسْمِعوهُم، فإنَّ ذلكَ يَحْزُنُهُم .

هرگاه بلا زدگانى را ديديد خدا را شكر كنيد امّا نه چنان كه آنها بشنوند
زيرا ناراحت مى‏شوند .

بحارالانوار : 71 / 34 / 18

 


امام باقر عليه السلام :

تقولُ ثلاثَ مرّاتٍ ، إذا نَظَرتَ إلى‏ المُبتلى‏ مِن غيرِ أنْ تُسمِعَهُ :
الحمدُ للَّهِ الّذي عافاني مِمّا ابتلاكَ بهِ ولو شاءَ فعلَ . قالَ :
مَن قالَ ذلكَ لَم يُصِبْهُ ذلكَ البلاءُ أبداً .

هرگاه بلازده‏اى را ديدى طورى كه او نشنود سه بار بگو : سپاس و ستايش خدايى را كه
به بلاى تو گرفتارم نكرد كه اگر مى‏خواست مى‏توانست چنين كند . فرمود :
هر كس اين جمله را بگويد هرگز به آن بلا دچار نگردد .

بحارالانوار : 71 / 34 / 15

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إذا أحبَّ أحدُكُم صاحِبَهُ أو أخاهُ فليُعْلِمْهُ .

هرگاه يكى از شما رفيق يا برادر خود را دوست داشته باشد ، آن را به او اظهار كند .

المحاسن : 1 / 415 / 953

 


ابو البلاد :

مَرّ رجلٌ في المسجدِ وأبو جعفرٍ عليه السلام جالسٌ وأبو عبدِ اللَّهِ عليه السلام ،
فقالَ له بعضُ جُلَسائهِ : واللَّهِ ، إنّي لَاُحِبُّ هذا الرّجُلَ . قالَ لَه أبو جعفرٍ عليه السلام :
ألَا فأعْلِمْهُ ، فإنَّهُ أبقى‏ لِلمَوَدّة ، وخَيْرٌ في الاُلْفةِ .

ابو جعفر (امام باقر عليه السلام) و ابو عبداللَّه (امام صادق عليه السلام) در مسجد نشسته بودند ،
مردى از آن جا گذشت . يكى از مجلسيانِ ابو جعفر عليه السلام عرض كرد : به خدا ، من اين مرد را
دوست دارم . ابو جعفر عليه السلام فرمود : پس ، به او اظهار كن ؛ زيرا اظهار محبّت دوستى را پايدارتر
و انس و الفت را بيشتر مى‏كند .

بحارالانوار : 74 / 181 / 1

 


امام على عليه السلام :

لا تُواخِ مَن يَسْتُرُ مَناقِبَك ويَنْشُرُ مَثالِبَكَ .

با كسى كه خوبي هايت را مى‏پوشاند و عيبهايت را پخش مى‏كند ، برادرى مكن .

غررالحكم : 1042

 


امام باقر عليه السلام :

لا تُقارِنْ ولا تُواخِ أربعةً : الأحْمَقَ ، والبَخيلَ ، والجَبانَ ، والكَذّابَ .

با چهار كس همنشينى و برادرى‏مكن: نابخرد، بخيل ، ترسو و دروغگو.

الخصال : 244 / 100

 


امام على عليه السلام :

أخوكَ الّذي لا يَخْذُلُكَ عِندَ الشِّدَّةِ ، ولا يَغْفُلُ عنكَ عندَ الجَرِيرةِ ،
ولا يَخْدَعُكَ حينَ تَسْألُهُ .

برادر تو آن كس است كه گاهِ سختى‏تنهايت نگذارد وهنگام‏گناه از تو غافل نشود
وهرگاه از او چيزى‏مى‏پرسى‏فريبت ندهد.

بحارالانوار : 77 / 269 / 1


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۱۰ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (7)

امام على عليه السلام :

لكلِّ شي‏ءٍ آفةٌ ، وآفةُ العلمِ النِّسيانُ ، وآفةُ العِبادةِ الرِّياءُ ، وآفةُ اللّبِّ العُجْبُ ،
وآفةُ النَّجابةِ الكِبْرُ ، وآفةُ الظَّرْفِ الصَّلَفُ ، وآفةُ الجُودِ السَّرَفُ ، وآفةُ الحياءِ الضَّعْفُ ،
وآفةُ الحِلمِ الذّلُّ ، وآفةُ الجَلَدِ الفُحْشُ .

هر چيزى آفتى دارد ؛ آفتِ علمْ فراموشى است ، آفتِ عبادتْ ريا ، آفتِ خردْ خودپسندى ،
آفتِ نجيب زادگى تكبّر ، آفتِ زيركى خودستايى ، آفتِ بخشندگى اسراف ، آفتِ حيا ناتوانى ،
آفتِ بردبارى خوارى و آفتِ نيرومندى زشت گفتارى و بدكردارى

كنزالعمال : 44226

 


امام على عليه السلام :

آفةُ النَّقْلِ كذبُ الرّوايةِ .

آفتِ بازگو كردن (حديث يا هر سخنى) دروغ نقل كردن است .

غررالحكم : 3947

 


امام على عليه السلام :

آفةُ الحديثِ الكذبُ .

آفتِ سخن ، دروغ گفتن است .

غررالحكم : 3957

 


امام على عليه السلام :

آفةُ الكلامِ الإطالةُ .

آفتِ سخن ، پرگويى است .

غررالحكم : 3966

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إيَّاكُمْ وَفُضُولَ المَطْعَمِ ؛ فإنَّهُ يَسِمُ القَلْبَ بِالقَسوةِ ، وَيُبْطِئُ بِالجَوارِحِ عَنِ الطّاعَةِ ،
وَيُصِمُّ الهِمَمَ عَنْ سَمَاعِ المَوْعِظَةِ .

از پرخورى بپرهيزيد كه دل را سخت مى‏كند ، و اعضاى بدن را در اطاعت خدا تنبل مى‏سازد ،
و همّتها را از شنيدن پند و اندرز كر مى‏كند .

بحارالانوار : 77 / 182 / 10

 


مستدرك الوسائل :

قال [رسول اللَّه صلى الله عليه وآله‏] : يا رَبِّ ، مَا مِيراثُ الجُوعِ ؟ قال : الحِكْمَةُ ، وَحِفْظُ القَلْبِ ،
والتَّقَرُّبُ إلَيّ ، والحُزْنُ الدّائمُ ، وَخِفَّةُ المَؤونَةِ بَيْنَ النَّاسِ ، وَقَوْلُ الحَقِّ ، وَلا يُبالِي عَاشَ بِيُسْرٍ أوْ بِعُسْرٍ .

در حديث معراج آمده‏است : پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله عرض كرد : پروردگارا ! ثمره
گرسنگى چيست ؟ فرمود : حكمت و نگهداشتن دل و نزديك شدن به من و اندوه هميشگى و
ميان مردم كم زحمت بودن و گفتن حق و باك نداشتن از اين كه به آسودگى زندگى كند يا به سختى .

بحارالانوار : 77 / 22 / 6

 


امام على عليه السلام :

مَنْ ذَكَرَ اسْمَ اللَّهِ عِنْدَ طَعَامٍ أوْ شَرَابٍ فِي أوّلِهِ ، وَحَمِدَ اللَّهَ فِي آخِرِهِ
لَمْ يُسْألْ عَنْ نَعِيمِ ذلِكَ الطَّعَامِ أبَداً .

هر كه در هنگام شروع خوردن غذا يا نوشيدنى ، نام خدا را به زبان آورد و در پايان ،
خدا را حمد و سپاس گويد ، هرگز در باره نعمت آن خوراك از او سؤال نخواهد شد .

وسائل الشيعه : 16 / 484 / 5

 


امام حسن عليه السلام :

فِي المَائدةِ اثْنَتَا عَشرَةَ خَصْلَةً يَجِبُ عَلَى‏ كُلِّ مُسْلِمٍ أنْ يَعْرِفَهَا : أرْبَعٌ مِنْها فَرْضٌ ،
وَ أرْبَعٌ سُنَّةٌ ، وأرْبَعٌ تأدِيبٌ . فَأمَّا الفَرْضُ : فَالمَعْرِفَةُ ، وَالرِّضَا ، وَالتَّسْمِيَةُ ، وَالشُّكْرُ .
وَأمَّا السُّنَّةُ : فَالوُضُوءُ قَبْلَ الطَّعَامِ ، والجُلُوسُ عَلَى الجَانِبِ الأيْسَرِ ، والأكْلُ بِثَلاثِ أصَابِعَ .
وَلَعْقُ الأصَابِعِ . وَأمّا التَّأدِيبُ : فَالأكْلُ مِمَّا يَلِيكَ ، وَتَصْغِيرُ اللُّقْمَةِ ، وَتَجْوِيدُ المَضْغِ ،
وَقِلّةُ النّظَرِ فِي وُجُوهِ النّاسِ

آداب سفره دوازده تاست كه هر مسلمانى بايد آنها رابداند : چهارتاى آنها واجب است ،
چهار تا سنّت (مستحب) و چهار تا از باب رعايت ادب مى‏باشد . امّا آن چهارتا كه واجبند : معرفت ،
خشنودى ، نام خدا بر زبان آوردن و شكرگزارى . و آن چهار كه سنّت است : دست شستن
پيش از غذا خوردن ، نشستن بر طرف چپ (بدن) ، خوردن با سه انگشت و ليسيدن انگشتها .
و امّا آن چهار كه از باب رعايت ادب مى‏باشد : خوردن از آنچه در جلوى توست ، كوچك گرفتن لقمه ،
خوب جويدن غذا و كمتر نگاه كردن به صورت مردم .

وسائل الشيعه : 16 / 539 / 1

 


امام صادق عليه السلام :

إنَّ سُرْعةَ ائْتِلَافِ قُلُوبِ الأبْرَارِ إذا الْتَقَوا - وَإنْ لَمْ يُظهِرُوا التَّوَدُّدَ بأَلْسِنَتِهِمْ -
كَسُرْعَةِ اخْتِلَاطِ ماءِ السَّمَاءِ بِماءِ الأنْهَارِ . وإنَّ بُعْدَ ائْتِلَافِ قُلُوبِ الفُجَّارِ إذَا الْتَقَوا -
وَإنْ أظْهَرُوا التَّوَدُّدَ بأَلْسِنَتِهِمْ - كَبُعْدِ البَهَائِمِ مِنَ التَّعَاطُفِ وَإنْ طَالَ اعْتِلَافُهَا عَلَى مِذْوَدٍ واحِدٍ.

نيكوكاران چون با هم روبه‏رو شوند - هر چند به زبان اظهار دوستى و محبّت با هم نكنند -
دلهايشان ، به سرعتِ در آميختن باران با آب رودخانه‏ها ، به هم انس گيرد . و بدكاران
هر گاه با هم روبه‏رو شوند - هر چند به زبان اظهار دوستى و محبّت با هم كنند - دلهايشان
از اُنس و الفت با يكديگر دور است ، همانند چهارپايان كه از مهر ورزى با هم بدورند ،
گر چه روزگارى دراز از يك آخور علوفه خورند .

تحف العقول : 373

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله- به ابن مسعود - :

قَصِّرْ أملَكَ ، فإذا أصْبَحْتَ فَقُلْ : إنّي لا اُمْسِي ، وإذا أمْسَيْتَ فَقُلْ :
إنّي لا اُصْبِحُ ، واعْزِمْ على‏ مُفارَقَةِ الدُّنْيا ، وأحِبَّ لِقاءَ اللَّهِ .

آرزويت را كوتاه گردان و چون صبح شد بگو : من روز را به شب نخواهم رساند و چون شب
درآمد بگو : «من تا صبح زنده نخواهم بود» و بر جدا شدن از دنيا مصمّم شو و ديدار خدا را دوست بدار .

بحارالانوار : 77 / 101 / 1

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ أخْوَفَ ما أخافُ عَلى اُمّتِي كُلُّ مُنافقٍ عَليمِ اللِّسانِ .

وحشتناكترين چيزى كه بر امتم مى‏ترسم ، منافق زبان باز است .

كنزالعمال : 28969

 


امام على عليه السلام :

يَحتاجُ الإمامُ إلى‏ قلبٍ عَقُولٍ ، ولسانٍ قَؤولٍ ، وجَنانٍ على‏ إقامةِ الحَقِّ صَؤولٍ .

امام و پيشوا بايد انديشه‏اى خرد ورز ، زبانى گويا و دلى خروشان در راه برپايى
حقّ داشته باشد .

غررالحكم : 11010

 


امام على عليه السلام :

مَن نَصَبَ نَفْسَهُ للنّاسِ إماماً فَعَلَيْهِ أنْ يَبدأَ بتعليمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تعليمِ غيرِهِ ،
ولْيَكُنْ تأديبُهُ بسِيرَتِهِ ، قبلَ تأديبِهِ بِلِسانِهِ .

هر كه خود را پيشواى مردم كند بايد پيش از آموزش ديگران به آموزش خويش
بپردازد و پيش از آن كه (ديگران را) به گفتار ادب كند بايد به رفتار خود تربيت نمايد .

نهج البلاغه : حكمت 110

 


امام على عليه السلام :

إنَّهُ لَيسَ على‏ الإمامِ إلّا ما حُمِّلَ مِنْ أمرِ رَبِّهِ : الإبلاغُ في المَوعِظةِ ، والاجتهادُ
في النَّصيحةِ ، والإحْياءُ للسُّنّةِ ، وإقامةُ الحُدودِ على‏ مَسْتَحِقِّيها ، وإصدارُ السُّهْمانِ على‏ أهْلِها .

بيقين‏چيزى بر امام‏واجب‏نيست جز وظيفه‏اى كه پروردگار بر عهده‏اش نهاده :
كوتاهى نكردن در موعظه و اندرز ، كوشش در خير خواهى ، زنده كردن سنّت ، اجراى حدود الهى
بر آنان كه سزاوار آنند و رساندن سهام (بيت المال) به كسانى كه سهم مى‏برند .

نهج البلاغه : خطبه 105

 


امام على عليه السلام :

حَقٌّ على‏ الإمامِ أنْ يَحْكُمَ بما أنْزَلَ اللَّهُ وأنْ يُؤدّيَ الأمانةَ ،
فإذا فَعَلَ فَحَقٌّ على‏ النّاسِ أنْ يَسْمَعوا لَهُ وأنْ يُطيعوا وأنْ يُجيبوا إذا دُعوا .

امام وظيفه دارد بر اساس كتاب خدا حكومت كند و امانت را ادا نمايد . چون چنين كند
مردم وظيفه دارند سخنش بشنوند ، فرمانش ببرند و هرگاه آنان را فرا خواند ، اجابت كنند .

كنزالعمال : 14313

 


امام على عليه السلام :

أمّا بَعْدُ ، فإنَّ حَقّاً على‏ الوالي أنْ لا يُغَيِّرَهُ على‏ رَعِيَّتِهِ فَضْلٌ نالَهُ ،
ولا طَوْلٌ خُصَّ بِهِ ، وأنْ يَزيدَهُ ما قَسَمَ اللَّهُ لَهُ مِنْ نِعَمِهِ دُنُوّاً مِنْ عِبادِهِ ،
وعَطْفاً على‏ إخْوانِهِ .
ألَا وإنَّ لَكُمْ عِندي أنْ لا أحْتَجِزَ دُونَكُمْ سِرّاً إلّا في حَرْبٍ ، ولا أطْويَ دُونَكُمْ أمْراً إلّا في حُكْمٍ ،
ولا اُؤخِّرَ لَكُمْ حَقّاً عَنْ مَحِلِّهِ ، ولا أقِفَ بِهِ دُونَ مَقْطَعِهِ ، وأنْ تَكونوا عِندي في الحَقِّ سَواءً ،
فإذا فَعَلْتُ ذلكَ وَجَبَتْ للَّهِ عَلَيْكُمُ النِّعْمَةُ ولي عَلَيْكُمُ الطّاعةُ .

امّا بعد ، وظيفه حكمران است كه اگر به زيادتى رسيد يا به نعمتى مخصوص گشت موجب
تغيير حال و دگرگونى رفتار او بر رعيتش نشود و نعمتهايى كه خدا نصيبش كرده بر نزديكى
او به بندگان خدا و مهربانى او به برادرانش بيفزايد
بدانيد حقّ شماست بر من كه رازى را از شما نپوشانم مگر در جنگ و بدون رايزنى با شما كارى را
نكنم مگر در حكم و حقّ شما را از موقع آن به تأخير نيفكنم (حقوق و عطاياى شما را به موقع بپردازم)
و در رساندن آن درنگ نكنم و همه شما را در حقّ برابر و يكسان دانم . پس ، هرگاه چنين كردم
نعمت خدا بر شما واجب شده‏است . و بر شماست كه از من فرمان بريد .

نهج البلاغه : نامه 50

 


امام باقر عليه السلام - درباره آيه «در روز قيامت آنهايى را كه به خدا دروغ
بسته‏اند سيه روى مى‏بينى» - :

«وَيَوْمَ القِيامَةِ تَرَى‏ الّذِينَ كَذَبُوا عَلَى‏ اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ » - :
مَنْ قالَ : إنّي إمامٌ ، وليسَ بإمامٍ .

كسى است كه بگويد من امام هستم و امام نباشد .

كافي : 1 / 372 / 1

 


امام رضا عليه السلام :

إنّ العبدَ إذا اختارَهُ اللَّهُ‏عزّ و عجل لاُمورِ عبادِهِ شَرحَ صَدرَهُ لذلكَ ،
وأودَعَ قلبَهُ يَنابِيعَ الحِكمةِ ، وألْهَمهُ العِلمَ إلهاماً ، فلَم يَعْيَ بعدَهُ بجوابٍ
ولا يَحيرُ فيهِ عنِ الصّوابِ .

هرگاه خداوند عزّ و جل بنده‏اى را براى (اداره) امور بندگانش برگزيند براى اين
امر به او شرح صدر عطا كند ، چشمه‏هاى حكمت را در دلش جارى سازد و به او علم
و دانش الهام فرمايد كه از آن پس از هيچ پاسخى درنماند و در يافتن راه درست سرگشته نشود .

كافي : 1 / 202 / 1

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنَّ أعجَلَ الشَّرِّ عُقوبَةً البَغيُ .

كيفر زورگويى زودتر از كيفر هر كردار زشت ديگرى دامنگير انسان مى‏شود .

كافي : 2 / 327 / 1

 


امام على عليه السلام :

البَغيُ يَسْلُبُ النِّعمةَ .

زورگويى نعمت را مى‏برد .

غررالحكم : 382

 


امام على عليه السلام :

إيّاكَ والبَغيَ فإنّهُ يُعَجِّلُ الصَّرْعةَ ، ويُحِلُّ بالعاملِ بهِ العِبَرَ .

از زورگويى و سركشى بپرهيز كه زورگويى زود به خاك در مى‏افكند و زور گو را
درس عبرت مى‏سازد .

غررالحكم : 2657

 


امام صادق عليه السلام :

انظُرْ أنْ لا تَكَلَّمَنَّ بكَلِمةِ بَغيٍ أبَداً ، وإنْ أعجَبتْكَ نَفسُكَ وعَشيرَتُكَ .

مواظب باش كه هرگز حرف زورى از دهانت خارج نشود هر چند به قدرت خود
و خويشاوندانت بنازى .

كافي : 2 / 327 / 3

 


امام على عليه السلام :

البَلاغةُ ما سَهُلَ على‏ المَنطِقِ وخَفَّ على‏ الفِطْنَةِ .

بلاغت آن است كه به گفتار ، روان و به فهم ، آسان باشد .

غررالحكم : 1881

 


امام على عليه السلام :

البَلاغةُ أنْ تُجِيبَ فلا تُبْطئَ ، وتُصِيبَ فلا تُخْطئَ .

بلاغت آن است كه در جواب دادن كندى نكنى و مقصودت را برسانى
و تير سخنت به خطا نرود .

غررالحكم : 2150

 


امام على عليه السلام :

قد يُكْتَفى‏ مِن البَلاغةِ بالإيجازِ .

گاه از بلاغت به ايجاز بسنده مى‏شود .

غررالحكم : 6666

 


امام صادق عليه السلام :

لَيسَتِ البَلاغَةُ بحِدَّةِ اللِّسانِ ولا بِكَثْرةِ الهَذَيانِ ، ولكنَّها إصابةُ المَعنى‏ وقَصْدُ الحُجّةِ .

بلاغت به تندى زبان و پَرت و پلاگويى بسيار نيست بلكه بلاغت رساندن معنا و
آوردن دليل و برهانِ درست است .

تحف العقول : 312

 


امام صادق عليه السلام :

ثلاثةٌ فيهِنَّ البَلاغةُ : التّقَرُّبُ مِن معنى‏ البُغْيةِ ، والتَّبَعُّدُ مِن حَشْوِ الكلامِ ،
والدَّلالةُ بالقليلِ على‏ الكثيرِ .

بلاغت در سه چيز است : نزديك شدن به معناى مورد نظر ، دورى كردن از گفتار حشو
و زايد و رساندن معناى زياد با عبارت كم و كوتاه .

تحف العقول : 317

 


امام على عليه السلام :

أبلَغُ البَلاغةِ ما سَهُلَ في الصَّوابِ مَجازُهُ وحَسُنَ إيجازُهُ .

بليغ‏ترين سخن آن است كه براحتى مقصود را برساند و ايجاز نيكو داشته باشد .

غررالحكم : 3307

 


امام على عليه السلام :

أحسَنُ الكلامِ ما زانَهُ حُسْنُ النِّظامِ ، وفَهِمَهُ الخاصُّ والعامُّ .

بهترين گفتار آن است كه به حسن ترتيب و نظم آراسته باشد و عالم و عامى آن را بفهمد .

غررالحكم : 3304

 


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنَّ اللَّهَ لَيُبغِضُ الرَّجُلَ البَليغَ الّذي يَلعَبُ بلِسانِهِ كما تَلعَبُ الباقِرَةُ .

خداوند از انسان زبان بازى كه مانند گاو ، با زبان خود بازى مى‏كند ، نفرت دارد .

كنزالعمال : 7919

 


عبد السلام بن صالح هروى :

سَمعتُ أبا الحسنِ الرِّضا عليه السلام يَقولُ : رَحِمَ اللَّهُ عَبداً أحيا أمرَنا . فَقُلتُ لَهُ :
فَكَيفَ يُحيي أمرَكُم ؟! قالَ : يَتَعَلَّمُ عُلومَنا وَيُعَلِّمُها النّاسَ ؛ فَإنَّ النّاس لَو عَلِموا مَحاسِنَ كَلامِنا لاتَّبَعونا .

از امام رضا عليه السلام شنيدم كه مى‏فرمود : خداوند رحمت كند آن بنده‏اى را كه امر ما را
زنده كند ! عرض كردم : چگونه امر شما را زنده كند ؟ امام فرمود : علوم ما را فراگيرد
و به مردم بياموزد ، كه اگر مردم زيبايى‏هاى گفتار ما را مى‏دانستند از ما پيروى مى‏كردند .

معاني الاخبار : 180 / 1

 


رسول اللَّه صلى الله عليه وآله :

ما مِن عَبدٍ يَخطِبُ خُطبَةً إلّا اللَّهُ‏عزّ و عجل سائِلُهُ عَنها ما أرادَ بِها .

هر بنده‏‌اى خطابه‏اى ايراد كند خداوند از او مى‏پرسد كه هدف او از خطابه چه بوده است

الزهد ابن حنبل : 391


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۹ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (6)


امام على عليه السلام :

أمَا إنّه ليسَ بينَ الحقِّ والباطلِ إلّا أربَعُ أصابِعَ ... الباطلُ أنْ تقولَ : سَمِعتُ ،
والحقُّ أنْ تقولَ : رَأيْتُ . 

هان ! ميان حقّ و باطل جز چهار انگشت فاصله نيست ... باطل آن است كه بگويى : 
شنيدم و حقّ آن است كه بگويى : ديدم . 


نهج البلاغه : خطبه 141


امام على عليه السلام :

فإنّما البَصيرُ مَن سمِعَ فتَفَكّرَ ، ونَظرَ فأبْصرَ ، وانْتَفعَ بالعِبَرِ ، ثُمّ سَلَكَ 
جَدَداً واضِحاً يَتَجنّبُ فيهِ الصَّرْعَةَ في المَهاوِي . 

با بصيرت كسى است كه بشنود و بينديشد ، نگاه كند و ببيند ، از عبرتها بهره گيرد ، 
آن گاه راههاى روشنى را بپيمايد و بدين ترتيب از افتادن در پرتگاهها دورى كند . 


نهج البلاغه : خطبه 153


امام على عليه السلام :

إنَّ أحْسنَ ما يَأْلَفُ بهِ النّاسُ قلوبَ أوِدّائهِم ، ونَفَوا بهِ الضِّغْنَ عن قُلوبِ أعْدائهِم :
حُسنُ البِشرِ عند لِقائهِم ، والتَّفَقُّدُ في غَيبتِهم ، والبَشاشةُ بِهم عند حُضورِهِم . 

بهترين وسيله‏‌اى كه مردم با آن دلهاى دوستان خود را به دست مى‏آورند و كينه‏‌ها را از دلهاى
دشمنانشان مى‏زدايند خوشرويى در هنگام برخورد با آنان است و جوياى احوال آنان شدن 
در غيابشان و گشاده رويى با آنان در حضورشان . 


بحارالانوار : 78 / 57 / 124


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

ثلاثٌ مِن أبوابِ‏البِرِّ : سَخاءُ النَّفْسِ ، وطِيبُ الكلامِ ، والصَّبرُ على‏ الأذى‏ . 

سه چيز از درهاى نيكوكارى است : سخاوتمندى دل ، گفتار نيكو و شكيبايى در برابر آزار و اذيت . 

تحف العقول : 8


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

البخيلُ حقّاً مَن ذُكِرْتُ عِندَهُ فَلَم يُصَلِّ علَيَّ . 

بخيل واقعى كسى است كه نام من نزد او برده شود و بر من درود نفرستد . 

بحارالانوار : 73 / 306 / 28


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ أبخَلَ النّاسِ مَن بَخِلَ بالسَّلامِ . 

بخيل‏ترين مردم كسى است كه در سلام كردن بخل ورزد . 

بحارالانوار : 76 / 4 / 11


امام على عليه السلام :

المرءُ بأصغَرَيْهِ : بقلبِهِ ولسانِهِ ، إنْ قاتَلَ قاتَلَ بجَنانٍ ، وإن نَطقَ نَطقَ ببَيانٍ . 

(ارزش) انسان به دو عضو كوچك اوست : دل و زبان . چون بجنگد با دل جنگد و چون زبان باز كند
واضح و رسا بگويد. 


غررالحكم : 2089


امام على عليه السلام :

لا تَخُنْ مَنِ ائْتَمَنكَ وإنْ خانَكَ ، ولا تُذِعْ سِرَّهُ وإنْ أذاعَ سِرَّكَ . 

به كسى كه تو را امين قرار داده است خيانت مكن هر چند او به تو خيانت كرده باشد
و راز او را فاش مساز اگر چه او راز تو را فاش ساخته باشد . 


بحارالانوار : 77 / 208 / 1


امام سجّاد عليه السلام :

عَلاماتُ المؤمنِ خَمسٌ : الوَرعُ في الخَلوةِ ، والصَّدقةُ في القِلّةِ ، والصَّبرُ عند المصيبةِ ،
والحِلْمُ عند الغضبِ ، والصِّدقُ عند الخوفِ . 

مؤمن پنج نشانه دارد : پاكدامنى در خلوت و تنهايى ، صدقه دادن در تنگدستى ، شكيبايى
در برابر مصيبت ، بردبارى در هنگام خشم و راستگويى با وجود بيم و ترس . 


بحارالانوار : 67 / 293 / 15


امام صادق عليه السلام :

المؤمنُ مَن طابَ مَكْسبُهُ ، وحَسُنتْ خَليقَتُه ، وصَحَّتْ سَريرَتُهُ ، وأنْفقَ الفَضلَ 
مِن مالِهِ ، وأمْسكَ الفَضلَ مِن كلامِهِ . 

مؤمن كسى است كه درآمدش حلال و پاك باشد و اخلاقش نيكو و باطنش سالم
و درست؛ زيادى مالش را انفاق كند و از زياده گويى بپرهيزد .
 

كافي : 2 / 235 / 18


امام سجّاد عليه السلام :

المؤمنُ يَصمُتُ لِيَسْلَمَ ، ويَنْطِقُ لِيَغْنَمَ . 

مؤمن سكوت مى‏كند تا سالم ماند و سخن مى‏گويد تا سود برد . 

كافي : 2 / 231 / 3


امام على عليه السلام :

المؤمنُ بِشْرُهُ في وجهِهِ ، وحُزنُهُ في قلبِهِ ، أوسَعُ شَي‏ءٍ صَدْراً ، وأذَلُّ شَي‏ءٍ نَفْساً ، 
يَكْرَهُ الرِّفْعةَ ، ويَشْنَأُ السُّمْعةَ ، طويلٌ غمُّهُ ، بَعيدٌ هَمُّهُ ، كثيرٌ صَمتُهُ ، مَشغولٌ وقتُهُ ،
شَكورٌ ، صَبورٌ ، مَغمورٌ بفِكرَتِهِ ، ضَنينٌ بخَلّتِهِ ، سَهلُ الخَليقةِ ، لَيِّنُ العَرِيكةِ ، نَفسُهُ أصْلَبُ
مِن الصَّلْدِ ، وهُو أذَلُّ مِن العبدِ . 

مؤمن شاديش در چهره‏اش مى‏باشد و اندوهش در دلش ، سينه‌‏اش از هر چيز
فراختر (پر حوصله و دريا دل) است و نفسش از هر چيز زبونتر ؛ بلندپايگى را ناخوش دارد
و شهرت را دشمن ؛ اندوهش دراز است و همتش بلند ؛ بسيار خموش است و اوقاتش
به بيكارى نمى‏گذرد ؛ شكور است و شكيبا ؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى
به دوستى خود (با ديگران) حريص است . نرمخو و مهربان است ، اراده‌‏اش سخت‌‏تر
از سنگ خاراست و با اين حال از يك بنده خوارتر و افتاده‌‏تر است . 


بحارالانوار : 69 / 410 / 127


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله - در وصف مؤمن - :

لطيفُ الحَرَكاتِ، حُلْوُ المُشاهَدةِ... يَطلُبُ مِن الاُمورِ أعلاها ، ومِن الأخلاقِ أسْناها ...
لا يَحيفُ على‏ مَن يُبغِضُ ، ولا يأثَمُ فيمَن يُحِبُّ ... قليلُ المؤونةِ ، كثير المَعونةِ ...
يُحسِنُ في عملِهِ كأنّهُ ناظرٌ إلَيهِ ، غَضُّ الطَّرْفِ ، سَخِيُّ الكَفِّ ، لا يَرُدُّ سائلاً ... 
يَزِنُ كلامَهُ ، ويُخْرِسُ لسانَهُ ... لا يَقبَلُ الباطلَ مِن صديقِهِ ، ولا يَرُدُّ الحقَّ على‏ عدوِّهِ ، 
ولا يَتعلّمُ إلّا لِيَعْلمَ ، ولا يَعلمُ إلّا لِيَعْملَ ... إن سلَكَ مَع أهلِ الدُّنيا كانَ أكيَسَهُم ، 
وإنْ سَلكَ مَع أهلِ الآخرةِ كانَ أورَعَهُم . 

حركات و رفتارهايش ملايم و مهربان است و ديدارش شيرين ... از هر چيز عاليترين
آن را مى‏جويد و از خويها پر ارج‏ترين را ... به كسى كه دشمنى دارد ستم نمى‏كند 
و به خاطر كسى كه دوستش دارد مرتكب گناه نمى‏شود ، كم خرج است و بسيار كمك
و يارى مى‏رساند ... كارش را به خوبى انجام مى‏دهد به طورى كه گويى آن را مى‏بيند ، 
چشمانش فروهشته است ، دست بخشنده دارد و دست رد به سينه سائل نمى‏زند ... 
سخنش را مى‏سنجد و زبان در كام مى‏كشد ... باطل را از دوستش نيز نمى‏پذيرد و حقّ را 
حتّى از دشمنش انكار نمى‏كند ، دانش نمى‏آموزد مگر براى دانستن و دانايى فرا نمى‏گيرد 
مگر براى عمل كردن ... اگر با دنيا خواهان رفتار كند زيركترين آنهاست و هرگاه با آخرت 
جويان سلوك كند پارساترين آنهاست . 


بحارالانوار : 67 / 310 / 45


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

المؤمن يَبدأ بالسَّلامِ ، والمنافقُ يقولُ : حتّى‏ يُبْدأَ بي ! 

مؤمنْ ابتدا به سلام مى‏كند و منافق مى‏گويد بايد به من سلام كنند . 

كنزالعمال : 778


امام باقر عليه السلام :

الإيمانُ إقرارٌ وعملٌ ، والإسلامُ إقرارٌ بلا عملٍ. 

ايمان اقرار است و عمل و اسلام اقرارى است بدون عمل . 

تحف العقول : 297


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

الإيمانُ مَعرِفةٌ بالقلبِ ، وقَولٌ باللِّسانِ ، وعَملٌ بالأرْكانِ . 

ايمان شناخت با دل است و گفتن با زبان و عمل با اركان بدن . 

كنزالعمال : 2


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لُعِنَتِ المُرْجِئةُ على‏ لِسانِ سَبعينَ نَبيّاً ، الّذينَ يقولونَ: الإيمانُ قَولٌ بلا عملٍ . 

هفتاد پيامبر ، مرجئه را - همانان كه مى‏گويند : ايمان گفتار است بى‏كردار - نفرين كرده‏‌اند . 

كنزالعمال : 637


امام على عليه السلام :

لو كانَ الإيمانُ كلاماً لم يَنْزِلْ فيهِ صَومٌ ولا صلاةٌ ولا حلالٌ ولا حرامٌ . 

اگر ايمان تنها گفتار بود روزه و نماز و حلال و حرام نازل نمى‏شد . 

بحارالانوار : 69 / 19 / 2


معصوم عليه السلام :

الإيمانُ عملٌ كلُّهُ ، والقَولُ بعضُ ذلكَ العملِ بِفَرضٍ مِن اللَّهِ بَيَّنَهُ في كِتابهِ . 

ايمان سراسر عمل است و گفتار ، برخى از آن عمل است كه خداوند در كتاب‏ 
خود وجوب‏ آن‏را بيان فرموده ‏است. 


كافي : 2 / 38 / 7


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

مَن قالَ : «لا إله إلّا اللَّهُ» مُخْلِصاً دَخلَ الجنّةَ . قِيلَ : وما إخلاصُها ؟ قالَ :
أنْ تَحْجِزَهُ عَن مَحارِمِ اللَّهِ . 

هر كه از روى‏اخلاص بگويد «معبودى جز اللَّه نيست» وارد بهشت شود . عرض شد :
خالص كردن آن چگونه است ؟ فرمود : به اين كه آن را از حرامها و نارواهاى خدا دور نگه دارى .


كنزالعمال : 205


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا تَزالُ لا إله إلّا اللَّهُ تَنْفَعُ مَن قالَها حتّى‏ يَسْتَخِفَّ بها ، والاسْتِخْفافُ
بِحَقِّها أنْ يَظْهَرَ العملُ بالمَعاصي فلا يُنْكِروهُ ولا يُغَيِّروهُ . 

كلمه لا اله الا اللَّه ، همواره براى گوينده آن سودمند افتد مگر زمانى كه آن را خوار 
شمارد و خفيف شمردن حقّ آن به اين است كه گناهكارى آشكار شود و آن را زشت 
نشمارند و در صدد از ميان بردن آن برنيايند . 


كنزالعمال : 223


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

الإيمانُ بِضْعٌ وسَبعونَ شُعْبَةً ، فأفْضَلُها قَولُ لا إله إلّا اللَّهُ ، وأدْناها إماطَةُ الأذى‏
عَنِ الطَّريقِ ، والحَياءُ شُعْبَةٌ مِن الإيمانِ . 

ايمان هفتاد و اندى شاخه است ، برترين آنها گفته لا اله الا اللَّه است و كمترين آنها
برداشتن چيزهاى آزارنده از سر راه مردم ؛ و حيا شاخه‏اى از ايمان است . 


كنزالعمال : 52


امام صادق عليه السلام :

إنّ اللَّهَ‏عزّ و عجل وَضعَ الإيمانَ على‏ سَبْعةِ أسْهُمٍ : 
على‏ البِرِّ والصِّدقِ واليقينِ والرِّضا والوَفاءِ والعِلمِ والحِلمِ . 

خداوند ايمان را به هفت بخش تقسيم كرده ‏است : نيكوكارى ، راستگويى ، 
يقين ، خشنودى ، وفادارى ، دانش و بردبارى .


كافي : 2 / 42 / 1


امام على عليه السلام :

لا يجِدُ عبدٌ طعمَ الإيمانِ حتّى‏ يترُكَ الكذبَ هَزْلَهُ وجِدَّهُ . 

تا بنده‌‏اى‏دروغ گفتن، به شوخى و جدى ، را ترك نگفته باشد ، مزه ايمان را نمى‏چشد . 

بحارالانوار : 72 / 249 / 14


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

أدنى‏ الكفرِ أنْ يَسمعَ الرّجُلُ مِن أخيهِ الكَلِمَةَ فيَحْفَظَها علَيهِ
يُريدُ أنْ يَفْضَحَهُ بها ، اُولئكَ لا خَلاقَ لَهُم . 

كمترين كفر اين است كه انسان از برادرش سخنى بشنوند و آن را نگه دارد 
تا با آن او را رسوا سازد . اين افراد بهره‏‌اى از خوبى نبرده‌‏اند . 


بحارالانوار : 77 / 193 / 11


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

يُطبَعُ المؤمنُ على‏ كلِّ خَصلةٍ ولا يُطبَعُ على‏ الكذبِ ولا على‏ الخِيانةِ . 

مؤمن به هر خصلتى خوى مى‏كند ، امّا به دروغگويى و خيانت خوى نمى‏گيرد . 

تحف العقول : 55


امام صادق عليه السلام :

ستّةٌ لا تكونُ في مؤمنٍ : العُسرُ ، والنَّكَدُ ، والحَسدُ ، واللَّجاجةُ ، والكِذْبُ ، والبَغْيُ . 

شش چيز در مؤمن نباشد : سختى ، تيره روزى (يا بى‏خيرى) ، حسادت ، لجبازى ، 
دروغ و تجاوزگرى و زورگويى . 


تحف العقول : 377


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

آفةُ الظَّرْفِ الصَّلَفُ ، وآفةُ الشَّجاعة البغيُ ، وآفةُ السَّماحةِ المَنُّ ، وآفةُ الجَمالِ الخُيَلاءُ ، 
وآفةُ العِبادةِ الفَتْرةُ ، وآفةُ الحديثِ الكِذبُ ، وآفةُ العلمِ النِّسْيانُ ، وآفةُ الحِلمِ السَّفَهُ ، 
وآفةُ الحَسَبِ الفَخْرُ ، وآفة الجُودِ السَّرَفُ . 

آفتِ زيركىْ خودستايى است ، آفتِ شجاعتْ تعدّى ، آفتِ گذشتْ منّت ، آفتِ زيبايى غرور ، 
آفتِ عبادت سستى ، آفتِ سخن گفتن دروغ ، آفتِ دانش ، فراموشى ، آفتِ بردبارى سبكسرى ، 
آفتِ شرافت خانوادگى فخر فروشى و آفتِ بخشندگى ، اسراف است .


كنزالعمال : 44091


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۸ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (5)

امام على عليه السلام :

إذا تَمَّ العَقلُ نَقَصَ الكلامُ .

هر گاه عقل كامل شود ، سخن گفتن كاستى گيرد .

بحارالانوار : 71 / 290 / 62


امام على عليه السلام :

الكلامُ في وَثاقِكَ ما لم تَتَكلَّمْ بهِ ، فإذا تَكَلَّمتَ بهِ صِرتَ في وَثاقِهِ ،
فَاخزُنْ لِسانَكَ كما تَخزُنُ ذَهَبَكَ ووَرِقَكَ ، فَرُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَت نِعمَةً وجَلَبَت نِقمَةً .

تا سخن را به زبان نياورده‏اى، در بند توست . همين كه به زبان آوردى ، تو در بند سخن
در مى‏آيى . پس همان گونه كه زر و سيم خود را در گنجينه مى‏نهى ، زبانت
را نيز (در گنجخانه دهان) نگه دار ؛ زيرا بسا سخنى ، كه نعمتى را از كف برده و خشم و كيفرى
را آورده‏ است .

نهج البلاغه : حكمت 381


امام على عليه السلام :

إذا تَكَلَّمتَ بالكَلِمَةِ مَلَكَتكَ ،وإذا أمسَكتَها مَلَكتَها.

هر گاه سخنى گفتى ، آن سخن مالك توست و هر گاه آن را ، نگه داشتى
تو اختياردارش هستى .

غررالحكم : 4084


امام على عليه السلام :

مَن عَلِمَ أنّ كلامَهُ مِن عَمَلِهِ قلّ كلامُهُ إلّا فيما يَعنيهِ .

كسى كه بداند گفتار او در شمار كردار اوست (و بازخواست مى‏شود) ، گفتار او
جز در مواردى كه مفيد است ، اندك شود .

نهج البلاغه : حكمت 349


امام على عليه السلام :

لا تَقُلْ ما لا تَعلَمُ ، بَل‏لا تَقُلْ كُلَّ ما تَعلَمُ ، فإنَّ اللَّهَ فَرَضَ على‏ جَوارِحِكَ
كُلِّها فَرائضَ يَحتَجُّ بها علَيكَ يَومَ القِيامَةِ .

آنچه‏نمى‏دانى مگوى، حتّى تمام آنچه را هم كه مى‏دانى مگوى ؛ زيرا خداوند
بر كليه اعضاى بدن تو فرايضى واجب كرده‏است ، كه روز قيامت به وسيله آنها
بر ضدّ تو حجّت مى‏آورد .

نهج البلاغه : حكمت 382


امام على عليه السلام :

الكلامُ كالدَّواءِ ؛ قَليلُهُ‏يَنفَعُ ، وكَثيرُهُ قاتِلٌ .

سخن چون داروست ، اندكش سود مى‏بخشد و بسيارش كشنده‏ است .

غررالحكم : 2182


امام على عليه السلام :

الكلامُ بَينَ خَلَّتَي سَوءٍ ، هُما : الإكثارُ والإقلالُ ، فالإكثارُ هَذَرٌ ، والإقلالُ عِيٌّ وحَصَرٌ .

سخن ، ميان دو خصلت زشت قرار گرفته است : پرگويى و كم گويى ؛ زيرا پرگويى
به ياوه‏گويى مى‏انجامد و كم گويى ، نشانگر درماندگى و عجز در سخن گفتن است .

غررالحكم : 1854


امام باقر عليه السلام :

إنّي لَأكْرَهُ أن يكونَ مِقدارُ لِسانِ الرجُلِ فاضِلاً على‏ مِقدارِ عِلمِهِ ،
كما أكرَهُ أن يكونَ مِقدارُ عِلمِهِ فاضِلاً على‏ مِقدارِ عَقلِهِ .

من خوش ندارم كه اندازه زبان آدمى ، فزونتر از اندازه دانش او باشد ؛
چنان كه خوش ندارم اندازه دانش او ، فزونتر از اندازه خرد او باشد .

شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد : 7 / 92


امام هادى عليه السلام :

الجاهِلُ أسيرُ لِسانِهِ .

نادان ، اسير زبان خويش است .

الدرة الباهره : 41


الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام - لمّا سُئلَ عنِ الكلامِ والسُّكوتِ أيُّهُما أفضَلُ ؟ - :
لكُلِّ واحِدٍ مِنهُما آفاتٌ ، فإذا سَلِما مِن الآفاتِ فالكلامُ أفضَلُ مِن السُّكوتِ .
قيلَ : كيفَ ذلكَ يابنَ رسولِ اللَّهِ ؟ قالَ : لأنَّ اللَّهَ‏‌عزّ و عجل ما بَعَثَ الأنبياءَ والأوصياءَ
بالسُّكوتِ ، إنّما بَعَثَهُم بالكلامِ ، ولا استُحِقَّتِ الجَنّةُ بالسُّكوتِ ، ولا استُوجِبَت
وَلايَةُ اللَّهِ بالسُّكوتِ ، ولا تُوُقِّيَتِ النارُ بالسُّكوتِ ، إنّما ذلكَ كُلُّهُ بالكلامِ .

امام سجّاد عليه السلام - در پاسخ به اين سؤال كه سخن گفتن برتر است
يا خاموشى گزيدن - : هر يك از اين دو را آفاتى است . اگر هر دو از آفات
به دور باشند ، آن گاه سخن گفتن برتر از خاموشى گزيدن است . عرض شد :
چگونه ، يابن رسول اللَّه ؟ فرمود : زيرا خداوند عزّ و جل انبيا و اوصيا را با سكوت
نفرستاده ، بلكه آنان را با سخن و گفتار فرستاده است و نه بهشت با سكوت
سزاوار كسى شده و نه ولايت و دوستى خدا با سكوت ، بر كسى واجب آمده
و نه كسى با سكوت ، از آتش دور شده . بلكه همه اينها ، از طريق سخن حاصل مى‏شود .

بحارالانوار : 71 / 274 / 1


امام صادق عليه السلام :

النُّطقُ راحَةٌ للرُّوحِ ، والسُّكوتُ راحَةٌ للعَقلِ .

سخن ، آرامبخش جان است و خاموشى آرامبخش خرد .

بحارالانوار : 71 / 276 / 6


لقمان عليه السلام - خطاب به فرزندش - :

يا بُنَيَّ ، إن كُنتَ زَعَمتَ أنَّ الكلامَ مِن فِضَّةٍ فإنَّ السُّكوتَ مِن ذَهَبٍ .

پسرم ! اگر فرض كنى كه سخن ، از نقره‏است ، خاموشى ، از طلاست .

كافي : 2 / 114 / 6


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا يَنبَغي للعالِمِ أن‏يَسكُتَ على‏ عِلمِهِ ، ولا يَنبَغي للجاهِلِ أن يَسكُتَ
على‏ جَهلِهِ ، قالَ اللَّهُ تعالى‏ : «فَاسْأ لُوا أهْلَ الذِّكْرِ إن كُنتُم لا تَعلَمُونَ» .

سزاوار نيست كه شخص دانشمند از بيان دانش خود ، دم فرو بندد و
براى نادان نيز سزاوار نيست كه بر نادانى خود ، سكوت (و سكون) كند .
خداوند متعال فرموده‏است : «پس اگر نمى‏دانيد ، از كسانى كه مى‏دانند
بپرسيد» 1 نحل ، آيه 43

كنزالعمال : 29264


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

السُّكوتُ خَيرٌ مِن إملاءِالشَّرِّ ، وإملاءُ الخَيرِ خَيرٌ مِن السُّكوتِ .

خاموشى، بهتر از املا كردن بدى (بر فرشتگان كاتب اعمال) است و املا كردن
خوبى ، بهتر از خاموشى است .

بحارالانوار : 71 / 294 / 64


امام على عليه السلام :

لا خَيرَ في الصَّمتِ عنِ الحُكمِ ، كما أ نّهُ لا خَيرَ في القَولِ بالجَهلِ .

در زبان فرو بستن از حكمت ، خيرى نيست ، چنان كه در سخن گفتن
از روى نادانى نيز خيرى نيست .

نهج البلاغه : حكمت 182


امام على عليه السلام :

كُلُّ سُكوتٍ ليسَ فيهِ فِكرٌ فهُو غَفلَةٌ .

هر سكوتى كه در آن انديشيدنى نباشد ، آن غفلت است .

بحارالانوار : 71 / 275 / 2


امام على عليه السلام :

صَمتٌ يُكسِبُكَ الوَقارَخَيرٌ مِن كلامٍ يَكسُوكَ العارَ.

خاموشيى كه تو را وقار بخشد ، بهتر از سخن گفتنى است كه جامه عار بر تو پوشاند .

غررالحكم : 5867


امام صادق عليه السلام :

لا يَزالُ العَبدُ المؤمنُ يُكتَبُ مُحسِناً مادامَ ساكِتاً ، فإذا تَكَلَّمَ كُتِبَ مُحسِناً أو مُسِيئاً .

بنده مؤمن تا زمانى كه خاموش است ، نيكوكار قلمداد مى‏شود . اما چون سخن گويد ،
يا نيكوكار رقم مى‏خورد يا بدكار .

كافي : 2 / 116 / 21


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

أحسَنُ الكلامِ كلامُ اللَّهِ .

بهترين سخن ، سخن خداست.

سنن النسائي : 3 / 58


امام على عليه السلام :

أحسَنُ الكلامِ ما لا تَمُجُّهُ الآذانُ ولا يُتعِبُ فَهمُهُ الأفهامَ .

بهترين سخن ، آن است كه گوشها از شنيدن آن رنجه و بيزار نشود و فهميدن
آن ، انديشه‏ها را به رنج نيندازد .

غررالحكم : 3371


امام على عليه السلام :

أحسَنُ الكلامِ مازانَهُ حُسن‌ُ‏النِّظامِ ، وفَهِمَهُ الخاصُّ والعامُّ .

بهترين سخن ، آن است كه به انسجام زيبا (حُسن تأليف و تركيب)
آراسته باشد و خاصّ و عام آن را بفهمند .

غررالحكم : 3304


امام على عليه السلام :

خَيرُ الكلامِ ما لا يُمِلُّ ولا يَقِلُّ .

بهترين سخن آن است كه نه (طولانى باشد و) ملال آورَد و نه اندك باشد (و ابهام فزايد) .

غررالحكم : 4969


رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله - لمّا سَألَهُ رجُلٌ عن أفضَلِ الأعمالِ - :
إطعامُ الطَّعامِ ، وإطيابُ الكلامِ .

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله - در پاسخ به مردى كه پرسيد برترين كارها كدام است ؟ - :
اطعام كردن و نيكو سخن گفتن .

بحارالانوار : 71 / 312 / 12


امام سجّاد عليه السلام :

القَولُ الحَسَنُ يُثرِي المالَ، ويُنمي الرِّزقَ ، ويُنسِئُ في الأجَلِ ،
ويُحَبِّبُ إلَى الأهلِ ، ويُدخِلُ الجَنَّةَ .

گفتار نيك ، دارايى را زياد مى‏كند و روزى را افزايش مى‏دهد
و اجل را به تأخير مى‏اندازد و انسان را نزد خانواده محبوب مى‏گرداند
و (شخص را) به بهشت مى‏برد .

امالي صدوق : 12 / 1


الإمامُ الباقرُعليه السلام - في قولِ اللَّه‌ِ‏عزّ و عجل :
«وقُولُوا للنّاسِ حُسْناً» - : قولوا للناسِ أحسَنَ ما تُحِبُّونَ أن يُقالَ فيكُم .

امام باقر عليه السلام - درباره آيه «و با مردم (به زبان) خوش سخن بگوييد» - :
بهترين سخنى را كه دوست داريد درباره شما گفته شود ، به مردم بگوييد .

كافي : 2 / 165 / 10


امام صادق عليه السلام :

مَعاشِرَ الشِّيعَةِ ، كونوا لنا زَيناً ولا تكونوا علَينا شَيناً ، قولوا لِلناسِ حُسناً ،
واحفَظُوا ألسِنَتَكُم ، وكُفُّوها عنِ الفُضولِ وقَبيحِ القَولِ .

اى گروه شيعه ! مايه زيور ما باشيد و باعث عيب و ننگ ما نباشيد .
با مردم نيكو سخن بگوييد و زبانهايتان را نگه داريد و از زياده‏‌گويى
و سخن زشت ، بازشان داريد .

امالي صدوق : 327 / 17


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنَّ اللَّهَ يُبغِضُ الشّيخَ الزّاني ، والغَنيَّ الظَّلومَ ، والفَقيرَ الُمخْتالَ ، والسّائلَ المُلْحِفَ ،
ويُحبِطُ أجرَ المُعطي المَنّانِ ، ويَمقُتُ البَذيخَ الجَريَّ الكَذّابَ .

خداوند از پيرمرد زناكار ، توانگر ستمكار ، تهيدست گردنفراز و گداى سمج نفرت دارد .
بخشنده منت گذار را بى‏اجر گذارد و گردنكشِ گستاخِ دروغگو را دشمن دارد .

تحف العقول : 42


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنَّ اللَّهَ تعالى‏ يُبغِضُ كلَّ جَعْظَريٍّ جَوّاظٍ سَخّابٍ في الأسْواقِ ، جِيفةٍ باللّيلِ ،
حِمارٍ بالنّهارِ ، عالمٍ بالدُّنيا ، جاهلٍ بالآخِرَةِ .

خداوند متعال از هر آدم درشت‏خوى ذليلى كه در بازارها بيتابى مى‏كند و جار و جنجال
و داد و فرياد راه مى‏اندازد ، در شب مثل نعش مى‏افتد و در روز مانند الاغ است
و به كار دنيا آگاه است و به آخرت نادان ، نفرت دارد .

كنزالعمال : 43679


امام باقر عليه السلام :

إنَّ اللَّهَ يُبغِضُ الفاحِشَ المُتَفَحِّشَ .

خداوند از دشنامگوى زشت گفتار نفرت دارد .

بحارالانوار : 78 / 176 / 38


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنَّ أبغَضَ الخَلقِ إلى‏ اللَّهِ ثلاثةٌ : الرّجُلْ يُكثِرُ النّومَ بالنّهارِ ولَم يُصَلِّ مِن اللّيلِ شَيئاً ،
والرّجُلُ يُكْثِرُ الأكْلَ ولا يُسَمّي اللَّهَ على‏ طَعامِهِ ولا يَحْمَدُهُ ، والرّجلُ يُكْثِرُ الضِّحْكَ
مِن غيرِ عَجَبٍ .

سه كس نزد خدا از همه منفورترند : كسى كه روز زياد مى‏خوابد در حالى كه شب
اصلاً نمازى نخوانده است و كسى كه زياد مى‏خورد و هنگام غذا خوردن نام و حمد
خدا نمى‏گويد و كسى كه بى دليل زياد مى‏خندد .

كنزالعمال : 21431


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

أبغَضُكُم إلى‏ اللَّهِ المَشّاؤونَ بالَّنميمةِ ، المُفرِّقونَ بينَ الإخْوانِ ،
المُلْتَمِسونَ للبُرآءِ العَثَراتِ .

منفورترين شما نزد خداوند كسانى هستند كه سخن چينى مى‏كنند ،
ميان برادران جدايى مى‏افكنند و در پى يافتن خطا و لغزش براى افرد بى‏گناه هستند .

بحارالانوار : 71 / 383 / 17


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ أبغَضَكُم إلَيَّ وأبعَدَكُم مِنّي يومَ القيامةِ الثَّرْثارونَ ، والمُتَشَدِّقونَ ، والمُتَفَيْهِقونَ .
قالوا : يا رسولَ اللَّهِ ، ما المُتَفَيْهِقونَ ؟ قالَ : المُتَكبِّرونَ .

در روز رستاخيز منفورترين شما نزد من و بيگانه‏ترينتان از من افراد پرگو ، لاف زن و مُتَفَيهِق‏اند .
عرض كردند : اى رسول خدا ! متفيهقان كيستند ؟ فرمود : متكبّران .

كنزالعمال : 5184


امام على عليه السلام :

أبغَضُ‏الخَلائقِ إلى‏ اللَّهِ المُغْتابُ .

منفورترين كس نزد خدا كسى است كه پشت سر ديگران بدگويى كند .

غررالحكم : 3128


امام على عليه السلام :

أبغَضُ العِبادِ إلى‏ اللَّهِ سبحانه العالِمُ المُتَجَبِّرُ .

منفورترين بندگان نزد خداى سبحان دانشمند زورگو است .

غررالحكم : 3164


امام صادق عليه السلام :

إنَّ أبغَضَ خَلقِ اللَّهِ عبدٌ اتّقى‏ النّاسُ لِسانَهُ .

منفورترين خلق خدا بنده‏اى است كه مردم از زبان او بترسند .

كافي : 2 / 323 / 4


امام صادق عليه السلام :

إنَّ رجُلاً مِن خَثْعَمٍ جاءَ إلى‏ النَّبيِّ صلى الله عليه وآله فقال : أيُّ الأعمالِ أبغَضُ إلى‏ اللَّهِ‏عزّ و عجل ؟
فقالَ : الشِّركُ باللَّهِ . قالَ : ثُمّ ماذا ؟ قالَ : قَطيعةُ الرَّحِمِ . قالَ : ثُمّ ماذا ؟ قالَ : الأمرُ بالمُنكَرِ
والنَّهيُ عنِ المَعروفِ .

مردى از خثعم خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه وآله آمد و عرض كرد : كدام كار نزد خداوند
عزّ و جل منفورتر است ؟ فرمود : شرك ورزيدن به خدا . عرض كرد : ديگر چه ؟ فرمود :
بريدن از خويشاوندان . عرض كرد : سپس چه ؟ فرمود : امر به منكر و نهى از معروف .

كافي : 2 / 290 / 4


امام رضا عليه السلام :

إنَّ اللَّهَ يُبغِضُ القِيلَ والقالَ ، وإضاعَةَ المالِ ، وكَثْرَةَ السُّؤالِ .

خداوند از قيل و قال و برباد دادن مال و خواهش بسيار نفرت دارد .

بحارالانوار : 78 / 335 / 16


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۷ ] [ مشاوره مديريت ]
 

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (4)


امام على عليه السلام :

رُبَ‏قَولٍ أنفَذُ مِن‏صَولٍ .

بسا سخنى ، كه از يورش كارگرتر است .

نهج البلاغه : حكمت 394

 

امام على عليه السلام :

صُورَةُ المرأةِ في وَجهِها ،وصُورَةُ الرجُلِ في مَنطِقِهِ .

صورت زن در رخسار اوست و صورت مرد در گفتار او .

بحارالانوار : 71 / 293 / 63


امام على عليه السلام :

رُبَّ كلامٍ أنفَذُ مِن سِهامٍ .

بسا سخنى ، كه از تيرها كارگرتر است .

غررالحكم : 5322


تحف العقول :

سُئلَ [ عليٌ‏]عليه السلام أيُّ شَي‏ءٍ مِمّا خلقَ اللَّهُ أحسَنُ ؟ فَقالَ عليه السلام : الكلامُ ،
فقيلَ : أيُّ شي‏ءٍ ممّاخَلَقَ اللَّهُ أقبَحُ ؟ قالَ : الكلامُ ، ثُمّ قالَ : بالكلامِ ابيَضَّتِ الوُجوهُ ،
وبالكلامِ اسوَدَّتِ الوُجوهُ .

از امام على عليه السلام پرسيدند : بهترين چيزى كه خدا آفريده كدام است ، فرمود :
سخن . عرض شد : زشت‏ترين چيزى كه خدا آفريده كدام است ؟ فرمود : سخن .
سپس فرمود : با سخن است ، كه روسفيدى حاصل مى‏شود و با سخن است ،
كه روسياهى به وجود مى‏آيد .

تحف العقول : 216


امام على عليه السلام :

إيّاكَ وما يُستَهجَنُ مِن الكلامِ؛ فإنّهُ يَحبِسُ علَيكَ اللِّئامَ ويُنَفِّرُ عنكَ الكِرامَ .

زنهار ، از به زبان آوردن سخنان زشت ؛ زيرا كه فرومايگان را گرد تو جمع مى‏كند
و گرانمايگان را از تو مى‏رماند .

غررالحكم : 2722


امام على عليه السلام :

إيّاكَ ومُستَهجَنَ الكلامِ ؛ فإنّهُ يُوغِرُ القَلبَ .

زنهار از سخن زشت ؛ كه آن دلها را كينه‏ور مى‏سازد .

غررالحكم : 2675

 

امام على عليه السلام :

مَن ساءَ كلامُهُ كَثُرُ مَلامُهُ .

هر كه گفتارش بد باشد ، بسيار ملامت شنود .

غررالحكم : 8496


امام على عليه السلام :

سُنَّةُ اللِّئامِ قُبحُ الكلامِ .

شيوه فرومايگان ، زشتگويى است .

غررالحكم : 5551


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

مِن فِقهِ الرجُلِ قِلَّةُ كَلامِهِ فيما لا يَعنيهِ .

نشانه فهميدگى مرد اين است كه كمتر سخن بيهوده مى‏گويد .

بحارالانوار : 2 / 55 / 28


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

أكثَرُ الناسِ ذُنوباً أكثَرُهُم كلاماً فيما لا يَعنيهِ .

پُرگناه‏ترين مردم ، آنانند كه بيشتر بيهوده‌‏گويى مى‏كنند .

الترغيب و الترهيب : 3 / 540 / 51


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

إنّ الرجُلَ لَيَدنُو مِن الجَنَّةِ حتّى‏ ما يكونُ بينَهُ وبينَها إلّا قِيدُ رُمحٍ ،
فيَتَكلَّمُ بالكَلِمَةِ فَيَتباعَدُ مِنها أبعَدَ مِن صَنعاءَ .

آدمى (گاه) چندان به بهشت نزديك مى‏شود ، كه به اندازه نيزه‏اى با
آن فاصله‏دارد . پس‏سخنى‏مى‏گويد و به فاصله‏اى دورتر از صنعا ،
از بهشت دور مى‏شود .

الترغيب و الترهيب : 3 / 537 / 46


امام على عليه السلام - چون بر مردى گذشت كه زياده‏گويى مى‏كرد - :

إنّك تُملِي على‏ حافِظَيكَ كِتاباً إلى‏ رَبِّكَ ، فَتَكَلَّمْ بما يَعنيكَ ودَعْ ما لا يَعنيكَ .

بدان كه تو بر دو فرشته نگهبان اعمالت نوشته‏‌اى املا مى‏كنى و به سوى پروردگارت
مى‏فرستى . پس ، سخنانى بگو كه برايت سودمند باشد و از سخنان بيهوده دم فرو بند .

امالي صدوق : 37 / 4


امام على عليه السلام :

عَجِبتُ لِمَن يَتكلَّمُ بما لا يَنفَعُهُ في دُنياهُ ولا يُكتَبُ لَهُ أجرُهُ في اُخراهُ .

در شگفتم از كسى كه سخنانى مى‏گويد ، كه نه در دنيايش به او سود مى‏رساند
و نه در آخرتش براى او اجرى نوشته مى‏شود .

غررالحكم : 6283


امام على عليه السلام :

إيّاكَ والهَذَرَ ؛ فَمَن كَثُرَ كلامُهُ كَثُرَت آثامُهُ .

زنهار از ياوه‏‌گويى ؛ زيرا هر كه پرگو باشد ، گناهانش بسيار شود .

غررالحكم : 2637


امام حسين عليه السلام - خطاب به ابن عباس - :

لا تَتَكَلَّمَنَّ فيما لا يَعنيكَ فإنّي أخافُ علَيكَ الوِزرَ ، ولا تَتكَلَّمَنَّ
فيما يَعنيكَ حتّى‏ تَرى‏ لِلكلامِ مَوضِعاً .

هرگز سخن بيهوده مگوى ؛ زيرا بيم گناه براى تو دارم و سخن سودمند
نيز هرگز مگوى ، مگر اين كه براى آن سخن اثرى ببينى .

بحارالانوار : 78 / 127 / 10


امام صادق عليه السلام :

العالِمُ لا يَتَكلَّمُ بالفُضولِ .

دانا ، زياده‌‏گويى نمى‏كند .

مستدرك الوسائل : 9 / 33 / 10127


امام على عليه السلام :

إيّاكَ وفضولَ الكلامِ ؛ فإنّهُ يُظهِرُ مِن عُيوبِكَ ما بَطَنَ ،
ويُحَرِّكُ علَيكَ مِن أعدائكَ ما سَكَنَ .

از زياده‏گويى بپرهيز ، كه آن عيبهاى پنهان تو را آشكار مى‏سازد
و كينه‏هاى آرام گرفته دشمنانت را بر ضدّ تو تحريك مى‏كند .

غررالحكم : 2720


امام على عليه السلام :

طوبى‏ لِمَن ... أنفَقَ الفَضلَ مِن مالِهِ ، وأمسَكَ الفَضلَ مِن لِسانِهِ .

خوشا به حال كسى كه ... زيادى مال خود را انفاق كرد و زبانش را از زياده‌‏گويى
نگه داشت .

نهج البلاغه : حكمت 123


خضر عليه السلام - در سفارش هايش به موسى عليه السلام - :

لا تكونَنَّ مِكثاراً بالنُطقِ مِهذاراً ، فإنّ كَثرَةَ النُّطقِ تَشينُ العُلَماءَ ،
وتُبدي مَساويَ السُّخَفاءِ .

هرگز پرگو و ياوه‏‌گو مباش ؛ زيرا پرگويى ، دانايان را لكّه‌‏دار مى‏كند
و بديهاى سبك مغزان را آشكار مى‏سازد .

كنزالعمال : 44176


پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :

لا تُكثِرُوا الكلامَ بغيرِ ذِكرِ اللَّهِ ؛ فإنَّ كَثرَةَ الكلامِ بغَيرِ ذِكرِ اللَّهِ قَسوَةُ القَلبِ ،
إنّ أبعَدَ الناسِ مِن اللَّهِ القَلبُ القاسي .

در غير از ياد خدا ، بسيار سخن مگوييد ؛ زيرا بسيار گويى در جز ياد خدا ،
موجب سختدلى مى‏شود و دورترين مردم از خدا ، آدم سختدل است .

امالي طوسي : 3 / 1


امام على عليه السلام :

إيّاكَ وكَثرَةَ الكَلامِ ؛ فإنّهُ يُكثِرُالزَّلَلَ ويُورِثُ المَلَلَ .

زنهار از پرگويى؛ زيرا كه لغزشها را زياد مى‏كند و ملال مى‏آورد .

غررالحكم : 2680


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۶ ] [ مشاوره مديريت ]

حديث سكوت ، گفتن و .... شنيدن (3)


امام صادق عليه السلام :

عليك بالصمت، تعد حليما، جاهلا كنت او عالما، فان الصمت زين لك عندالعلما و سترلك عندالجهال.

عالم باشى يا جاهل ، خاموشى را برگزين تا بردبار به شمار آيى . زيرا خاموشى نزد دانايان زينت
و در پيش نادانان پوشش است

(مستدرك ،ج 9، ص17)


 چند حديث سكوت ، گفتن و شنيدن از :

حضرت ثامن الائمه ، امام علي بن موسي الرضا عليه السلام

ان الله‎ ‎يبغض القيل والقـال واضـاعة المـال و كثـرة السـؤال‎.

بدرستى كه خداوند, داد‎ ‎وفرياد وتلف كردن مال و پرخواهشى را دشمن مى دارد‏‎.‎

تحف العقول, ص 443
............................................................................................
عن‎ ‎الـرضـا(ع) انه كـان يقـول لاصحـابه: عليكم بسلاح الانبياء فقيل:‏
‏ و ما سلاح‎ ‎الانبياء؟ قال: الدعاء‎.

حضـرت رضا (ع) هميشه‎ ‎به اصحاب خـود مـى فـرمود: بر شما باد به اسلحه پيامبران!‏
‏ گفته شـد : اسلحه پيـامبـران‎ ‎چيست؟ فـرمـود: دعا‎.‎

اصـول كـافـى, ج 4, ص 214 ‏
..............................................................................................
ان من‎ ‎علامات الفقه: الحلم و العلم , و الصمت باب من ابواب الحكمة. ان الصمت يكسب ‏المحبة‎,‎
‎ ‎انه دليل على كل خير‎.

از نشانه هاى ديـن‎ ‎فهمـى , حلـم و علم است, و خاموشى درى از درهاى حكمت است.‏
‏ خـامـوشـى و سكـوت‎, ‎دوستـى آور و راهنمـاى هـر كـار خيرى است‎.‎

تحف العقول, ص 445‏
.........................................................................................................
يأتـى‎ ‎علـى الناس زمـان تكون العافية فيه عشرة اجزاء: تسعة منها فى اعتزال الناس
‏ و واحد‏‎ ‎فى الصمت‎.

زمانى بر مردم خواهد‎ ‎آمد كه درآن عافيت ده جزء است كه نه جزء آن در كناره گيرى از ‏مردم
‏ و يك جزء آن در‏‎ ‎خاموشى است‎.‎

تحف العقول, ص 446‏
................................................................................................
ليـس لبخيل راحة, و لا لحسـود لذة و لا لملـوك وفـاء ولا لكذوب مروة‎.

بخيل را آسايشى نيست‎ ‎و حسود را خوشى و لذتى نيست وپادشاهان را وفايى نيست و‏
‏ دروغگو را مروت و مردانگى‏‎ ‎نيست‎ .‎

تحف العقول, ص 450‏
..............................................................................................
اذا كذب الولاة حبس المطر, و اذا جار السلطان هانت‎ ‎الدوله,
و اذا حسبت الزكوة ماتت المواشى‎ ‎‎.

زمانـى كه حاكمان‎ ‎دروغ بگويند باران نبارد, و چون زمامدار ستم ورزد, دولت, خـوار ‏گردد.‏
‏ و اگر زكات‎ ‎امـوال داده نشود چهار پايان از بين روند‎.‎

بحارالانوار, ج 73, ص 373‏

 


ستمكارتراست آن كه آغاز به دشنام كند

عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيـمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَجَّاجِ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى ع
فِي رَجُلَيْنِ يَتَسَابَّانِ فَقَالَ الْبَادِى مِنْهُمَا أَظْلَمُ وَ وِزْرُهُ وَ وِزْرُ صَاحِبِهِ عَلَيْهِ مَا لَمْ يَتَعَدَّ الْمَظْلُوم

عـبد الرحمن بن حجاج از حضرت موسى بن جعفر عليه السلام> [ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۵ ] [ مشاوره مديريت ]


 

حديث سكوت ، گفتن و شنيدن (2)


پيامبر اسلام ( ص ) :

منْ سَرَّهُ انْ يَسْلم فَلْيلزم الصَّمْتَ

كسي كه مي خواهد سالم بماند بايد سكوت كند.

محجّة البيضاء، ج 5 / صفحه 193

 


پيامبر اسلام ( ص ) :

نجاةُ الْمؤمن في حفْظِ لسانِهِ

نجات مؤمن در پاسداري از زبان خويش است .

اصول كافي ، ج 2 / صفحه 114 ، باب الصمت و حفظ اللسان، حديث 9


امام صادق ( ع ) :

قال لُقمان لابْنهِ يا بُنيَّ! أنْ كُنت زَعَمْت أنَّ الْكلامَ منْ فِضَّةٍ فَانَّ السُّكوت من ذَهبٍ

لقمان به فرزندش گفت: فرزند عزيزم! اگر گمان مي كني سخن گفتن، نقره است به درستي كه سكوت، طلا است.

اصول كافي، ج 2 / صفحه 114؛ الحقائق في محاسن الاخلاق، صفحه 66

 

لقمان به فرزندش فرمود:

يا بُنيَّ قدْ نَدِمتُ علي الْكلامِ ولمْ أنْدم عَلي السُّكوتِ

فرزند عزيزم! چه بسا كه من در اثر گفتار پشيمان شده ام اما به خاطر سكوت افسوس نخورده ام.

المحاسن و المساوي بيهقي، ج 1 / صفحه 166

 


شخصي خدمت رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ رسيد و عرض كرد :

اخْبرني عنِ الْاسلام بِامرٍ لا اسْئَلُ عنْهُ احداً بعْدك، قال: قُل امنْتُ بِاللهِ ثُم اسْتَقِمْ؟ قلتُ فما أتَّقي؟ فَأؤمأَ بيَدِهِ الي لسانِهِ.

درباره اسلام (و دستورهاي آن) مطالبي بفرماييد كه بدان عمل كنم و نيازي نباشد كه از ديگران در اين باره بپرسم.
پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: بگو به خدا ايمان آوردم و در اين راه استوار باش.
ديگر بار پرسيد : از چه چيز خود را حفظ كنم؟
پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله و سلم ـ به زبان خود اشاره كرد، يعني از زبانت بترس و آن را كنترل كن.

محجّة البيضاء، ج 5 / صفحه 192

 

اميرمؤمنان ( ع ) :

لسانُ الْعاقل وراءَ قلْبِهِ و قلْب الْأَحْمق وراءَ لسانِهِ.

زبان عاقل در پشت قلب او جاي دارد و قلب احمق پشت زبان اوست.

نهج البلاغه صبحي صالح، صفحه 476، شماره 40

 

امام صادق ـ عليه السّلام ـ درباره فوايد خاموشي فرمود:

صمت و خاموشي طريقه اهل تحقيق و شعار كساني است كه :
با ديده بصيرت در حقايق ثابت و استوار جهان مي نگرند؛ كساني كه در حقايق ماسبق و زمانهاي گذشته غور و بررسي
كرده و حقايقي را بيان مي كنند كه قلم ها ننوشته و در كتاب ها نيامده است.

آن گاه فوايد و آثار سكوت را بر شمرده و مي فرمايد:
1. سكوت كليد هرگونه راحتي و آسايش دنيا و آخرت است.
2. موجب رضا و خشنودي خدا است.
3. باعث سبك شدن حساب انسان در روز قيامت است.
4. وسيله محفوظ ماندن از خطاها و لغزش ها است.
5. براي جاهل پرده و ساتر، و براي عالم زينت است.
6. وسيله اي است براي قطع شدن هوي و هوس هاي نفساني.
7. وسيله رياضت نفس است.
8. وسيله درك حلاوت و لذّت عبادت و مناجات با پروردگار است.
9. قساوت و سختي دل را از بين مي برد.
10. وسيله اي است براي كسب حيا و پرهيزكاري.
11. سبب زياد شدن تدبّر و تعقّل و مروّت و مردانگي است.
12. موجب فهم و كياست و عقل انسان مي شود.

سپس امام صادق ـ عليه السّلام ـ فرمود: اكنون كه به فايده هاي سكوت آگاه شدي، پس دهان فروبند و تا مجبور نشدي
لب به سخن مگشاي، به ويژه اگر كسي را پيدا نكني كه براي خدا و در راه خدا با او گفتگو كني.
آنگاه فرمود: وسيله هلاكت و نجات مردم سخن گفتن و سكوت است. پس خوشا به حال كسي كه توفيق شناخت سخن خوب و بد را
پيدا كند و به فوايد و آثار پسنديده كم گويي و سكوت آگاه گردد، زيرا سكوت از اخلاق انبياي الهي و شعار بندگان برگزيده
خداوند است و اگر كسي ارزش و قدر كلام را بداند بيجا سخن نمي گويد و سكوت را شعار خود قرار مي دهد و كسي كه
بر لطايف سكوت آگاهي و اشراف داشته باشد و صمت و خاموشي را امين خزاين و اسرار دل خويش قرار دهد چنين شخصي گفتار
و خاموشي اش هر دو عبادت مي شود و كسي جز خدا به حقيقت اين عبادت آگاهي ندارد.

مصباح الشريعه، باب 27

 


الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :

النُّطقُ راحَةٌ للرُّوحِ ، والسُّكوتُ راحَةٌ للعَقلِ .

امام صادق عليه السلام :

سخن ، آرامبخش جان است و خاموشى آرامبخش خرد .

منتخب ميزان الحكمه بخش48

 


الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :

لا يَزالُ العَبدُ المؤمنُ يُكتَبُ مُحسِناً مادامَ ساكِتاً ، فإذا تَكَلَّمَ كُتِبَ مُحسِناً أو مُسِيئاً .

امام صادق عليه السلام : بنده مؤمن تا زمانى كه خاموش است ، نيكوكار قلمداد مى‏شود

. اما چون سخن گويد ، يا نيكوكار رقم مى‏خورد يا بدكار .

منتخب ميزان الحكمه بخش48

 

امام صادق عليه‏السلام :

مَنْ اَحْصى عَلى اَخيهِ الْمُؤْمِنِ عَيْبا لِيَعيبَهُ بِهِ يَوْما ما كانَ مِنْ اَهْلِ هذِهِ الآيَةِ قالَ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ: اِنَّ الَّذينَ يُحِبّونَ اَنْ
تَشيعَ الْفِاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنوا لَهُمْ عَذابٌ اَليمٌ فِى الدُّنْيا وَ الاْآخِرَةِ وَ اللّه‏ُ يَعْلَمُ وَ اَ نْتُمْ لا تَعْلَمونَ

هر كس درصدد عيب‏جويى برادر مؤمنش برآيد، تا با آن روزى او را سرزنش كند، مشمول اين آيه است:
كسانى كه دوست دارند، زشتى‏ها در ميان مردم با ايمان شيوع پيدا كند، عذاب دردناكى براى آنان در دنيا و
آخرت خواهد بود و خداوند مى‏داند و شما نمى‏دانيد.

مستدرك الوسايل، ج 9، ص 110، ح 10379

 

امام على عليه‏السلام :

أيُّهَا النّاسُ فِى الاِْنْسانِ عَشْرَ خِصالٍ يُظْهِرُها لِسانُهُ: شاهِدٌ يُخْبِرُ عَنِ الضَّميرِ وَ حاكِمٌ يَفْصِلُ بَيْنَ الْخِطابِ وَ ناطِقٌ يُرَدُّ
بِهِ الْجَوابُ وَ شافِعٌ يُدْرَكُ بِهِ الْحاجَةُ وَ واصِفٌ يُعْرَفُ بِهِ الاَْشْياءُ وَ أَميرٌ يَأْمُرُ بِالْحَسَنِ وَ واعِظٌ يَنْهى عَنِ الْقَبيحِ وَ مُعِزٌّ
تُسَكَّنُ بِهِ الاَْحْزانُ وَحاضِرٌ تُجْلى بِهِ الضَّغائِنُ وَ مونِقٌ تَلْتَذُّ بِهِ الاَْسْماعُ

اى مردم! انسان ده خصلت دارد كه زبان او آنها را آشكار مى‏سازد: زبان، گواهى است كه از درون خبر مى‏دهد.
داورى است، كه به دعواها خاتمه مى‏دهد. گويايى است كه به‏وسيله آن به پرسش‏ها پاسخ داده مى‏شود.
واسطه‏اى است كه با آن حاجت برآورده مى‏شود. وصف كننده‏اى است كه با آن اشياء شناخته مى‏شود.
فرماندهى است كه به نيكى فرمان مى‏دهد.پند دهنده‏اى است كه از زشتى باز مى‏دارد.
تسليت دهنده‏اى است كه غم‏ها با آن آرامش مى‏يابد. حاضرى است كه با آن كينه‏ها برطرف مى‏شود
و دلربايى است كه گوش‏ها با آن از لذّت برخوردار مى‏شوند

كافى، ج 8 ، ص 20، ح 4

 


قالَ الإمامُ جَعْفَرُ بنُ محمّد الصّادقُ (عليه السلام) :


الصَّمْتُ كَنْزٌ وافِرٌ، وَ زَيْنُ الْحِلْمِ، وَ سَتْرُالْجاهِلِ.


حضرت امام جعفر صادق (عليه السلام) فرمود:


سكوت همانند گنجى پربهاء، زينت بخش حلم و بردبارى است; و نيز سكوت، سرپوشى بر آبروى شخص نادان و جاهل مى باشد.


مستدرك الوسائل: ج 9 ص 16 ح 4.


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۴ ] [ مشاوره مديريت ]

روش هاي نوين تدريس

● تعريف روش:

« روش در مقابل واژه ي لاتيني «متد » به كار مي رود ، وواژه ي متد در فرهنگ فارسي « معين » و فرهنگ انگليسي به فارسي «آريانپور »به :روش ، شيوه ،راه ،طريقه ، طرز ، اسلوب معني شده است . به طور كلي «راه انجام دادن هر كاري » را روش گويند .روش تدريس نيز عبارت از راه منظم ،با قاعده و منطقي براي ارائه درس مي باشد .

▪ تقسيم بندي روش تدريس :

۱) روشهاي تاريخي

۲) روشهاي نوين « صفوي ، ص ۲۳۹، ۱۳۷۰)

« اصطلاح تدريس ،اگر چه در متون علوم تربيتي مفهومي آشنا به نظر مي رسد ،اكثر معلمان و مجريان برنامه هاي درسي با معني و ماهيت درست آن آشنايي دارند . برداشتهاي مختلف معلمان از مفهوم تدريس مي تواند در نگرش آنان نسبت به دانش آموزان و نحوه ي كار كردن با آنها تأثيرمثبت يا منفي بر جاي گذارد . برداشت چند گانه از مفهوم تدريس مي تواند دلايل مختلفي داشته باشد ؛از مهمترين آنها ضعف دانش پايه و اختلاف در ترجمه و برداشت نادرست معلمان از ديدگاههاي مختلف تربيتي است. گاهي آشفتگي و اغتشاش در درك مفاهيم تربيتي به حدي است كه بسياري از كارشناسان ، معلمان و دانشجويان اين رشته مفاهيمي چون پرورش ، آموزش ،تدريس و حرفه آموزي را يكي تصور مي كنند وبه جاي هم به كار مي برند . اين مفاهيم اگر چه ممكن است در برخي جهات وجوه مشترك و در هم تنيده داشته باشند ، اصولاً مفاهيم مستقلي هستند و معناي خاص خود را دارند .

پرورش يا تربيت «جرياني است منظم و مستمر كه هدف آن هدايت رشد جسماني ، شناختي ، اخلاقي و اجتماعي يا به طور كلي رشد همه جانبه شخصيت دانش آموزان در جهت كسب و درك معارف بشري و هنجارهاي مورد پذيرش جامعه و نيز كمك به شكوفا شدن استعداد آنان است » (سيف ،۱۳۷۹ ، ۲۸ ) . بر اساس چنين تعريفي پرورش يك نظام است ، نظامي كه كاركرد اساسي اش شكوفا كردن استعداد و تربيت شهرونداني است كه هنجارهاي مورد پذيرش جامعه راكسب كنند و متعهد به ارزشهاي آن باشند . حتي بسياري از صاحب نظران تربيتي كاركردي فراتر از كاركرد ذكر شده براي پرورش قائلند و معتقدند كه القاي ارزشها و سنتها و اخلاقيات پذيرفته شده جامعه به افراد يكي از قديمي ترين ديدگاه پرورشي است ، به جاي چنين كاركردي ،نظام تربيتي بايد رشد مهارتهاي شناختي از قبيل تفكر انتقادي ، تحليل ارزشها و مهارتهاي گروهي را در كانون كاركردهاي خود قرار دهد تا زمينه ي مردم سالاري در جامعه فراهم شود . (ميلر ،۱۹۸۳) گروهي ديگر نيز بر اين باورند كه نظام تربيتي بايد عامل تغيير و تحول اجتماعي باشد . (فريره ، ۱۹۷۲ )

تحليل مفاهيم و كاركردهاي ذكر شده نشان مي دهد كه به هيچ وجه نمي توان مفهوم «پرورش » را با مفاهيمي چون آموزش ،تدريس و يا حرفه آموزي يكي دانست .پرورش مفومي كلي است كه مي تواند ساير مفاهيم را در درون خود جاي دهد .

مفهوم آموزش برخلاف پرورش يك نظام نيست ، بلكه آموزش فعاليتي است هدفدار واز پيش طراحي شده ،كه هدفش فراهم كردن فرصتها و موقعيت هايي است امر يادگيري را در درون يك نظام پرورشي تسهيل كند و سرعت بخشد .بنابراين آموزش وسيله اي است براي پرورش ، نه خود پرورش .آموزش يك فعاليت مشخص و دقيق طراحي شده است ؛پس هدفهاي آن دقيق تر و مشخصتر و زودرستر از هدفهاي پرورشي است .آموزش ممكن است با حضور معلم ويا بدون حضور معلم از طريق فيلم ،راديو ،تلويزيون و ساير رسانه ها صورت گيرد .

مفهوم تدريس به آن قسمت از فعاليت هاي آموزشي كه با حضور معلم در كلاس درس اتفاق مي افتد اطلاق مي شود . تدريس بخشي از آموزش است و همچون آموزش يك سلسله فعاليت هاي منظم ، هدفدار واز پيش تعيين شده را در بر مي گيرد و هدفش ايجاد شرايط مطلوب يادگيري از سوي معلم است . به آن قسمت از فعاليت هاي آموزشي كه به وسيله ي رسانه ها و بدون حضور و تعامل معلم با دانش آموزان صورت مي گيرد به هيچ وجه تدريس گفته نمي شود. بنابر اين آموزش معنايي عامتر از تدريس دارد . به عبارت ديگر مي توان گفت هر تدريسي آموزش است ،ولي هر آموزشي ممكن است تدريس نباشد . چهار ويژگي خاص در تعريف تدريس وجود دارد كه عبارتند از :

الف ) وجود تعامل بين معلم و دانش آموزان

ب) فعاليت بر اساس اهداف معين واز پيش تعيين شده

ج ) طراحي منظم با توجه به موقعيت و امكانات

د) ايجاد فرصت و تسهيل يادگيري . » ( شعباني ،ص ۹ ، ۱۳۸۲)

● تعريف تدريس :

« تدريس عبارت است از تعامل يا رفتار متقابل معلم و شاگرد ، بر اساس طراحي منظم و هدفدار معلم ،براي ايجاد تغيير در رفتار شاگرد . تدريس مفاهيم مختلف مانند نگرشها ، گرايشها ،باورها ، عادتها و شيوه هاي رفتار وبه طور كلي انواع تغييراتي راكه مي خواهيم در شاگردان ايجاد كنيم، دربر مي گيرد .» (ميرزا محمدي ،ص ۱۷ ، ۱۳۸۳)

● روش هاي نوين تدريس:

▪ روش كنفـــــرانس ( گــــرد هم آيي )

«اين روش با روش سخنراني تفاوت دارد زيرا در روش سخنراني، معلم مسئول دادن اطلاعات به دانش آموزان است. در حاليكه در اين روش اطلاعات توسط دانش آموزان جمع آوري و ارائه مي گردد. اين روش مي تواند مشخص كند كه دانش آموزان تا چه اندازه مي دانند. اين روش يك موقعيت فعال براي يادگيري به وجود مي آورد. نقش معلم در كنفرانس صرفاً هدايت و اداره كردن جلسه و جلوگيري از مباحثاتي است كه منجر به انحراف از موضوع كنفرانس و روال منطقي آن شود. اين روش براي كليه دروس وسنين مختلف كاربرددارد.

▪ روش شاگــــرد ـ استــــادي

قدمت اين روش به زماني كه انسان مسئوليت آ موزش دهي انسانهاي ديگر را چه از طريق غيررسمي و چه از طريق رسمي به عهده گرفت ،مي رسد .و قدمت آن به صدر اسلام برمي گردد مسجد نخستين موسسه اي بود كه چنين سيستمي را براي تعليم و تربيت مسلمانها به كار برده است. از روشهاي تعليمي كه در روش شاگرد ـ استادي حائز اهميت است , روش حلقه يا مجلس است, كه پيامبر عظيم الشان اسلام از اين روش به مردم آن زمان آموزش مي داد. همه افراد در كودكي دوست دارند نقشي غير از نقش واقعي خود بازي كنند , روش شاگرد ـ استادي به اين نقش خيالي, جامه عمل مي پوشاند. در اين روش به دانش آموزان اجازه داده مي شود كه نقش معلم را ايفا كنند. هدف اساسي اين روش آن است كه شاگرد , معلم گردد و از اين طريق تجارب تازه و ارزشمندي به دست آورد .در اين روش ,در صورت فقدان معلمان متخصص, تعداد زيادي از دانش آموزان مهارت خاص را آموخته اند و مي توان از آنها استفاده كرد.

▪ روش چند حســـي ( مختلط )

استفاده از اين روش مستلزم به كار گرفتن همه حواس است و جريان يادگيري از طريق تمام حواس صورت مي گيرد . از طريق كار بست اين روش مي توان , مطالب و مهارتها را درك كرد , ارتباط موثرتري برقرار كرد , مهارتها و مطالب را از يك موقعيت به موقعيت ديگر تعميم داد. در يادگيري روش چند حسي به طور كلي از همه حواس استفاده مي شود, به بيان ديگر ,يادگيري بصري كه ۷۵ % از مجموع ياد گيري ما از طريق ديدن است , يادگيري سمعي كه ۱۳ % از مجموع يادگيري ما از طريق شنيدن است , لمس كردن , كه ۶% از مجموع يادگيري ما از طريق لمس كردن است , چشيدن كه ۳% از مجموع يادگيري ما از طريق چشيدن است و بوييدن كه ۳% از مجموع يادگيري از طريق بوييدن است.

▪ روش حل مسئلــــه

اين روش يكي از روشهاي فعال تدريس است. اگر نظام آموزشي بخواهد توانايي حل مسئله را به دانش آموزان ياددهد, (البته مسئله به معني مشكل و معضل نيست, به بيان ديگر مسئله موضوعي نيست كه براي ما مشكل ايجاد كند, بلكه رسيدن به هدف در هر اقدامي, به نوعي حل مسئله است, (خورشيدي , غندالي , موفق, ۱۳۷۸) در اين روش آموزش در بستر پژوهش انجام مي شود و منجر به يادگيري اصيل و عميق و پايدار در دانش آموزان مي شود. در اين روش ابتدا معلم بايد مسئله را مشخص, سپس به جمع آوري اطلاعات توسط دانش آموزان پرداخته شود, و بعد از جمع آوري اطلاعات بر اساس اطلاعات جمع آوري شده دانش آموزان فرضيه سازي و در نهايت فرضيه ها را ازمون و نتيجه گيري شود. اگر روش حل مسئله درست انجام شود مي تواند منجر به بارش يا طوفان فكري گردد. يعني اگر معلم روش تدريس حل مسئله را به درستي انجام دهد, دانش آموزان مي كوشند تا براي حل مسئله با استفاده از تمام افكار و انديشه هايي كه دارند, در كلاس راه حلي بيابندو آن را ارائه دهند. به بيان ديگر اگر معلم در روش تدريس حل مسئله به درستي عمل كند, منجر به روش تدريس بارش مغزي نيز مي شود. به طور كلي اگر نظام آموزش و پروش بخواهد در جهت تقويت زمينه هاي بالقوه خلاقيت نقش مهمي ايفا كند همانا بست روشهاي تدريس حل مسئله و بارش فكري در كلاس درس توسط معلمان است.

▪ روش پـــــروژه اي

روش تدريس پروژه اي به دانش آموزان امكان مي دهد تا قدرت مديريت, برنامه ريزي و خود كنترلي را در خودشان ارتقاء بخشند. در اين روش دانش آموزان مي توانند با توجه به علاقه ي خود موضوعي انتخاب و به طور فعالانه در به نتيجه رساندن آن موضوع شركت نمايند. براين اساس در اين روش دانش آموزان ياد مي گيرند كه چگونه به طور منظم و مرحله اي كاري را درس انجام دهند و اين روش باعث تقويت اعتماد به نفس در دانش آموزان مي شود زيرا بين آنها و معلم رابطه صحيح آموزشي بر قرار است و در نهايت اين روش باعث تقويت همكاري, احساس مسئوليت, انضباط كاري صبر و تحمل در انجام امور و تحمل عقايد ديگران و مهارتهاي اساسي پژوهش در دانش آموزان مي شود.

▪ شيــــــوه سخنــــــراني

معلم به طور شفاهي اطلاعات و مفاهيم را , در عرض مدتي كه ممكن است از چند دقيقه تا يك ساعت يا بيشتر طول بكشد, در كلاس ارائه مي دهد. در سخنراني مي توان معلم را با عنوان پيام دهنده و دانش آموز را به عنوان پيام گيرنده تصور كرد. از اين نظر سخنراني شيوه اي است يك سويه, براي انتقال اطلاعات, كه معمولاً فراگير در آن نقش غير فعالي دارد. محتواي سخنراني را معلم قبل از ورود به كلاس تعيين مي كند.

▪ شيوه بازگويـــي

بازگويي شيوه اي است كه معلم بكار مي برد تا فرگير را در بياد سپردن اشعار, قواعد, فرمولها, تعاريف و اصطلاحات تشويق كند. در بازگويي معمولاً معلم از دانش آموز انتظار دارد كه موضوع بياد سپرد را كلمه به كلمه بيان كند. شيوه بازگويي مطالب, با آنكه اغلب در كلاسها مورد استفاده قرار مي گيرد, ولي متاسفانه ضرورتاً دلالت بر تحقق يادگيري نمي كند. كاربرد اين شيوه تنها نشان مي دهد كه دانش آموز مطالب مورد نظر را بياد سپرده است. گاهي هدف معلم اساساً اين است كه دانش آموز موضوعي را بخاطر بسپارد تا براي درك مفهوم خاصي از آن را بكار برد, در اين روش صورت بكار گرفتن اين شيوه ممكن است مفيد باشد.

▪ شيـــــوه پــــرسش و پاســـــخ

شيوه پرسش و پاسخ شيوه اي است كه معلم به وسيله آن فراگير را به تفكر در باره مفهومي جديد يا بيان مطالبي فرا گرفته شده نشويق مي كند. معلم, وقتي كه مي خواهد مفهوم دقيقي را در كلاس مطرح نمايد يا توجه فراگيران را به موضوعي جلب كند شيوه پرسش و پاسخ را به كار مي برد و نيز بدين وسيله فراگير را تشويق مي كند تا اطلاع خود را درباره موضوعي بيان كند ممكن است براي مرور كردن مطالبي كه قبلاً تدريس شده اند مفيد باشد, يا وسيله خوبي براي ارزشيابي ميزان درك فراگير از مفهوم مورد نظر باشد.

▪ شيوه تمــــريني

معلم معمولاً بوسيله تمرين, فراگير را به تكرار مطلب يا كاربرد آن تشويق مي كند تا فراگير در موضوع مورد نظر تبحر لازم را كسب كند. مثلاً معلم انگليسي از فراگير مي خواهد كه با تكرار شفاهي اصطلاحات, تلفظ صحيح آنها را فراگيرد, يا بعد از يافتن طرز ساختن جملات شرطي, پنج جمله شرطي بسازد. ممكن است معلم رياضي , پس از درس دادن مفهوم مشتق و طرز مشتق گيري از توابع, از دانش آموزان بخواهد كه ده مسئله در رابطه با اين موضوع حل كنند. در تمام موارد بالا معلم, با استفاده از شيوه تمريني, دانش آموزان را به تكرار يا كاربرد مفاهيم مورد نظر تشويق مي كند.

▪ شيـــــوه بحثــــي

در شيوه بحثي, دانش آموزان فعالانه در يادگيري شركت مي كنند و مفهوم مورد نظر را از يكديگر مي آموزند. در اين شيوه معلم را مي توان به عنوان محرك, شروع كننده بحث و راهنما تصور كرد. معلم طوري سوال يا مسئله را مطرح مي كند كه دانش آموزان را به پاسخگويي يا حل مسئله تشويق كند. اين شيوه در دو مورد زير, كاربرد خاصي دارد:

۱) موقعي كه معلم مي خواهد مفهوم جديدي را به فراگيران بياموزد ( مانند موقعيت بالا )و انتظار دارد كه همه آنها مفهوم را به شكلي واحد در يابند در اين صورت معلم سعي مي كند كه بحث را به جهتي بكشاند كه شكل صحيح مفهوم از آن نتيجه گيري شود.

۲) هدف معلم اين است كه ذهن دانش آموز را به تكاپو وجستجو وادارد. در اين صورت معلم مسئله اي را عنوان مي كند كه تا دانش آموزان راه حل آن را پيشنهاد كنند. در اين موقعيت معلم سعي مي كند كه موضوع بحث را به دلخواه خود كنترل نكند, تا راه حلي را كه خود در نظر دارد به كلاس تحميل نكرده باشد.

▪ شيــــوه نمايشــــي

در اين شيوه معلم معمولاً, براي فهماندن مطلبي خاص به فرا گيران, از وسايل و اشياء گوناگون استفاده مي كند. در صورتي كه معلم نتواند براي فهماندن مطلب درسي آزمايش انجام دهد, شيوه نمايشي مي تواند شيوه خوبي براي روشن تر كردن مفهوم براي فراگيران باشد.

▪ شيــــوه آزمايشـــي ( روش اجرا كردن يا يادگيري بوسيله عمل )

آزمايش فعاليتي است كه در جريان آن فراگيران با به كار بردن وسايل و مواد بخصوصي در باره مفهومي خاص عملاً تجربه كسب مي كنند. آزمايش معمولاً در آزمايشگاه انجام ميگيرد, اما نداشتن آزمايشگاه مجهز يا وسايل مناسب در مدرسه نبايد دليلي براي انجام ندادن آزمايش در كلاس وسايل بسيار ساده اي لازم است كه معلم و حتي دانش آموز مي تواند به آساني آنها را تهيه كند. آزمايش, گاهي به منظور آشنا كردن دانش آموزان با جنبه هاي عملي يك مفهوم, مورد استفاده قرار مي گيرد. براي اينكار معلم دستور عمل انجام آزمايش را در اختيار فراگيران مي گذارد و انتظار دارد كه دانش آموزان با استفاده از دستور كار سرانجام به نتيجه يكساني برسند. در موارد ديگر آزمايش به منظور فراهم آوردن محيطي مناسب براي حل مسئله تلقي مي شود. در اينصورت معلم جهت كلي فعاليت را مشخص مي كند و فراگيران را بر آن مي دارد تا در اجراي آزمايش به طور مستقل تصميم گيري و نتيجه گيري كنند. آزمايش براي تدريس مفاهيم علوم تجربي به ويژه فيزيك, بسيار لازم است و بدون آن دانش آموز نمي تواند مفاهيم مورد نظر را به درستي فراگيرد.

▪ شيــــوه گـــــردش علمـــــي

گردش علمي به دانش آموزان امكان مي دهد كه از طريق مشاهده طبيعت, وقايع, فعاليت ها, اشياء و مردم تجزيه علمي بدست آورد. در گردش علمي دانش آموزان با مشاهده واقعيتها مي توانند مفاهيمي را كه در در كلاس مورد بحث قرار مي گيرد, بهتر در ذهن خود بپرورانند و معلم مي تواند با استفاده از اين شيوه كنجكاوي فراگيران را درباره موضوعي خاص بر انگيزد. در بعضي موارد, مي توان از گردش علمي براي جمع آوري اطلاعات لازم براي انجام گرفتن آزمايش, يا يك پروژه, بهره گرفت. مثلاً اگر هدف درس( شناختن كانيهاي داراي ارزش اقتصادي ) باشد مي توان دانش آموزان را به چند معدن برد تا كانيهاي مختلف را جمع آوري كنند و آنها را در كلاس, بعد از آزمايشهاي لازم, بشناسند.

▪ استفاده از منابـــــع ديداري و شنيــــداري

استفاده از منابع ديداري و شنيداري در تدريس را در حقيقت نمي توان شيوه مستقل و مجزا دانست. معلم در هر گونه تدريسي ميث تواند از وسايل ديداري و شنيداري كمك بگيرد. گاهي مي توان در تدريس از وسايلي نظير راديو , تلويزيون و ضبط و پخش صوت, نمودار و نقشه استفاده كرد. مثلاً معلم در هنگام سخنراني ممكن است از عكس استفاده كند, يا براي نمايش دادن يك رابطه علمي از نمودار كمك بگيرد. در مواردي كه معلم مي خواهد يك موضوع اجتماعي را تدريس كند, ممكن است بحث راديويي مناسبي را كه روي نوار ضبط شده است براي فراگيران پخش كند.به طوركلي كاربرد صحيح منابع ديداري و شنيداري براي بر انگيختن كنجكاوي دانش آموزان و تشويق آنها به فراگيران بسيار موثر است.

▪ الگــــوي كاوشگــــري به شيوه حقـــــوقي

اين الگو براي كمك به دانش آموزان در بررسي مسايل اجتماعي از قبل عدالت , برابري, فقر, قدرت, تقويت رشد عمومي و اجتماعي آنها براي توجيه و حل اينگونه مسايل به شيوه مذاكره است. در اين الگو معلم آغازگر, كنترل كننده جو براي ايجاد يك فضاي مثبت كاري و عقلي, باز و پويا است و به فراگيران تفهيم مي كند كه يكديگر را مستقيم ارزيابي ننمايند, و به عقايد و نظرات همديگر احترام بگذارند. اين الگو بيشتر براي دوره هاي دبيرستان و دانشگاه كاربرد دارد و در نهايت باعث تقويت روحيه همدلي, قضاوت منطقي در خصوص مسائل اجتماعي تحليل مناسب مسائل روز و تقويت كار دسته جمعي در دانش آموزان مي شود. مثال: فرض كنيد بعضي از دانش آموزان با سهميه اي شدن كنكور سراسري مخالف هستند , معلم از طريق شركت سهامي فكر با دانش آموزان به بررسي اين مهم مي پردازد و در نهايت به كمك خود دانش آموزان آنها را قانع مي نمايد.

▪ الگــــوي آمــــوختن كنتـــــرل خود

هدف اين الگو ايجاد تغيير رفتار مناسب در دانش آموزان است. مثال: دانش آموزي كه در امتحان دچار اضطراب مي شود يا از درس رياضي مي ترسد, به او مي آموزد كه چگونه رفتار خود را تغيير داده و موجب كاهش اين اضطراب و ترس در خود شود. در اين الگو معلم حامي دانش آموزان است و يك فضاي مثبت ايجاد مي كند تا آنها به اصلاح رفتار خود بپردازند. اين الگو در سنين مختلف و همه دوره هاي تحصيلي كاربرد دارد, و در نهايت دانش آموزان را قادر به توصيف, توضيح, پيش بيني, كنترل و تغيير رفتار خود مي نمايد. بطور كلي معلم از طريق اين الگو مي تواند تغييرات مطلوب را در رفتار دانش آموزان ايجاد نمايد.

▪ الگــــــــوي ايفاي نقش

هدف اين الگو ,رشد همدلي با ديگران و بررسي مسايل وواقعيت ها و ارزشهاي اجتماعي در عمل است. اين الگو مي تواند باب افتتاح گفتگو در باره ي ارزشها و چگونگي اثر آنها در زندگي روزانه باشد . در اين الگو معلم مسئول شروع و هدايت دانش آموزان است. به نحوي كه آنها را قادر به تحليل رفتار, ارزشهاي فردي, همدلي, حل مسائل ميان فردي ,نقش ارزشها در مسائل اجتماعي و آسودگي در ابراز عقايد نمايد. اين الگو در همه برنامه هاي آموزشي و پرورشي و سنين مختلف كار برد دارد. بطور كلي اين الگو باعث افزايش فهم دانش آموزان در بهبود و گسترش ارزشهاي اجتماعي مي شود. براي مثال: معلم مي تواند از طريق اين الگو مسائل خوب و بد اجتماعي و يا رفتارهاي خوب و بد را توسط دانش آموزان به نمايش بگذارد و سپس در مورد آن به كمك فراگيران به بحث و ارزشيابي بپردازد. بدين ترتيب معلم از طريق عمل ( نمايش ) به بررسي مسائل اجتماعي, رفتاري و ارزشيابي آن توسط دانش آموزان مي پردازد.

▪ روش كارگاهـــــــي

روش تدريس كارگاهــــي يكي از روشهاي موثر ياددهي و يادگيري است كه در بيشتر موارد با روش سخنراني,سمينار, كنفرانس و سمپوزيوم يكسان بكار برده مي شود. براي درك بهتر روش كارگاهي ابتدا به مفاهيم ذكر شده مي پردازيم و سپس روش كارگاهي را شرح مي دهيم.

▪ روش سخنــــراني

۱) سمينـــــار

عده اي صاحب نظر هستند, كه دور هم جمع شده و تبادل نظر مي كنند. (البته تعداد افراددر سمينار محدود باشد, حداكثر ۱۰۰نفر كه به گروههاي كوچك ۱۰الي ۱۵نفري تقسيم مي شود و تبادل نظر مي كنند و در نهايت كل گروهها به تبادل نظر مي پردازند )

۲) كنفــــــــرانس

محققي به نظريه اي رسيده است, آن را براي ديگران مطرح مي كند.

۳) سمپـــــــوزيــــــوم

مانند سمينار است و تنها تفاوت آن با سمينار در اين است كه افرادي كه در سمپوزيوم شركت مي كنند تخصصي تر سطح آگاهي آنها از ديگران برتر است ( در سطح بالاتري از سمينار قرار دارد.)

▪ روش تدريس كارگاهـــــي:

۱) مــــــــرحله ارايه درس كــــــوتاه

اين مرحله مباني نظري مورد بحث توسط مدرس كارگاه تبيين و تحليل مي شود.

۲) مــــرحله فعاليت و كار

دانش آموزان, دانشجويان و يا كارورزان و مربيان شركت كننده در كارگاه به گروههاي كوچك ۲ الي ۳ نفره يا انفرادي تقسيم و بر روي موضوعات تعيين شده فعاليت مي نمايند.

۳) مـــرحله مشاركت

در اين مرحله مجدداً دانش آموزان شركت كننده در كارگاه كه به گروههاي ۲ الي ۳ نفره يا انفرادي تقسيم شده بودند, دور هم جمع مي شوند, كه به بحث و بررسي جمع بندي موضوعات تعيين شده مي پردازد. ( حداكثر زمان اين مرحله از كل زمان كارگاه است). بديهي است كه در اجراي كلاس كارگاه آموزش بايد از روش مهارت آموزي (ابتدا و انتهاي فعاليت كاملاً مشخص شده است) سود جست. كاربست روش تدريس كارگاهي مي تواند نتايج آموزش را تضمين كند. البته با رعايت نكات زير:

۴) مرحله درسي كوتاه و فشرده:

الف) معلم ابتدا اهداف و انتظاراتي كه از كارورزان و دانش آموزان دارد, دقيقاً بيان و تحليل مي نمايد و از طريق آزمون تشخيصي, رفتار ورودي آنها را مي سنجد.

ب) معلم مباني نظري هر محور كلي را در سالن عمومي تبيين و تحليل نموده و به رفع اشكالات كارورزان يا دانش آموزان در ابعاد نظري مي پردازد . البته بهتر است قبل از تشكيل كارگاه مباني نظري را ( به منظور تسلط دانش آموزان ) براي آنها ارسال كند.

ج) سپس معلم ( مدرس) دانش آموزان را به گروههاي كوچك كاري تقسيم نموده و يك نفر به عنوان مسئول و گزارشگر و يك نفر به عنوان منشي انتخاب كه جلسات كارگاهي را اداره و نكات كليدي را يادداشت نمايند.

د) زمان بهينه براي اين مرحله حداكثر معادل كل زمان كارگاه آموزشي است.

۵) مرحله فعاليت گروهي و انجام وظايف انفرادي:

الف) در اين مرحله كار مسئول گروه كاري , همانا استخراج مفاهيم كليدي بر اساس مباحثات همه كارورزان است, سپس منشي گروه كاري كليه نكات كليدي را (كه در مورد توافق اكثريت گروه است) نوشته و طبقه بندي مي نمايد. شايسته است كه منشي جلسه كليه نكات مطروحه را بر روي تابلو نوشته تا كليه دانش آموزان آنها را مشاهده و سرانجام پس از نهايي شدن روي كاغذ منعكس نمايد.

ب) زمان بهينه براي اين مرحله حداكثر معادل كل زمان كارگاه آموزشي است.

ج) محل تشكيل گروههاي كاري بايد جدا از يكديگر باشد.

۶) مرحله مشاركت و جمع بندي:

الف) كليه دانش آموزان در سالن عمومي جمع شده و سپس مسئولين گروههاي كاري به ترتيب گزارشي از نتايج مباحثات بر روي موضوعات مطروحه را ارائه و سپس نكات كليدي مشخص و توصيه هاي كاربردي به عمل مي آورند.

ب) زمان بهينه براي اين مرحله همان حداكثر معادل كل زمان كارگاه آموزشي است. در پايان يعني مرحله ارزشيابي و بازخورد كارگاه, مدرس به اجراي آزمون پس خروجي پرداخته و آن را با آزمون پيش ورودي مقايسه مي نمايد و نگرش دانش آموزان را نسبت به كارگاه ( البته بدون ذكر نام ) دريافت مي كند.

▪ الگـــــوي دريافت مفهـــــوم

اين الگو براي ياد دادن نحوه طبقه بندي كردن, نحوه فكر كردن و چگونگي دريافت مفهوم به دانش آموزان اهميت دارد. در اين الگو معلم به عنوان حامي و هدايت گر فرضيه هاي دانش آموزان است به نحوي كه از قبل مفاهيم را انتخاب و در نمونه هاي مثبت و منفي سازمان مي دهد و فراگيران را جهت نيل به اين مفهوم هدايت مي كند. اين الگو دانش آموزان قادر به مفهوم سازي پيشرفته, مفاهيم خاص, استدلال استقرايي, تسلط و آگاهي به چشم اندازها, دورنماها, تحمل ابهام و حساسيت به استدلال منطقي در ارتباطات مي نمايد. مراحل الگوي تدريس دريافت مفهوم به شرح زير است:

ـ عـــرضه مطالب و شناسايي مفهــــوم

ـ آزمـــون دستيابــي به مفهـــــوم

ـ تحليل راهبــردهاي تفكــر

▪ الگــــوي تفكـــــر استقرايــــي

اين الگو باعث بهبود ظرفيت تفكر, گردآوري, سازماندهي و كنترل اطلاعات و نام گذاري مفاهيم ميشود. به بيان ديگر اين الگو بتعث گرآوري اطلاعات سازماندهي و كنترل مطالب ميشود. در اين الگو معلم آغازگر فعاليت است, زيرا فعاليتها از قبل به وسيله معلم تعيين مي شوند, اما جو همكاري و دوستانه بين معلم و شاگردان وجود دارد. تماس يكايك دانش آموزان براي دسترسي به اطلاعات فراهم نمايد. اين الگو منجر به افزايش آگاهي فردي و رشد خود كنترلي دانش آموزان مي گردد و در همه سطوح تحصيلي كاربرد دارد. مــــراحل تدريس الگوي تفكر استقرايــــي عبارتند از:

ـ تكوين مفهـــوم

ـ تفسيــــر مطالــــب

ـ كاربــــرد اصــــول يا عقايد

▪ الگـــوي آمــــوزش كاوشگــــري

اين الگو باعث تقويت استدلال فراگيران, شناخت مفاهيم, فرضيه ها و آزمون آنها در دانش آموزان مي شود. در اين الگو جو همكاري بين معلم و شاگردان وجود دارد, ولي سيستم اجتماعي بيشتر توسط معلم به ترقيب فراگيران جهت آغاز كاوشگري مي پردازد و شيوه ها ي كاوشگري را به آنها ياد مي دهد, اين الگو منجر به يادگيري و تقويت مهارتهاي جريان علمي, كاوشگري خلاق, تقويت روح خلاقيت, استقلال در ياد گيري, تحمل ابهام و موقتي بودن دانش در دانش آموزان مي شود.

مـــراحل تدريس الگــو عبارت است از :

ـ مواجه نمودن فرگيران با مسئله

ـ گردآوري داده ها در خصوص مسئله و اثبات آن

ـ طبقــــه بندي داده ها (اطلاعـــات)

ـ تجـــــزيه و تحليـــل داده ها

ـ تحليل جـريان كاوش

▪ الگـــوي پيش سازمـــان دهنـــده

اين الگو باعث يادگيري با معنا در دانش آموزان مي شود و در آن معلم, ساخت ذهني را در دست دارد و همواره مطالب قبلي تميز دهنده را در دست دارد و همواره مطالب يادگيري را به سازمان دهندگان ارتباط مي دهد و به شاگردان كمك مي كند تا مطالب جديد را از مطالب قبلي تميز دهند اين الگو منجر به تقويت مفاهيم, درون سازي معني دار اطلاعات و افكار, عادت به تفكر منظم و منطقي و تقويت روحيه كاوشگري در دانش آموزان مي شود, و براي كليه سطوح تحصيلي مناسب است. مـــراحل پيش سازمان دهنده:

۱) از طريق روشن كردن منظور درس به وسيله مثال و تكرار.

۲) ارائه مطالب , يا وظيفه مورد نظر براي دانش آموزان با يك نظم منطقي.

۳) تحكيم سازمان شناخت از طريق يادگيري فعال و توافق مجدد و يك نظم منطقي.

۴) تحكيم سازمان شناخت از طريق يادگيري فعال و توافق مجدد و يكپارچه.

▪ الگوي يادسپاري

اين الگو باعث تاكيد بر پردازش اطلاعات, افزايش يادسپاري و دروني كردن اطلاعات در دانش آموزان مي شود. معلم و شاگردان بصورت يك گروه براي دادن مطالب جديدجهت يادسپاري تلاش مي كنند.اين الگو نياز به عكس, وسايل مجسم , فيلم و ساير مطالب ديداري و شنيداري دارد. معلم شاگردان را در تعيين موضوعها, جهتها و تصويرهاي كليدي ياري مي كند.اين الگو دانش آموزان را در تسلط بر حقايق و افكار سيستمي براي يادسپاري تقويت قدرت ذهني و افزايش يادسپاري كمك و در تمام مراحل و سنين كاربرد دارد. مراحل تدريس اين الگو عبارت است از:

۱) توجه به مطالبي كه بايد يادسپاري شوند. از طريق خط كشيدن زير آنها و ...

۲) ايجاد ارتباط از طريق فنون كلمه كليدي و كلمه جايگــــزين

۳) بسط تصاويــــــر

۴) تمــــرين و ياد آوري به منظور آموخته شدن كامل

▪ الگوي رشد عقلي

اين الگو باعث سازگاري و متناسب نمودن آموزش با مراحل رشد فراگيران ميشود. در اين الگو كاوشگري در جوي اجتماعي و عقلي آزاد همراه است. معلم بايد جو تسهيل كننده اي ايجاد تا شاگرد احساس خود را آزادانه بيان كند. اين الگو منجر به تقويت جنبه هاي انتخابي رشد شناختي و جنبه هاي عاطفي و اجتماعي در دانش آموزان مي شود.مـراحل تدريس الگو عبارتند از:

۱) به وجود آوردن موقعيتي كه مطابق رشد دانش آموز باشد.

۲) كاوشگري از طريق دريافت پاسخهاي دانش آموزان.

۳) انتقال از طريق بررسي استدلال دانش آموزان.

▪ الگوي كاوشگري علمي

اين الگو باعث آموزش علمي به سبكهاي مشخص و آموزش مفاهيم بنيادي در دانش آموزان مي گردد . رسالت معلم در اين الگو پرورش كاوشگري , ايجاد جوي توام با همكاري و داشتن انعطاف است. اين الگو منجر به دانش علمي تعهد به كاوشگري علمي, ژرف انديشي و روح مهارت همكاري در دانش آموزان مي شود. مـراحل اين الگو عبارتند از:

۱) فراهم آوردن زمينه جسنجو براي دانش آموزان .

۲) تعيين مسئله از سوي دانش آموزان .

۳) مشخص كردن مسئله در هر جستجو توسط دانش آموزان .

۴) دانش آموزان حدس در خصوص راههاي توضيح مشكل مي پردازند.

▪ الـگــــوي تدريس غيـــــر مستقيم

اين الگو باعث مشاركت فراگيران در يادگيري شده و به آنها ياد مي دهد كه چگونه خود را به فراگيري مطالب پرداخته و مسائل را حل نمايند. معلم نقش هادي, راهنما و تسهيل كننده را دارد و دانش آموز آغاز كننده به نحوي كه معلم به دانش آموزان كمك مي كند تا مسائل را تعريف و براي حل موفقيت آميز آنها اقدام نمايند. همچنين معلم بايستي مكاني آرام توام با جو مثبت و اطلاعات مورد نياز براي دانش آموزان فراهم نمايد. اين الگو دانش آموزان را قادر به افزايش آگاهي فردي, رشد خود, هدفهاي اجتماعي و تحصيلي متنوع مي نمايد. مراحل تدريس اين الگو عبارتند از:

۱) تعريف موقعيت توسط فراگير به نحوي كه معلم ابراز احساسات را ترغيب مي كند.

۲) كشف مشكل بوسيله دانش آموزان .

۳) رشد بينش توسط بحث دانش آموزان در باره مسئله و حمايت معلم از آنها.

۴) برنامه ريزي و تصميم گيري توسط دانش آموزان .

۵) يكپارچگي از طريق توسعه بينش دانش آموزان در خصوص مسئله و حمايت معلم از آنها.

▪ الگـــوي بدايع پــــردازي ( افـــزايش تفكــــر خلاق )

هدف اين الگو افزايش تفكر خلاق و مشكل گشايي در مواقع خاص, بر هم زدن سنتهاي متداول و گسترش افقهاي فردي و اجتماعي در دانش آموزان است. معلم سوالاتي از دانش آموزان مي نمايد, ولي پاسخ دانش آموزان كاملاً باز است و معلم بايستي كمك كند تا شاگردان تفكر خود را بسط دهند اين الگو باعث رشد خلاقيت و نوع آوري, همبستگي گروه و بر هم زدن سنتها در نزد انظار مي شود.

مراحل تدريس الگو عبارتنداز:

۱) توصيف وضعيت جديد به كمك معلم

۲) قياس مستقيم به نحوي كه معلم قياس مستقيم ( مقايسه ساده از دو موجود يا دو مفهوم) را پيشنهاد و از شاگردان مي خواهد آنها را توصيف كنند.

۳) قياس شخصي به نحويكه معلم شاگردان را به قياس مستقيم ( شدن) ترغيب ميكند.

۴) مقايسه قياسهـــا از طــــــريق شاگردان

۵) تــوضيح تفاوتها به كمك شاگــردان

۶) اكتشاف به كمك شاگــردان

۷) قياس زايي، شاگردان مجدد به بيان شباهتها و تفاوتهاي قياس مي پردازند.

▪ الگــــوي آگاهي يابي

اهداف اين الگو كمك به دانش آموزان براي توسعه آگاهي از توانايي هاي خويشتن در تفكر و احساسات گروهي, مناسب انساني و ايجاد تصور ذهني از خود است. معلم بايد در اين الگو انعطاف پذير باشد. اين الگو منجر به افزايش آگاهي، خود يك پارچگي روابط ميان فردي مي شود. مــــراحل اين الگو عبارتند از :

۱) مشخص كردن تكليف براي شاگردان از طريق ايجاد محيط امن براي آنها

۲) بحث و تحليل در خصوص گام اول

▪ الگـــــوي ديــــدار در كــــلاس درس

$(document).ready(function() { $('#rate_p54327').rating('rate.php?pid=54327', {maxvalue:5, curvalue:0}); });

امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۳ ] [ مشاوره مديريت ]


مايع حرف شوئي

 بس است ديگر، اي بعضي از وزرا و وكلاي عزيز، اي بعضي از خطبا و پيش از خطباي عزيز ، لااقل قدري بيشتر تحقيق و مطالعه كنيم و قدري كمتر سخن بسراييم . اينقدر هي (!) ديوار صوتي را نشكنيد . حيف است ، بس است . به قول حافظ ، اي برادران رحمي و اخيراً نيز اي خواهران ، كه داريد اضافه ميشويد به سلسله ي سخنرانان شما هم رحمي . اين همه انتشار امواج مكتوب و مصور و "راديو" اكتيو بس است . والله بعضي از ما شنوندگان و خوانندگان و بينندگان كم ظرفيت (يعني خودم) ، موجي شده ايم . قسم ميخورم تا باور كنيد كه فركانس اين امواج مافوق صوت را ديگر گوش ضعيف امثال ما نميتواند دريافت كند . رادار گوشمان تبديل به ديوار صوتي چين شده است و گيرنده اش ديگر از كار افتاده است . گاهي با خودم ميگويم ، كاش يك نوع "مايع حرف شويي" اختراع شود و جز اخبار مربوط به كوپن و امثال آن و جز حرف هاي خوب و لازم ، همه ي حرف هاي زايد را از صفحه ي جرايد و تلويزيون و راديو ، پاك بشويد و ببرد وبريزد به داخل كيسه ي كتاب هاي مربوط به گرامر و قواعد و دستور زبان فارسي ؛ مبحث حروف اضافه!  

نميدانم اين واژه ي "سخن راني" ، نخستين بار از كجا آمده است ؟ به راستي ، بايد ديد چرا سخنراندن؟ چرا از راندن ، سخن به ميان آمده است ؟ ممكن است من دقت نكرده باشم و معناي درست وتركيب خوبي داشته باشد و اهل فضل و فن بتوانند رهنمود بدهند اما تا جايي كه به ياد دارم ، در شعر سعدي ، سخن داني ديده ام . "سعديا گرچه سخن دان و مصالح گويي به عمل كار بر آيد به سخن داني نيست" !  البته حالا من و شما بايد به خودمان بگوييم : بعديا ( همان سعديا ! سعدي دوم ! ) گرچه سخن ران ومصالح گويي ، به عمل كار آيد به سخن راني نيست . به قلم راني هم نيست . (من خودم ميدانم ! ) ولي در هر حال ، سخن از راندن است . چرا ؟

 فكر نمي كنيد كه هركس نخستين بار اين تركيب را به كار برده ، تحت تاثير فنّ خطابه بوده است ؟ خطابه هاي رم قديم و يونان باستان ؟ خطابه و خطبه هاي امثال " دموستنس " ، خطيب حرفه اي و كامپيوتري عصر باستاني غرب ؟!  گمان ميكنم فنّ خطابه در اعصار گذشته ، به قول همان سعديا(!) اسب فصاحت در ميدان بلاغت راندن و به جولان در آوردن بوده است ؛ يعني خطيب ، سواره ، مستمعان ، پياده بوده اند ! خطيب بر مركب چموش سخن سوار مي شده و البته قبل از آن هم سال ها تمرين مي كرده تا مركب چموش را به مركب خموش تبديل كند و آنگاه سمند سخن را در ميدان ذهن و روح و مغز و دل مستمعان به جولان در مي آورده ! يعني آن ها را ميداني ميدانسته و مي رانده در آن ميدان . پس شايد سخن راندن ، ترجمه و تفسيري باشد ملهم و متاثر از چنين سابقه اي و معادل داخلي براي چنين نگاه احتمالاً خارجي اي . البته در يونان و رم كه سخن را مي راندند ، فنّ خطابه ، از بهترين وسايل عصر به شمار مي رفت. خطبا با آكروباسي هاي خاص و حركات خاص، مغزها را به اصطلاح "هيپنوتيزم" مي كردند. ابزار علم كلام به اين معني (!) ، نوعي نطق آكروباتيك و نوعي ژيمناستيك كلامي و لفظي به منظور ايجاد هيجان و جذابيت در نتيجه مسحور و مجذوب و مرعوب كردن بوده است . اما اين فنّ سخن راندن معلوم است تا ابدالدهر نميتواند هم چنان بهترين وسيله ي وصول به مقصودباشد . شايد هم اصطلاح "سخن راندن "، مربوط به همين عصر ماشيني فعلي خودمان يعني عصر جديد (عصر روم جديد و عصر يونان جديد ) باشد. چيزي قريب اتومبيل راني ، پيكان راني ، بنز راني و از اين قبيل . قرينه ي مويدش هم نظريه ي ديگري است كه ميگويد لفظ اروپايي "ماشين" از "مشي" عربي گرفته شده و در اصل ،"ماشي" بوده است به معناي رونده !  . "سخن راني" از اين جمله است كه البته هرچه است ، به نظر من خصوصاً حالا ديگر در اين عصر و زمان مي توان گفت شايد اين تركيبش توهين به مستمع باشد . بعضي از ما گمان كرده ايم كه اين شيوه ي راندن هميشه و در همه جا يا اغلب موارد كار گشا و كار ساز است . غافل از اينكه هر شيوه اي براي هر هدفي مناسبت و كارايي ندارد . خدا بيامرزد ملاّنصرالدّين معروف را كه گفتندش : " فلان كس در پشت بام معطل مانده و نميتواند پايين بيايد و خلقي در اين كار حيران اند . چه كنيم؟ " گفت : " طناب بياوريد ".  آوردند . گفت : " حالا همه كمك كنيد و سر ديگرش را كه در دست شماست ، محكم بكشيد " كشيدند . آن بينوا از بام با مخ بر زمين افتاد و در دم جان سپرد ! ملاّ را ديده بودند كه مي گريخت دست حسرت و حيرت بر هم مي كوفت و مي گفت : " دريغا كه من بارها به همين ترتيب ، در چاه ضلالت فرو افتادگان را نجات داده بودم (!) ندانم كه اين بار چرا آن تجربه ، صفرا فزود (!) و آن شيوه ، ترتيب اين بينواي بر بام حيرت فرو مانده را اين گونه داد كه همگان ديدند! شگفتا،سرّ اين دو گانگي بر من معلوم نشد . مگر آنكه بگويم علل و اسباب در دست من است ولي اثر و نتيجه در دست اوست و با او نشايد پنجه در يقه افكندن ! " خدا رحم كرد كه بعضي از ما مجريان امور خداي ناكرده خدا نشديم! وگرنه از همان آسمان هفتم يك سره سيم كشي ميكرديم به كرات پايين و بلندگويي خدا پسندانه نصب مي كرديم در وسط آسمان و زمين يكسره براي عالم و آدم سخن راني مي كرديم ! همين و بس! "


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۱ ] [ مشاوره مديريت ]

هنر گفتگو با همسر

ازدواج يك مكالمه طولاني است كه گاهي اوقات با جر و بحثهاي بيهوده قطع مي شود، همان گونه كه ارتباط، مهمترين اساس زندگي است، مشاجره هم مخربترين عامل آن است.
زن و شوهر با مشاجره، هم عواطف خود را جريحه دار مي كنند و هم رابطه زناشويي شان را مختل مي سازند. همان گونه كه ارتباط باعث نزديكي ما انسانها به هم مي شود، دعوا و مشاجره اين ارتباط را خراب كرده، انسانها را از هم دور و دورتر مي كند. وقتي ارتباط به معناي درست ميان زن و مرد وجود نداشته باشد، انرژي عشق در بين زن و شوهر به آزردگي، خشم، طعنه ها و انتقادهاي مكرر تبديل مي شود.
به جاي مشاجره و بزرگ كردن نكات منفي بايد با يكديگر گفتگو كرد، بهتر است خواسته هاي خود را صريح و البته با رعايت ادب و احترام مطرح كرد.
گاهي اوقات همسران، احساسات صادقانه، اما منفي خود را براي جلوگيري از مشاجره، انكار مي كنند، اما در نتيجه اين عمل، عشق را در خود نابود مي كنند. بهتر است بين گفتگو و سكوت، تعادلي برقرار كرد همچنين براي ايجاد يك ارتباط سالم بايد به مهارتهاي ويژه اي مجهز باشيم و بي آنكه احساسات صادقانه، اما منفي را انكار كنيم، از جر و بحث اجتناب كنيم.
* صحبتهاي يكديگر را بشنويد
اگر همسران در هنگام طرح مشكلات خانوادگي بنا را بر حل اين مشكلات و نه ايجاد دعوا و مشاجره بگذارند، راحت تر مي توانند مشكلات خود را مطرح كرده و صحبتهاي طرف مقابل را بشنوند.
كارشناسان معتقدند، بهتر است همسران براي حل تنش و مشكلات زناشويي با ديد مثبت و بدون پيشداوري هاي منفي، مشكلات خود را مطرح كنند و در راستاي حل آن برآيند. در اين صورت بسياري از معضلات و تعارفات ميان آنان حذف مي شود. به طور معمول همسراني راحت تر مي توانند با مشكلات خانوادگي كنار بيايند كه والدين آنها يكديگر را قبول داشته و ارتباط مناسبي ميان آنها برقرار بوده است.
هر چه زن و مرد از فرآيندهاي ارتباطي ضعيف تري برخوردار باشند، در زندگي زناشويي آسيب پذيرتر خواهند بود. زن و مرد بايد موانع ارتباط يكديگر را بشناسند و در راستاي شناخت مشخصات خود و همسر خود كوشا باشند تا تنشها در خانه كمتر ايجاد شود.
* همسران موفق احساسات يكديگر را مي شناسند
خانواده هايي وجود دارند كه ارتباط درون خانه آنها از انرژي و انگيزه بالايي برخوردار است.
همسران موفق فعالانه در پي شناسايي علايق، احساسات و نيازهاي شريك زندگي خود هستند. اين تلاش علاوه بر آن موجب خواهد شد، طرف مقابل احساس كند همسرش براي او، نيازها و حالاتش احترام و ارزش قائل است و به فرد اين قدرت را مي دهد تا يك پيش بيني از علايق و حالات همسر خود داشته باشد؛ اين خود موجب مي شود تا فرد بتواند در راستاي ارضاي نيازها و علايق شريك خود گام بردارد و موجبات شادي و رضايت خاطر همسرش را فراهم كند.
همسران موفق به موقع در رفتار و حالاتشان تغييرات مناسب را ايجاد مي كنند، آنان در روابط خود انعطاف پذير و سازگارند. تنها با انعطاف پذير بودن است كه همسران مي توانند به طور موفقيت آميز چالشهاي روابط زناشويي را برطرف كنند. همسران موفق از حد مطلوبي از خودشناسي برخوردار هستند. آنها با خود صادقند و شناخت مطلوبي از نقاط قوت و ضعف خود دارند، بدون تعصب به داوري افكارشان مي نشينند و براي رابطه شان ارزش و اهميت قائلند و يكديگر را همانگونه كه هستند، مي پذيرند.

http://www.qudsdaily.com/archive/1388/html/4/1388-04-31/page2.html#3


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۱ ] [ مشاوره مديريت ]

هنر گفتگو با هر كس ، هر جا 


مشاهده فهرست مطالب اين كتاب

پيشگفتار

-بخش اول-اصول و مقررات پايه

فصل اول:چگونه از آغاز تا پايان هر گفتگويي موفق باشيم

فصل دوم:چه كنيم كه همه دوستمان بدارند

فصل سوم:نحوه ي گوش فرادادن موفقيت آميز

فصل چهارم:چگونه گفتگويي را ادامه دهيم - يا متوقف كنيم

فصل پنجم:چگونه بپرسيم و چگونه پاسخ دهيم

فصل ششم:چگونه و چه وقت لطيفه بگوييم

فصل هفتم:چگونه با وضعيت هاي ناگوار گفتگو روبرو شويم

فصل هشتم:چگونه گفتگوكننده اي ناخوشايند مي شويم

-بخش دوم-اصول و مقررات اختصاصي

فصل نهم:گفتگو با هركس در محيط كار

فصل دهم:گفتگو با هر كس در جلسات و كنفرانس ها

فصل يازدهم:گفتگو با هركس در رويدادهاي كسب و كاري - اجتماعي

فصل دوازدهم:گفتگو با هركس در مناسبت هاي اجتماعي

فصل سيزدهم:گفتگو با هركس در محل هاي عمومي

فصل چهاردهم:گفتگوي تلفني با هركس

فصل پانزدهم:گفتگو با هركس در اوقات دشواري

فصل شانزدهم:گفتگو با خانواده و دوستان

فصل هفدهم:گفتگو براي برقراري رابطه ي عاشقانه

"هيچ دليلي وجود ندارد كه هريك از ما نتوانيم گفتگو كننده اي خوب باشيم، اين استعدادي عمومي و همه گير ، و يكي از قطعي ترين عوامل موفقيت يا شكست ماست."
چنانچه شما اين كتاب را براي خواندن انتخاب كرده ايد، به احتمال زياد يكي از كساني هستيد كه معتقديد توانايي گفتگوي روان و مناسب يكي از عوامل كليدي موفقيت شما در محل كار و شادماني شخصي تان است. من مي گويم حق با شماست و انتخاب درستي كرده ايد. كتاب هنر گفتگو با هر كس در هرجا بر پايه ي اين درك و فهم مشترك بنا شده است و بدون اينكه به چراي گفتگو كردن توجه داشته باشد، چگونگي آن را به شما مي آموزد.
هنر گفتگو با هر كس در هرجا ، اعتماد به نفس و انگيزه ي لازم جهت حصول اطمينان كامل به توانايي تان را در گفتن سخن مناسب با هر كس ، در هر زمان و در هرجا براي شما فراهم مي آورد.
-بخش اول كتاب ،جعبه ابزار شماست. خطوط راهنما و راهبردهاي ارائه شده در اين كتاب ، نيازهاي شما را براي اينكه گفتگو كننده اي موفق تر باشيد، دراختيارتان قرار مي دهد.
-بخش دوم كتاب ،در عمل به شما ياد مي دهد چگونه در حوزه هاي 9 گانه ي زندگي گفتگو كنيد. هريك از فصول اين بخش شامل توصيه هايي است در مورد آنچه بايد بگوييد، آنچه نبايد بگوييد ، نحوه عمل در موقعيت هاي ويژه و نحوه ي برخورد با وضعيت هاي مختلف.

تعداد صفحه382 نوبت چاپ: 1  قطع: رقعينويسنده: روزالي ماگيومترجم: غلامحسين خانقايي

انتشارات نسل نوانديش


امتیاز:
 
بازدید:
[ ۵ اسفند ۱۳۹۳ ] [ ۰۳:۵۳:۰۰ ] [ مشاوره مديريت ]
[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ][ ۴ ][ ۵ ][ ۶ ][ ۷ ][ ۸ ][ ۹ ][ ۱۰ ][ ۱۱ ][ ۱۲ ][ ۱۳ ][ ۱۴ ][ ۱۵ ][ ۱۶ ][ ۱۷ ][ ۱۸ ][ ۱۹ ][ ۲۰ ][ ۲۱ ][ ۲۲ ][ ۲۳ ][ ۲۴ ][ ۲۵ ][ ۲۶ ][ ۲۷ ][ ۲۸ ][ ۲۹ ][ ۳۰ ][ ۳۱ ][ ۳۲ ][ ۳۳ ][ ۳۴ ][ ۳۵ ][ ۳۶ ][ ۳۷ ][ ۳۸ ][ ۳۹ ][ ۴۰ ][ ۴۱ ][ ۴۲ ][ ۴۳ ][ ۴۴ ][ ۴۵ ][ ۴۶ ][ ۴۷ ][ ۴۸ ][ ۴۹ ][ ۵۰ ][ ۵۱ ][ ۵۲ ][ ۵۳ ][ ۵۴ ][ ۵۵ ][ ۵۶ ][ ۵۷ ][ ۵۸ ][ ۵۹ ][ ۶۰ ][ ۶۱ ][ ۶۲ ][ ۶۳ ][ ۶۴ ][ ۶۵ ][ ۶۶ ][ ۶۷ ][ ۶۸ ][ ۶۹ ][ ۷۰ ][ ۷۱ ][ ۷۲ ][ ۷۳ ][ ۷۴ ][ ۷۵ ][ ۷۶ ][ ۷۷ ][ ۷۸ ][ ۷۹ ][ ۸۰ ][ ۸۱ ][ ۸۲ ][ ۸۳ ][ ۸۴ ][ ۸۵ ][ ۸۶ ][ ۸۷ ][ ۸۸ ][ ۸۹ ][ ۹۰ ][ ۹۱ ][ ۹۲ ][ ۹۳ ][ ۹۴ ][ ۹۵ ][ ۹۶ ][ ۹۷ ][ ۹۸ ][ ۹۹ ][ ۱۰۰ ][ ۱۰۱ ][ ۱۰۲ ][ ۱۰۳ ][ ۱۰۴ ][ ۱۰۵ ][ ۱۰۶ ][ ۱۰۷ ][ ۱۰۸ ][ ۱۰۹ ][ ۱۱۰ ][ ۱۱۱ ][ ۱۱۲ ][ ۱۱۳ ][ ۱۱۴ ][ ۱۱۵ ][ ۱۱۶ ][ ۱۱۷ ][ ۱۱۸ ][ ۱۱۹ ][ ۱۲۰ ][ ۱۲۱ ][ ۱۲۲ ][ ۱۲۳ ][ ۱۲۴ ][ ۱۲۵ ][ ۱۲۶ ][ ۱۲۷ ][ ۱۲۸ ][ ۱۲۹ ][ ۱۳۰ ][ ۱۳۱ ][ ۱۳۲ ][ ۱۳۳ ][ ۱۳۴ ][ ۱۳۵ ][ ۱۳۶ ][ ۱۳۷ ][ ۱۳۸ ][ ۱۳۹ ][ ۱۴۰ ][ ۱۴۱ ][ ۱۴۲ ][ ۱۴۳ ][ ۱۴۴ ][ ۱۴۵ ][ ۱۴۶ ][ ۱۴۷ ][ ۱۴۸ ][ ۱۴۹ ][ ۱۵۰ ][ ۱۵۱ ][ ۱۵۲ ][ ۱۵۳ ][ ۱۵۴ ][ ۱۵۵ ][ ۱۵۶ ][ ۱۵۷ ][ ۱۵۸ ][ ۱۵۹ ][ ۱۶۰ ][ ۱۶۱ ][ ۱۶۲ ][ ۱۶۳ ][ ۱۶۴ ][ ۱۶۵ ][ ۱۶۶ ][ ۱۶۷ ][ ۱۶۸ ][ ۱۶۹ ][ ۱۷۰ ][ ۱۷۱ ][ ۱۷۲ ][ ۱۷۳ ][ ۱۷۴ ][ ۱۷۵ ][ ۱۷۶ ][ ۱۷۷ ][ ۱۷۸ ][ ۱۷۹ ][ ۱۸۰ ][ ۱۸۱ ][ ۱۸۲ ][ ۱۸۳ ][ ۱۸۴ ][